Sponsored

Deepababu's "Chinna Chinna Poove" - Story Thread

Discussion in 'Writer's Spot (Serial Stories)' started by deepababu, Feb 11, 2017.

  1. deepababu

    deepababu Bronze Wings New wings LW WRITER

    Messages:
    74
    Likes Received:
    192
    Trophy Points:
    113
    Hi Friends!
    This is DEEPABABU back again with another story.This is my second story. I try with a little bit different concept but the remaining like affection, sentiment, romance are same. Hope you all like this and pls give ur great support as on given for my first story "Unakkagave Naan Vazhgiren". This story is mainly explains about an unique relationship between father and a daughter. With lots of twists and turns, here we go with the story. Provide your valuable comments and suggestions.I will update chapters weekly thrice at regular interval. Keep supporting. Thank u.
    -Deepababu
     
    Last edited by a moderator: Feb 11, 2017
     
  2. deepababu

    deepababu Bronze Wings New wings LW WRITER

    Messages:
    74
    Likes Received:
    192
    Trophy Points:
    113
     
  3. deepababu

    deepababu Bronze Wings New wings LW WRITER

    Messages:
    74
    Likes Received:
    192
    Trophy Points:
    113
    ஹாய் பிரெண்ட்ஸ்!
    உங்களுடைய ஆதரவிற்கும், ஊக்கத்திற்கும் மிகவும் நன்றி. முதல் கதையின் அப்டேட்ஸின் பொழுது நீங்கள் அனைவரும் என்னிடம் கூறிய ஒரே விஷயம், யுடி சிறியதாக உள்ளது என்பதே. எனக்கு இது முதல் அனுபவம் என்பதால் என்னால் முதலில் சரியாக புரிந்துக் கொள்ள முடியவில்லை. நான் மேகஸைனுக்காக தயாரித்ததால் சாப்டர்ஸ் சிறியதாக வந்துவிட்டது போல. பிறகு பிரெண்ட் ஒருவருடன் கன்சல்ட் செய்யவும் தான் எனக்கு விவரம் புரிந்தது... நம் பிளாகில் சாப்டர்ஸ் லென்த்தியாக கொடுக்க வேண்டும் என்பது. ஓகே! நோ பிராப்ளம். அது மாதிரி லென்தி சாப்டர்ஸ் தருவதில் ஒரே இஸ்யூ என்னவென்றால் என்னால் வாரம் ஒரு முறை தான் அப்டேட்ஸ் கொடுக்க முடியும். பட் கண்டிப்பாக ரெகுலராக கொடுப்பேன். சப்போர்ட் ப்ளீஸ்.... நன்றி.
    உங்கள்,
    தீபாபாபு
     
     
  4. deepababu

    deepababu Bronze Wings New wings LW WRITER

    Messages:
    74
    Likes Received:
    192
    Trophy Points:
    113
    #1#

    ரமணன் அந்த குடிலின் உள்ளே கண்கள் மூடி மண்டியிட்டிருந்தான்.

    கரங்களில் மலர்செண்டு இருந்தது, விழிகளில் கண்ணீர் மொட்டு துருத்திக் கொண்டிருந்தது.

    அவன் முன்னே இருந்த சமாதியில், சற்று முன் அவன் ஏற்றி வைத்த மெழுகு தீபம் சுடர் விட்டுக் கொண்டிருந்தது.

    கண்களைத் திறந்தவன், வெளியில் வரத் துடித்த நீரை கண்களை அகற்றி மீண்டும் உள் வாங்கினான்.

    முகத்தில் சொல்லிலடங்காத வேதனை குடிக் கொண்டிருந்தது.

    மெல்ல எழுந்தவன் பெருமூச்செரிந்து, தன் கையிலிருந்த பூச்செண்டை அந்த சமாதியின் மீது வைத்தான்.

    அவன் கரங்கள் அந்த பீடத்தை மென்மையாய் ஒரு பூவை வருடுவதுப் போல் வருடியது.
    அவனையும் மீறி அவன் உணர்வுகள் வெடித்து, விழிகளில் பெருகிய நீர் மளமளவென்று அவன் கன்னங்களில் இறங்கியது.


    கண்களையும், கை விரல்களையும் இறுக்க மூடி தன் உணர்வுகளைக் கட்டுப்படுத்த முயன்றவன், அதில் வெற்றியும் கண்டான்.

    விழிகளைத் துடைத்தவன், வேகமாக அந்த இடத்தை விட்டு அகன்றான்.

    காற்று பலமாக வீச, மெழுகு தீபம் நின்று எரிய முடியாமல் காற்றில் வேகமாக அலைமோதியது.

    சட்டென்று அமைதியாக எந்த வித ஆர்பாட்டமுமின்றி நேராக எரிய ஆரம்பித்தது.

    சிறிது நேரத்தில் காற்றின் வேகம் மட்டுப்பட, ரமணன் வைத்து விட்டு சென்ற மலர்செண்டிலிருந்த மலர்கள், தலைமுடிக் கலைவதுப் போல் கலைந்து கலைந்து நேரானது.

    பிறகு அப்படியே சற்று நேரம் அமுங்கி கிடந்தது.

    ரமணன் தோட்டத்திலிருந்து வேகமாக உள்ளே வருவதைக் கண்ட வேலைக்காரி கண்ணம்மா, "சார்! டிபன் எடுத்து வைக்கட்டுங்களா?" என்று வினவினாள்.

    அவளை எரித்து விடுவதைப் போல் பார்த்தான் அவன், அதைக் கண்டவளுக்கு மனம் நடுங்கியது.

    "அறிவில்லை உனக்கு?" என்று சீறியவன், "எத்தனை நாட்களாக இங்கே வேலைப் பார்க்கிறாய்?" என்றான்.

    "மூ... மூ... மூன்று வருடங்களாக!" என்றாள் வார்த்தைகளில் தந்தியடித்தபடி.

    "மூன்று வருடங்களாக இந்த வீட்டில் வேலைப் பார்க்கிறாய்... ஆனால் நேற்று வந்தவள் போல் கேள்வி கேட்டுக் கொண்டு நிற்கிறாய். உன்னை யார் இன்று இங்கே வரச் சொன்னது, இந்த நாளில் யாரும் வீட்டுக்குள்ளே கால் எடுத்து வைக்க கூடாது என்று சொல்லியிருக்கின்றேனா... இல்லையா? பிறகு எவ்வளவு தைரியமிருந்தால் நீ இங்கே வந்திருப்பாய்? முதலில் வீட்டை விட்டு வெளியே போ!" என்று வெறிப்பிடித்தவன் மாதிரி கத்தினான்.

    பயந்து நடுங்கியவள் ஒரு நிமிடம் கூட தாமதிக்காமல் வெளியே ஓடினாள்.

    வாசல் கதவை அறைந்துச் சாற்றியவன், வேகமாக மாடியேறினான்.

    ரூமிற்குள் நுழைந்து கதவைத் தாளிட்டவனுக்கு ஆத்திரம் மட்டுப்பட மறுத்தது.

    நேரமாக நேரமாக இயலாமையால் வெறி அதிகமாகியது.

    கைக்கு கிடைத்ததையெல்லாம் தூக்கி சுவற்றில் விசிறியடித்தான். கண்ணாடியில் தெரிந்த தன் பிம்பத்தைப் பார்க்க பார்க்க அவன் கோபம் பன்மடங்குப் பெருகியது. தன் முழுப் பலத்தையும் கைக்கு கொண்டு வந்து கண்ணாடியை ஓங்கி குத்தினான். கண்ணாடி சில்லு சில்லாக சிதறியது.

    கையில் கண்ணாடி கிழித்து இரத்தம் வழிந்தது, விழிகளுக்கு நேராக தன் கையை உயர்த்தியவன், அதையே சற்று நேரம் வெறித்துப் பார்த்தபடி நின்றான்.

    எங்கோ தொலைப்பேசி ஒலிக்கும் சத்தம் கேட்டது. விழிகளைத் திருப்பியவன், போனருகே சென்று ரிசீவரை எடுத்துக் காதில் வைத்தான்.

    சற்று நேர அமைதிக்குப் பிறகு, "ஹலோ!" என்றான்.

    "சார்! நான் கவுசிக் பேசுகிறேன். சாரி சார்! ஒரு எமர்ஜென்சி... அதனால் தான் வேறு வழியில்லாமல் போன் செய்தேன்..." என்றான் தயக்கத்துடன்.

    "ப்ச்... மென்று விழுங்காமல் நேரடியாக விஷயத்துக்கு வா!" என்றான் அதிகாரமாக.

    "வந்து சார்... கம்பெனியில் வொர்க் நடந்து கொண்டிருந்தப் பொழுது ஒரு எம்ப்ளாயி மெஷினில் தவறுதலாக கையை விட்டுவிட்டான்... கை துண்டாகி விட்டது. ஹாஸ்பிடலில் அட்மிட் செய்துள்ளோம், அதை தான் உங்களுக்குத் தெரியப்படுத்தலாம் என்று..." என்று இழுத்தான்.

    "ஹு ஈஸ் தி ப்ளடி ஹெல்? முட்டாளா அவன்? மெஷினை எப்படி ஆப்ரேட் பண்ண வேண்டும் என்று தெரியாது அவனுக்கு? இவனுங்க மெஷின் ஆப்ரேட்டிங் கற்றுக் கொள்வதற்கு கம்பெனி செலவிலேயே ஒரு ட்ரைனிங் கோர்ஸ் கொடுக்கிறோம். அது பற்றாது என்று இரண்டு மாதங்களுக்கு ஒரு முறை சேப்டி பிரிகாஷன்ஸ் ட்ரைனிங் புரோகிராம் வேற ச்சை..." என்று சலித்தவன்,

    "ஹாஸ்பிடலில் அவன் எத்தனை நாட்கள் இருக்கின்றானோ... அதற்கான முழுசெலவையும் ஏற்றுக் கொள்கிறோம் என்று சொல்லி விடு. அவனுடைய ட்ரீட்மென்ட் முடிந்ததும் கம்பெனி சென்டில்மென்ட் அமௌன்ட்டை கொடுத்து வேலையிலிருந்து டிஸ்மிஸ் செய்து விடு. பொறுப்பில்லாதவன் என் கம்பெனிக்குத் தேவையில்லை!" என்றான் எரிச்சலோடு.

    "பட் சார்... ஹீ ஈஸ் எ சின்சியர் எம்ப்ளாயி. ஏதோ பர்சனல் பிராப்ளம் இருக்கும் போலிருக்கிறது, அதனால் ஏற்பட்ட மனக்குழப்பத்தில் வேலையில் கவனக்குறைவாக இருந்திருக்கிறான் சார்!"

    "ஸோ வாட்? யாருக்குத் தான் பிரச்சினை இல்லை... ஏன் நான் இல்லை...?" என்றவன் மேலே பேசாது அமைதியானான்.

    சில நிமிடங்களில் தன்னை நிதானப்படுத்தியவன், "ஓகே மற்றதை நாளை நேரில் பேசிக்கலாம். நீங்கள் எஸ்.ஐக்கு இன்பார்ம் செய்து ஹாஸ்பிடல் வரச் சொல்லி அந்த பையனிடம் பார்மலா இது நேச்சுரல் ஆக்ஸிடன்ட் தான் என்று ஒரு ஸ்டேட்மென்ட்ல சைன் வாங்கிடுங்க!" என்றான்.

    "ஓகே சார்! தாங்க் யூ!" என்று போனை வைத்தான் கௌசிக்.

    ரிசீவரை அதன் தாங்கியில் வைத்தவன் புருவத்தை நெறித்தபடி கட்டிலில் அமர்ந்தான்.
    'பெர்சனல் பிராப்ளமாம் சார்!'


    ஹும்... என்று இகழ்ச்சியாய் இதழ்களை வளைத்தான் ரமணன்.

    மனதில் பல எண்ணங்கள் அலைமோத அப்படியே அமர்ந்திருந்தவனுக்கு,அப்பா சொன்னது காதில் ஒலித்தது. நமக்கென்று பர்சனல் லைஃபில் ஆயிரம் பிரச்சினைகள் வரலாம். ஆனால் அது தொழிலை பாதிக்கும் அளவுக்கு நாம் தடுமாறக் கூடாது.

    நான் கம்பெனியை ஆரம்பிக்கும் பொழுது, என்னை நம்பி என் வளர்ச்சிக்காக பணியாற்ற தொழிலாளர்கள் பல பேர் உறுதுணையாய் இருந்தனர்.

    என்ன தான் நம் கம்பெனியின் வளர்ச்சிக்காக நான் அயராது உழைத்திருந்தாலும், அவர்கள் ஒத்துழைப்பு இல்லையென்றால் நாம் இந்தளவுக்கு வளர்ந்திருக்க முடியாது. அதை என்றும் நீ மனதில் கொள்ள வேண்டும். நம்மை நம்பி ஆயிரம் குடும்பங்கள் இருக்கிறார்கள் என்ற பொறுப்புணர்வு உனக்கு என்றும் இருக்க வேண்டும்.

    ஒரு வகையில் நாமும் நாட்டை ஆளும் மன்னர்கள் மாதிரி தான்... அவர் எப்படி தன் நாட்டு மக்களின் நலனைக் கருத்தில் கொண்டு வழி நடத்திச் செல்கிறாரோ... அதே மாதிரி தான் நம் தொழிலாளர்களின் நலனை மனதில் கொண்டு நாம் செயல்பட வேண்டும்.
    நம்மால் முடிந்தளவு நம் கம்பெனியில் அவர்கள் பாதுகாப்பாக இயங்குவதற்கு ஏற்ற சூழ்நிலையை உருவாக்கித் தர வேண்டும் என்று அவன் முதன் முதலில் கம்பெனி பொறுப்பேற்கச் சென்ற பொழுது, அவன் அப்பா கூறிய அறிவுரை இன்னமும் அவன் மனதில் எதிரொலித்துக் கொண்டே இருந்தது.


    அதனால் தான் வாழ்க்கையில் அவ்வளவு பெரிய இன்னலுக்கு ஆளான போதும், தன்னை நம்பி இருக்கும் தொழிலாளர்களை எண்ணி அவன் அதிலிருந்து மீண்டு வந்தான்.

    மனம் மீண்டும் பழைய நிலைக்குத் திரும்ப ஆரம்பிக்க, தவித்தவன் கண்களை இறுக மூடி அப்படியே படுக்கையில் சரிந்தான்.

    அதிக மனச்சோர்வினால் அவன் உடலும் தளர்ந்ததால், தன்னையும் மீறி சற்று நேரத்தில் அயர்ந்து உறங்க ஆரம்பித்தான்.

    அவன் கையில் கண்ணாடி கிழித்ததால் ஏற்பட்ட காயத்திலிருந்து லேசாக இரத்தம் வடிந்துக் கொண்டிருந்தது.

    ஒரு பத்து நிமிடம் கழிந்திருக்கும், படுக்கையை விட்டு கீழே தொங்கி கொண்டிருந்த அவன் கரம் மெதுவாக மேலே நகர்ந்து கொண்டது.

    ஒரு ஈரத்துணி தானாக வந்து, இரத்தம் வடிந்த அவன் கையை சுத்தம் செய்தது. அவன் சற்றும் அசையாது ஆழ்ந்த உறக்கத்திலிருந்தான்.

    சிறிய இடைவெளிக்கு பிறகு, டேபிளில் இருந்த பர்ஸ்ட் எய்ட் பாக்ஸ் வந்து படுக்கையின் அருகிலிருந்த டீபாயில் அமர்ந்தது.

    அந்த டப்பாவிலிருந்து ஒவ்வொரு ஆய்ன்மென்டாக வெளியில் வந்து இப்படியும், அப்படியும் தன்னைத் தானே திருப்பிக் கொண்டது, பின் மீண்டும் டப்பாவில் போய் அமர்ந்துக் கொண்டது.

    பின்பு சேவ்லான் பாட்டில் வெளி வந்து அந்தரத்தில் நின்று அதன் மூடி தானாகத் திறந்துக் கொண்டது. ஒரு சிறிய காட்டன் பந்து வந்து லேசாக சாய்ந்த பாட்டிலில் நனைந்தது. மீண்டும் பாட்டில் டீபாயின் மேல் சென்று உட்கார்ந்துக் கொண்டது.

    ரமணன் கை லேசாகத் திரும்பியது, காயம்பட்ட இடத்தில் அந்த பஞ்சு துடைக்க ஆரம்பித்தது.

    பிறகு அனைத்து பொருட்களும் டப்பாவிற்குள் சென்று தானாகவே மூடிக் கொண்டு மேலே எழும்பிச் சென்று பழையபடி டேபிளில் அமர்ந்தது.

    சற்று நேரத்தில் கட்டிலின் மறுபுறம் இருந்த ரமணனின் கரம் லேசாக நகர்ந்தது.

    நீண்ட நேர இடைவெளிக்குப் பின் லேசாக தூக்கம் கலைய திரும்பி படுத்தான் ரமணன்.

    மெதுவாக கண்களைத் திறந்தான், ரூம் முழுக்க கும்மிருட்டாக இருந்தது. கை நீட்டி அருகிலிருந்த நைட் லேம்பை ஆன் செய்தான்.

    விழிகள் அறையைச் சுற்றி வலம் வர, காலையில் நடந்தது எல்லாம் கண் முன்னே நிழலாடியது. பெருமூச்சு விட்டவன் படுக்கையை விட்டு எழுந்தான்.

    வாஷ் ரூம் சென்று ரெப்ரஷ் செய்து வந்தவன், ரூம் முழுக்க உடைந்து சிதறி இருந்த பொருட்களை, ஒரு ஓரமாக வாக்வம் கீளினரால் ஒதுக்கி வைத்தான்.

    கீழே கிச்சனுக்குச் சென்று காபி மேக்கரில் காபி கலந்து எடுத்துக் கொண்டவன், சோபாவில் அமர்ந்து குடிக்க ஆரம்பித்தான்.

    மேலே சீலிங்கையே வெறித்துப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தவனுக்கு, அப்பொழுது தான் கை காயம் நினைவுக்கு வந்தது.

    ஏதும் கைகளில் இரத்தம் உறைந்திருக்கிறதா என்று திருப்பி பார்த்தவன், திகைத்தான்.
    கையைக் கிழித்து கொண்டதற்கான அடையாளமாக சிறிய கீறல் மட்டுமே இருந்தது. மற்றபடி இரத்தக் கறை எதுவும் இல்லாமல் கை சுத்தமாக இருந்தது.


    ஆச்சரியத்தில் விழிகளை விரித்தான், இது எப்படி சாத்தியம்? காயம் துணி கொண்டு துடைத்தாற் போல் சுத்தமாக உள்ளதே என்று வியந்தான்.

    முதலில் குழம்பியவனுக்கு பின்பு உண்மைப் புரிந்தது, ஓ... வாஷ் ரூமை பயன்படுத்தும் பொழுது தண்ணீர் பட்டு தானாகவே சுத்தமாகியிருக்கும் போலிருக்கிறது என்று தனக்கு தானே முடிவு செய்துக் கொண்டான்.

    இரண்டு நாட்கள் சென்றிருக்கும்.

    அன்று கம்பெனியில் முக்கியமான டீலர்ஸ் மீட்டிங் இருந்ததால் அதை முடித்து ரமணன் தன் வேலையைத் தொடங்கியதே மாலை ஏழு மணிக்கு மேல் தான்.

    அனைத்து வேலையும் முடிந்து, அவன் வீடு திரும்ப விடியற்காலை மூன்று மணி ஆகி விட்டது.

    மாதத்தில் பாதி நாட்கள் இப்படித்தான் வீடு திரும்புவான். உடல் நன்றாக அயரும் வரை வீட்டிற்கு வர மாட்டான்.

    காரை நிறுத்தி விட்டு வந்து கதவைத் திறந்தவன், நேராக ரூமிற்குச் சென்று காலணியை கழற்றி வீசி விட்டு சோர்வாக அப்படியே படுக்கையில் சரிந்தான்.

    அவனின் ஆழ்ந்த மூச்சு விடும் சத்தம் மட்டும் அந்த அறையை நிறைத்திருந்தது.

    சிறிது நேரத்தில் அவனுக்கு வியர்க்க ஆரம்பித்தது. வியர்வையினால் அவன் உறக்கம் கலைய படுக்கையில் புரண்டு புரண்டு படுத்தான்.

    உடனே ஏசி தானாகவே உயிர் பெற்றது. அதிலிருந்து வெளியேறிய குளிர் காற்று மெல்ல அந்த அறையை நிரப்ப ஆரம்பித்தது.

    ரூம் டெம்ப்ரேட்சர் மிதமான குளிர்காற்றால் நிரம்ப ஆரம்பிக்கவும், வியர்வை அடங்கி படுக்கையில் புரள்வதை நிறுத்தி மறுபடியும் அமைதியாக தூங்க ஆரம்பித்தான் ரமணன்.

    சில நிமிடங்களில் அவனது இடது கை லேசாக நகர்ந்து விரிந்தது.

    காலையில் சூரிய ஒளி முகத்தில் பட கண்களைச் சுருக்கியபடி விழித்தான்.

    அசையாமல் அப்படியே படுத்திருந்தவனின் நெற்றி மெல்ல சுருங்கியது.

    திரும்பி தன் இடது கரத்தை குழப்பத்தோடு தூக்கி பார்த்தான், சற்று முன் அவன் கரத்தில் ஏதோ பாரம் அழுத்தியது போல் இருந்தது... ஆனால் இப்பொழுது இல்லை.

    கையில் ஏதாவது வீக்கம் இருக்கிறதா என்று மெல்ல அழுத்தி பார்த்தான், சாதாரணமாக தான் இருந்தது.

    ப்ச்... என்று சலித்தபடி எழுந்து அமர்ந்தான்.

    பிளாங்கட்டை விலக்கியவுடன் லேசான குளிர்காற்று உடம்பில் மோதியது, புருவம் முடிச்சிட வேகமாகத் திரும்பி பார்த்தான். ஏ.சி. ஓடிக் கொண்டிருந்தது...

    அதைக் கண்டவுடன் மனதில் மீண்டும் குழப்ப மேகம் சூழ்ந்தது.

    மிகவும் டயர்டாக வந்த நான் அப்படியே படுத்து விட்டேனே... உடையைக் கூட மாற்றவில்லை. பின் எப்படி...?

    பிளாங்கட்டை தடவி பார்த்தான், அவனுக்கு நன்றாக நினைவு இருந்தது, அவன் படுக்கும் பொழுது போர்த்திக் கொள்ளவில்லை. அதே போல் ஏ.சியையும் அவன் போடவில்லை, நான் தூங்கும் பொழுது யார் ரூமிற்கு வந்திருப்பார்கள் என்று குழம்பினான்.

    என் பர்மிஷன் இல்லாமல் ரூமிற்கு வர அவர்களுக்கு எவ்வளவு தைரியம் இருக்க வேண்டும் என்று கோபத்தில் முகம் சிவந்தான்.

    வேகமாக ரூம் கதவைத் திறந்து வெளியே வந்து சுற்றும்முற்றும் பார்த்தான்.

    ஆட்கள் யாரும் இருப்பதற்கான அடையாளமே இல்லாமல் வீட்டில் மயான அமைதி நிலவியது.

    போர்டிகோ தாண்டி வாசல் கேட்டருகே சென்றான்.

    அவனைக் கண்டதும் வேகமாக எழுந்த செக்யூரிட்டி, "குட்மார்னிங் சார்!" என்றான்.

    ம்... என்று தலையசைத்தவன், "யாராவது இங்கே வீட்டிற்கு என்னைத் தேடி வந்தார்களா?" என்று கேட்டான்.

    "இல்லை சார்... நான் நேற்று இரவு எட்டு மணியிலிருந்து டியூட்டியில் இருக்கிறேன், உங்களை கேட்டு யாரும் வரவில்லை!"

    "ஓஹோ..." என்று அமைதியானான்.

    அவன் முகத்தில் குழப்பத்தைக் கண்டதும், "நான் நேற்று பகல் டியூட்டியிலிருந்த கேசவனை வேண்டுமென்றால் கேட்கிறேன் சார், பகலில் யாரும் வந்தார்களா என்று!" என்றான் அவன்.

    "நோ... நோ... தேவையில்லை. அவர்கள் ஈவ்னிங்க்கு மேலே தான் வருகிறேன் என்று சொல்லியிருந்தார்கள். சரி நான் அவர்களிடம் பேசிக் கொள்கிறேன். யூ ஜஸ்ட் கேரி ஆன்!" என்று விலகி நடந்தான்.

    இருந்தும் மனதில் திருப்தி ஏற்படாமல் வீட்டைச் சுற்றி ஒரு முறை வலம் வந்து பார்த்தான்.

    யாருமில்லை!!!
     
     
  5. deepababu

    deepababu Bronze Wings New wings LW WRITER

    Messages:
    74
    Likes Received:
    192
    Trophy Points:
    113
    #2#

    வீட்டின் பின்புறத்தில் இருந்த குடிலைக் கண்டவுடன் அவன் முகம் மாறியது, கை விரல்களை இறுக்க மூடியவன், சட்டென்று வேகமாக நடந்து பாத்ரூமிற்குள் நுழைந்து ஷவர் அடியில் கண்களை மூடி நின்றான்.

    ஷவரிலிருந்து விழுந்த நீரோடு அவன் விழி நீரும் கலந்து கீழே இறங்கியது.

    மறுநாள் மாலை தன் அலுவலக அறையிலிருந்து வெளிவந்து கொண்டிருந்தான் ரமணன். அவன் மொபைல் ராகம் பாடியது.

    பாக்கெட்டிலிருந்து எடுத்து போன் டிஸ்ப்ளேவை பார்த்தவனின் முகத்தில் எரிச்சல் ரேகை பரவியது.

    கால்லை பிக்அப் செய்து காதில் வைத்தான்.

    "ஹலோ!"

    எதிர்முனையில், "சார்! நான் சொன்னதைக் கொஞ்சம்..." என்ற குரல் பேசிக் கொண்டிருக்கும் பொழுதே, இவன் அதனை இடைமறித்தான்.

    "இங்கே பாருங்கள் ரங்கராஜ்... நான் ஏற்கனவே சொன்னது தான். இப்பொழுது உங்களிடம் பேச எனக்கு நேரமில்லை, நான் ஒரு மீட்டிங்கிற்கு செல்ல வேண்டும். பிறகு பார்க்கலாம்!" என்று எதிர்முனை பேச வாய்ப்பளிக்காமல் லைனை கட் செய்தான்.

    ஹோட்டல் லீ மெரிடியனில் எண்டர்பிரனர்ஷிப் மீட்டிங் முடிந்து வீடு திரும்பிக் கொண்டிருந்தவன், வழியில் மியூசிக் ஸாப்பை கண்டவுடன் மெலோடி கலெக்ஷன்ஸ் ஏதாவது புதியதாக வந்திருக்கிறதா பார்க்கலாம் என்று காரை சாலை ஓரம் சென்று நிறுத்தினான்.

    தனக்கு தேவையான டிவிடிக்களை வாங்கி கொண்டு காருக்கு வந்தவனின் போன் ரிங்கானது.

    எரிச்சலுடன் எடுத்தவன், "சார்..." என்று ஆரம்பிக்கும் பொழுதே,

    "சார்! கொஞ்சம் நான் சொல்ல வருவதை காது கொடுத்து கேளுங்கள் ப்ளீஸ்!" என்றார் ரங்கராஜ்.

    முகம் சிவந்து கை முஷ்டிகளை இறுக்கியபடி அமைதியாக நின்றான் ரமணன்.

    உடனே எதிர்முனையில் இருந்தவர் உற்சாகமாக, அவன் மௌனத்தையே சம்மதமாக எடுத்துக் கொண்டு பேச ஆரம்பித்தார்.

    "சார்! நான் ஏற்கனவே சொன்ன மாதிரி நாங்கள் தயாரிக்கிற லோ குவாலிட்டி ரா மெட்டிரியல்ஸ் யூஸ் பண்ணி உங்கள் ப்ரொடக்ட் மேனுவேக்ட்சர் செய்தீர்கள் என்றால் உங்களுக்கு நான்கு மடங்கு லாபம் கிடைக்கும். உங்க கம்பெனி பிரொடக்ட்ஸ்க்கு மார்க்கெட்டில் நல்ல டிமான்ட் இருக்கிறது. அதனால் எந்த பிரச்சினையும் இல்லாமல் வழக்கம் போலவே மூவ் ஆகும். நீங்கள் பயப்பட தேவையில்லை..." என்று அவர் நிறுத்திய இடைவெளியில் சட்டென்று புகுந்தவன்,

    "போதும் நிறுத்துங்கள்! இதற்கு மேல் ஒரு வார்த்தை பேசினீர்கள் என்றால் மரியாதை கெட்டு விடும்... நீங்கள் நினைக்கின்ற மாதிரி நான் பேராசை பிடித்து பணத்துக்கு அலைபவன் இல்லை. எனக்கு எதிலும் நேர்மை முக்கியம், எங்கள் பிராண்ட் நேமை நம்பி பிரொடக்ட் வாங்கும் மக்களை நான் ஏமாற்ற விரும்பவில்லை. அவ்வளவு தான் உங்களுக்கு மரியாதை, இதற்கு மேல் இது தொடர்பாக எந்த பேச்சும் நீங்கள் பேசினீர்கள் என்றால் நான் சும்மா பார்த்துக் கொண்டு இருக்க மாட்டேன்..." என்று அவன் பேசி கொண்டிருக்கும் பொழுதே அவனை யாரோ வேகமாக பிடித்து கீழே தள்ளி விட்டார்கள்.

    என்ன ஏதுவென்று அவன் சுதாரிக்கும் முன்னரே கீழே விழுந்தான், அவனுடைய மொபைல் அவனுக்கு இரண்டடி தள்ளி கீழே விழுந்தது.

    கீழே விழுந்த ரமணன் தட்டு தடுமாறி எழுந்தான்.

    கைகளில் சிராய்த்திருந்ததால் லேசான எரிச்சல் ஏற்பட்டது.

    திடீரென்று சற்று தொலைவில் ஏதோ பலமாக எதனுடனோ மோதும் சத்தமும், அதை தொடர்ந்து பதறிய பல பேச்சு குரல்கள் தெளிவில்லாமல் ஒன்றுடன் ஒன்று கலந்து கசமுசா என்று ஒலித்தது.

    அவனருகில் பதறியபடி நாலைந்து பேர் ஓடி வந்தனர்.

    "சார் ஆர் யூ ஓகே! உங்களுக்கு ஒன்றும் பலமாக அடிபடவில்லையே?"

    "கடவுள் புண்ணியம் சார் நீங்கள் உயிருடன் இருப்பது. அந்த டெம்போ வந்த வேகத்திற்கு உங்களை மட்டும் இடித்திருந்தால்... அப்பா... நினைத்து பார்க்கவே உடம்பெல்லாம் நடுங்குகிறது!"

    "சற்று தொலைவில் அந்த டெம்போ கட்டுபாடில்லாமல் வருவதைக் கண்டு, அனைவரையும் தள்ளி போக சொல்லி நான் கத்தினேன். நீங்கள் மட்டும் போன் பேசி கொண்டிருந்ததால் நான் கூறியதை கவனிக்கவே இல்லை..."

    "ஏம்பா... கவனிக்கவில்லை என்றால் எப்படி அவர் அந்த பக்கம் வேகமாக நகர்ந்து விழுந்திருப்பார்? அவர் கடைசி நிமிடம் பார்த்திருப்பார் இல்லையா சார்?"

    "இல்லை தூரத்திலிருந்தாலும் நான் நன்றாக பார்த்தேன், அவர் என் பக்கம் திரும்பவே இல்லை. ஆனால் எப்படி கரெக்டாக நகர்ந்து விட்டார் என்று தான் புரியவில்லை!" என்றான் அவன் குழப்பமாக.

    "சரி சரி விடுங்க, அது இப்பொழுது முக்கியம் இல்லை. எப்படியோ காட்ஸ் கிரேஸ் அவர் தப்பி விட்டார், அது போதும். அவர் இன்னும் அந்த அதிர்ச்சியிலிருந்து மீளவில்லை என்று நினைக்கிறேன். சார்... சார்..." என்று ஆளுக்கொன்றாக மாற்றி மாற்றி பேசி கொண்டிருந்தவர்களை அடக்கி ரமணனை அழைத்தார் சற்று வயதில் மூத்தவர் ஒருவர்.
    அவன் அவரிடம் தன் விழிகளை திருப்பினான்.


    "எதுவும் பலமாக அடிபடவில்லையே?"

    "நோ... நோ... ஐ ஆம் ஓகே!" என்றவன் விபத்து நடந்த இடத்தை பார்த்தான்.

    "என்னவாயிற்று?"

    "ஏதோ ஒரு டெம்போ கன்ட்ரோல் இல்லாமல் வந்து, நேராக இருக்கிறதே... அந்த கடையை முட்டிக் கொண்டு நின்று விட்டது. நல்ல வேளை அந்த கடை இன்று விடுமுறை, இல்லையென்றால் ஏதாவது உயிர்ச்சேதம் ஆகியிருக்கும். டிரைவருக்கு மட்டும் கொஞ்சம் பலமாக அடிப்பட்டு விட்டது, ஆம்புலன்ஸ்க்கு போன் செய்திருக்கிறார்கள்!" என்றார் விளக்கமாக.

    ஓ... என்றவன் யோசனையோடு நின்றிருந்தான்.

    படையப்பா படத்தில் வரும் அனுமோகன் ரஜினியை பார்க்கும் பொழுதெல்லாம், பாம்பு புற்றுக்குள் கையை விட்டீர்களே அது கடிக்கவில்லையா என்று கேட்பது போல், இங்கே ஒருவன் ரமணனை கேட்டான்.

    "சார்! நீங்கள் எப்படி சார் கரெக்டாக வண்டி பக்கத்தில் வந்த பொழுது நகர்ந்து போனீர்கள்?" என்று கேட்டான்.

    அவன் சொல்வதறியாது தடுமாற, "சார்! நீங்கள் கிளம்புங்கள் சார். இப்படிதான் தேவையில்லாமல் ஏதாவது கேள்விக் கேட்டு கொண்டே இருப்பார்கள்... கீழே விழுந்து எழுந்ததில் உங்களுக்கும் டயர்டாக இருக்கும்!" என்று அவனை கிளம்ப சொன்னார் அந்த பெரியவர்.

    சரியென்று தலையசைத்தவன், அவரிடம் கரம் குவித்து விடைப் பெற்றான்.

    மனதில் பெரிய சூறாவளியே நடந்துக் கொண்டிருந்தது.

    நன்றாகத் தெரியும் அவன் தானாக விழவில்லை, அவனைப் பிடித்து யாரோ அந்த புறமாக தள்ளி விட்டார்கள்.

    இவன் எழுந்து சுற்றுமுற்றும் பார்த்தால் அருகில் யாருமே இல்லை. அதன்பிறகு தான் நான்கைந்து பேர் அவன் அருகினில் ஓடி வந்தனர்.

    அப்படியென்றால் தன்னைத் தள்ளியது யார்? நெற்றியில் லேசாக வியர்வை அரும்பியது.

    காரை சாலை ஓரம் செலுத்தி நிறுத்தினான்.

    தன்னைச் சுற்றி என்ன நடக்கிறது? என்று ஒரு கணம் திகைப்பாக இருந்தது.
    எப்பொழுதிலிருந்து இந்த மாதிரி வித்தியாசமாக நடக்கிறது? கண்ணுக்கு தெரியாத அமானுஷ்ய சக்தி ஏதோ ஒன்று தன்னை தொடர்கிறதா... ஏன்? எதற்கு?


    மெல்ல கழுத்தை தடவியவனுக்கு கையில் வலி எடுத்தது. உஷ் என்று முகத்தை சுளித்தவன், கையை அழுத்தி விட்டான்.

    கீழே விழுந்ததில் கையில் இரத்தம் கட்டி இருந்தது. அந்த வலியோடு வீட்டிற்கு செல்ல வேண்டாம் என்று எண்ணியவன் நேராக அருகிலிருக்கும் ஹாஸ்பிடலுக்குச் சென்றான்.

    டிரீட்மென்ட் முடிந்து வீடு திரும்பியவன், மாத்திரயை விழுங்கி விட்டு சோர்வாக படுக்கையில் விழுந்தான்.

    அவனுக்கு இருந்த அயர்வில் எதையும் யோசிக்க முடியாமல், மருந்தின் வீரியத்தில் நன்றாக உறங்க ஆரம்பித்தான்.

    அவனுடைய தூக்கத்தை கெடுக்கும் விதமாக தொலைவில் எங்கோ... ஏதோ பாட்டு சத்தம் மெதுவாக கேட்டது.

    கண் இமைகளை பிரிக்க முடியாமல், அயர்ச்சி கண்களை இன்னமும் அழுத்தியது, சோர்வாக திரும்பி படுத்தான்.

    மீண்டும் ராகம் ஒலிக்கும் சத்தம் கேட்கவும் லேசாக தூக்கம் கலைய சிரமப்பட்டு கண்களைத் திறந்து பார்த்தால், அவன் போன் தான் அவ்வளவு நேரமாக விடாமல் அலறிக் கொண்டிருந்தது.

    போனை கையில் எடுத்தபடியே எழுந்து அமர்ந்தான்.

    உடல் வலி அதிகமாக இருந்தது, ஒரு கையால் மற்றொரு கையை அழுத்தி விட்டபடியே போனைக் காதில் வைத்தான்.

    "ஹலோ!"

    "குட்மார்னிங் சார்!"

    "ம்... சொல்லுங்கள் கௌசிக்!" என்று கட்டிலில் சாய்ந்து அமர்ந்தான்.

    "சார் பத்தரை மணிக்கு அட்மின் மீட்டிங் இருக்கிறது. நீங்கள் இன்னும் வரவில்லையே என்று ரிமைன்டர் கால் செய்தேன்!"

    "ஓ... போஸ்ட்பான்ட் செய்திடுங்கள். எனக்கு நேற்று நைட் ஒரு சின்ன ஆக்சிடன்ட் ஆகி விட்டது. பாடி பெயின் அதிகமாக உள்ளதால், என்னால் இன்று ஆபிஸ் வர இயலாது!" என்றான்.

    "ஓ காட்! இப்பொழுது எப்படி இருக்கிறது சார்? நான் வேண்டுமென்றால் வந்து ஹாஸ்பிடல் அழைத்துச் செல்லட்டுமா?"

    "நோ... நோ... நத்திங் டூ ஒர்ரி. நான் நைட்டே ஹாஸ்பிடலில் காண்பித்து விட்டேன். ஐ ஆம் பைன் நௌ! பாடி பெயின் மட்டும் உள்ளது, இன்று ஒரு நாள் ரெஸ்ட் எடுத்தால் சரியாகி விடும்!"

    "ஓ... ஓகே சார். டேக் கேர் பை!"

    "ம்... பை!" என்று போன் கால்லை கட் செய்தான்.

    எதையும் யோசிக்க... செய்ய பிடிக்காமல் அப்படியே சற்று நேரம் சாய்ந்தமர்ந்திருந்தான் ரமணன்.

    வயிற்றில் அலாரம் அலறியது.

    ப்ச்... என்று சலித்தவன், சோம்பலாக எழுந்தான்.

    வாஷ் ரூம் சென்று ரெப்ரெஷ் செய்து வந்தவன், காபியை கலந்து எடுத்துக் கொண்டு பெட்டில் அமர்ந்தான்.

    டீபாய் மேல் முதல் நாள் வாங்கி வந்திருந்த பிரட் பாக்கெட் இருந்தது. அதை சிரமப்பட்டு வலியில் லேசாக முகத்தை சுளித்தவாறே பிரித்தான்.

    அன்று அவன் நடந்து கொண்ட விதத்தால், வேலைக்காரி வேலையை விட்டு நின்று விட்டாள். அதைப்பற்றி அவன் அலட்டிக் கொள்ளவில்ல.

    வீட்டை சுத்தம் செய்பவள், இரண்டு நாளைக்கொரு முறை வந்து செல்கிறாள்.

    மெதுவாக சாப்பிட்டு முடித்து, மருந்து மாத்திரைகளை உட்கொண்டான்.

    ஒரு கரத்தால் மற்றொரு கரத்திற்கு லேசாக மசாஜ் செய்தவாறு ஆயின்மென்டை தடவினான்.

    மெல்ல சாய்ந்தமர்ந்தவனுக்கு தனிமை கொன்றது. அனைத்து வசதிகள் இருந்தும் யாருமற்ற அனாதையை போல் இருப்பது நெஞ்சில் வலியை ஏற்படுத்தியது.

    தனிமையை பற்றி யோசிக்கும் பொழுது தான் முதல் நாளைய சம்பவம் அவனின் நினைவிற்கு வந்தது.

    உண்மையில் நான் தனிமையில் தான் இருக்கிறேனா...?

    விழிகள் ரூமை சுற்றி வலம் வந்தன.

    எந்த ஒரு அரவமும் இல்லாமல் பின்டிராப் சைலன்ஸ் என்பார்களே அது போல் இருந்தது.
    ஆனால் அவனால் உணர்ந்து கொள்ள முடிந்தது, அந்த கண்ணுக்கு தெரியாத ஏதோ ஒரு சக்தி அவனருகில் இந்த ரூமில் தான் உள்ளது என்று.


    நேற்று அடிப்பட்ட தளர்ச்சியில் லேசாக டென்ஷனான அவனுக்கு, இன்று எந்த திகிலும் தோன்றாமல் மனம் அமைதியாக இருந்தது.

    காரணம் சற்று நேரமாக பல முறை யோசித்தும், அந்த சக்தியால் தனக்கு எந்த ஒரு தீங்கும் நேர்ந்ததில்லை என்பதை உணர்ந்திருந்தான்.

    எத்தனை நாட்களாக அது தன்னுடன் இருக்கிறது?

    அவனுக்கு தெரிந்து, அன்று அவன் கையை கண்ணாடியில் கிழித்துக் கொண்ட நாளிலிருந்து அது கூட இருக்கிறது.

    அவன் கையில் வழிந்த இரத்தம் தானாக சுத்தமடையவில்லை... அது தான் சுத்தம் செய்திருக்கும் என்பது இப்பொழுது புரிந்தது.

    அதன்பிறகு ஏசியை ஆன் செய்தது, தனக்கு பிளாங்கட் போர்த்தி விட்டது எல்லாம் அதன் வேலை தான்.

    நேற்று அது தன்னை தள்ளிவிடவில்லை என்றால்... இன்று என் நிலைமை?

    ம்... என்று பெருமூச்சு விட்டவன், நான் இறப்பதை பற்றி எனக்கு எந்த கவலையுமில்லை... பயமுமில்லை. ஆனால் என் நிர்வாகத்தை நம்பி ஆயிரக்கணக்கான தொழிலாளர்கள் இருக்கிறார்களே... அவர்கள் வாழ்விற்கு நான் தானே பொறுப்பு என்று எண்ணியவன், யோசனையில் ஆழ்ந்தான்.

    அது யாராக இருக்கும்...? கண்டிப்பாக என்னை சேர்ந்தவர்களாக இருக்க மாட்டார்கள்.
    அவர்களெல்லாம் இறந்து ஆண்டு கணக்காகி விட்டதே... இத்தனை நாட்களாக வராதவர்களா... இப்பொழுது வந்திருக்கிறார்கள். நிச்சயமாக இருக்காது, அப்படியென்றால் இது யார்? ஆன்மாவா? இல்லை வேறு ஏதேனும் சக்தியா?


    எதை எதிர்ப்பார்த்து அது தன்னை சுற்றி வருகிறது? இனி நான் என்ன செய்ய வேண்டும்? என்று குழம்பியவனுக்கு சட்டென்று ஒரு யோசனைத் தோன்றியது.

    எப்பொழுதும் தன்னுடனேயே இருந்தாலும், அவன் விழித்திருக்கும் நேரங்களில் அது அவனுக்கருகில் வருவதில்லை.

    கொஞ்ச நேரம் உறங்குகின்ற மாதிரி நடித்து, அது என்ன செய்கிறது என்று பார்க்க வேண்டும் என்று முடிவு செய்தவன், மெதுவாக கட்டிலில் சரிந்து படுத்து கண்களை மூடி கொண்டான்.

    ஒரு பத்து நிமிடம் எந்த வித்தியாசமுமின்றி அமைதியாக கழிந்தது.
     
     
  6. sabeenaibu

    sabeenaibu Wings

    Messages:
    4
    Likes Received:
    7
    Trophy Points:
    83
    32:simile:32:simile: thigil movie pakura mathiri iruku pa. Story mudinju poche nu iruku ore suspense adutha update epo poduvenga? Seekirama potrunga pls.
     
    deepababu likes this.
     
  7. deepababu

    deepababu Bronze Wings New wings LW WRITER

    Messages:
    74
    Likes Received:
    192
    Trophy Points:
    113
    Hi Sabeena! HaHa... Thank u so much ma. Next ud anegama monday poduven pa. Unga commentsai comments threadla kudunga pa...:)
     
    shanthinichandra and sandy_8320 like this.
     
  8. deepababu

    deepababu Bronze Wings New wings LW WRITER

    Messages:
    74
    Likes Received:
    192
    Trophy Points:
    113
    #3#

    அவன் விழித்திருப்பது தெரியக்கூடாது என்று, அவ்வளவாக அடிப்படாத தன் வலக்கரம் கொண்டு தூக்கத்தில் வைப்பது போல் கண்களை லேசாக மூடி மறைத்துக் கொண்டான் ரமணன்.

    சில நிமிடங்களில் அடிப்பட்ட அவனது இடது கரம் மென்மையாக ஒரு மலர் கரத்தால் வருடப்பட்டது.

    அந்த வருடலில் தெரிந்த பாசமும், அக்கறையும் அவன் உடலை சிலிர்க்கச் செய்தது.

    அது ஏதோ ஒரு சிறு குழந்தையின் கரம் தான் என்பதை அவனால் உணர்ந்துக் கொள்ள முடிந்தது.

    மெய்மறந்து அந்த சுகத்தில் கண்கள் மூடி லயித்திருந்தான்.

    சற்று நேரத்தில் அந்த வருடல் நின்று போனது. அவன் மனமோ அந்த வருடலுக்காக ஏங்கியது.

    மெடிசன் கிட் திறக்கும் சத்தம் கேட்டு தலையை திருப்பாமல் விழிகளை மட்டும் மெதுவாக திருப்பி பார்த்தான்.

    அந்த கவரிலிருந்து ஒரு ஆயின்மென்ட் வெளி வந்து, மூடி தானாக திறந்து கொண்டது.
    நடப்பதையெல்லாம் அவன் ஆச்சரியமாக பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்.


    அவன் வலது கரத்தில் இரண்டு மூன்று இடங்களில் லேசாக சிராய்த்திருந்தது, அதற்கு மருந்து போட அவன் மறந்து விட்டான். அதை தான் அது செய்து கொண்டிருந்தது.

    பட்டும்படாமல் அவனுக்கு வலித்து விடுமோ என்ற அச்சத்தில் மென்மையாக போட்டு விட்டது.

    யார் நீ? என்று உடனே கேட்டு தெரிந்து கொள்ள வேண்டும் என்ற ஆவல் கட்டுக்கடங்காமல் பெருகியது.

    ஆனால் அதை செயல்படுத்தினால், அது எங்கேயாவது தன்னை விட்டு போய்விடுமோ என்று பயமாக இருந்தது.

    அவன் தலைமுடியை மெல்ல வருடி கொடுத்தது, அதில் தெரிந்த பாசம் கண்டு அவன் விழிகளில் நீர் சுரந்தது.

    யார் இந்த குழந்தை? இதற்கு நான் என்ன செய்து விட்டேன் என்று என்னை இவ்வளவு அக்கறையாக கவனித்து கொள்கிறது என்று எண்ணி இனம் புரியா பாசத்தில் தடுமாறினான்.

    சற்று நேரத்தில் அவன் தலையோடு தன் தலையை வைத்துக் கொண்டு அவனை உரசியபடி அது படுத்துக் கொண்டது தெரிந்தது.

    ப்ச்... ச்சே... அது என்ன அது? என்ன குழந்தை என்று தெரியவில்லையே...

    எவ்வாறு அழைப்பது? பேசி பார்க்கலாமா... என்ற எண்ணம் தோன்றியவுடனேயே அவன் இதயம் ஜெட் வேகத்தில் துடிக்க ஆரம்பித்தது.

    பேச ஆரம்பித்தால்... ஒரு வேளை என்னை விட்டு ஓடி விட்டால் என்ன செய்வது? என்று பயமாகவும் இருந்தது.

    கண்களுக்கு தெரியவில்லை என்றாலும் பரவாயில்லை, காலம் முழுக்க இந்த அன்போடு வாழ வேண்டும் என்று ஆசைப்பட்டான்.

    எவ்வளவு நேரம் தான் அசையாமல் படுத்திருப்பது, மெல்ல அசைந்தான். அது வேகமாக அவனை விட்டு விலகி விட்டதை கண்டு அவனுக்கு வருத்தம் ஏற்பட்டது.

    எத்தனை நாளைக்கு தான் இப்படி கண்ணாமூச்சி ஆட்டம் ஆடி கொண்டிருப்பது... இன்றே இதற்கு ஒரு முடிவு கட்ட வேண்டும் என்று எண்ணியவன், இருபத்துநான்கு மணி நேரமும் அதோடு பழக வேண்டும் என்று ஆசைப்பட்டான்.

    எப்படி பேச்சை ஆரம்பிப்பது... என்ற யோசனையோடு எழுந்து அமர்ந்தான்.

    மெல்ல கைகளை தடவி கொண்டிருந்தவனுக்கு, சட்டென்று பேச்சை ஆரம்பிப்பதற்கு ஒரு வழி கிடைத்தது.

    "ஆமாம்... என் கையில் ஒரு மருந்தை தடவி விட்டாயே... அது சரியானதா... டாக்டர் சொன்னதை தானே கரெக்டாக போட்டு விட்டாய்?" என்று கேட்டான் ரமணன்.

    எந்த எதிரொலியும் இல்லாமல் அறையில் அமைதி நிலவியது.

    அவனுக்கு மெல்ல இதழ்களில் சிரிப்பு மலர துடித்தது. அதை கட்டுப்படுத்திக் கொண்டவன், "என்னப்பா... எதுவும் பேச மாட்டேன் என்கிறாய்? உன்னால் வாய் பேச முடியாதோ..." என்று யோசிப்பது போல் பாவனை செய்தான்.

    அதற்கும் எந்த பதிலும் இல்லாமல் போகவும், ஒருவேளை பயப்படுகிறதோ... ஆம், அதனால் தான் நான் விழித்திருக்கும் வேளைகளில் அருகில் வருவதில்லை போலிருக்கிறது...

    "சரி! என்னை பார்த்தால் உனக்கு வில்லன் போல் தெரிகிறது என்று நினைக்கிறேன்.... என்னை தான் யாருக்குமே பிடிக்காதே... அப்புறம் எப்படி நீ என்னுடன் பேசுவாய்? ம்ஹும்..." என்று வேண்டுமென்றே பெருமூச்செரிந்தான்.

    "நீ இங்கே தான் இருக்கிறாய் என்று எனக்கு நன்றாகத் தெரியும். இன்றிலிருந்து அல்ல, என்று என் கையில் கண்ணாடி கிழித்ததோ... அன்றிலிருந்து நீ என் கூடவே தான் இருக்கிறாய். ஏ.சியை போட்டது, பிளாங்கட் போர்த்தி விட்டது. ஆங்... அப்புறம் நேற்று என்னைப் பிடித்து கீழே தள்ளி விட்டது... எல்லாமே நீ தான் செய்தாய் என்று எனக்கு நன்றாகத் தெரியும். இப்பொழுது புரிகிறது என்னை பிடிக்காததால் தானே கீழே தள்ளி விட்டாய்?" என்று அக்குழந்தையிடம் கேட்டான்.

    "அப்படியெல்லாம் ஒன்றும் இல்லை. எனக்கு உங்களை ரொம்ப பிடிக்கும்!" என்ற வேகமான அந்த மழலையின் குரல் கேட்டதும், அவன் முகம் சூரியனைக் கண்ட தாமரையாய் மலர்ந்தது.

    அவன் நினைத்தது சரி தான், அது ஒரு சிறு குழந்தை தான். ஆனால் குரலை வைத்து ஆணா... பெண்ணா... என்று இனம் காண முடியவில்லை.

    "நான் வேண்டுமென்றே உங்களை கீழே தள்ளவில்லை. அந்த வண்டி உங்களை இடிக்கிற மாதிரி வந்ததால் தான் தள்ளி விட்டேன்!" என்று மேலும் பேசியது.

    "ஓஹோ... என்னை காப்பாற்ற தான் அப்படி செய்தாயா? ஓகே... ஓகே... தாங்க் யூ!"


    "பரவாயில்லை... பரவாயில்லை!"

    "என் பக்கத்தில் வருகிறாயா?" என்று கை நீட்டி ஆசையுடன் அழைத்தான்.

    மீண்டும் அமைதி நிலவியது.

    "ஏன்மா பயமாக இருக்கிறதா...?"

    "ம்... ஆமாம்!"

    "ஓ... அதனால் தான் நான் விழித்திருக்கும் பொழுது பக்கத்தில் வர மாட்டேன் என்கிறாயா?"

    "ம்!" என்றது மெல்லிய குரலில்.

    "நான் உன்னை எதுவும் செய்யவில்லையே... அப்புறம் ஏன் பயப்படுகிறாய்?"

    "என்னை எதுவும் செய்யவில்லை. ஆனால் எப்பொழுதும் உம்மென்றே இருப்பீர்கள், எல்லோரிடமும் சண்டை போடுவீர்கள்... நேற்று கூட போனில் யாருடனோ சண்டை போட்டுக் கொண்டிருந்தீர்களே... அதனால் தான் என்னையும் திட்டுவீர்களோ என்று பயமாக இருக்கிறது!"

    அவன் முகம் லேசாக வாடியது, பதிலேதும் கூறாமல் அமைதியாக அமர்ந்திருந்தான்.

    "நான் ஏதாவது உங்களை கஷ்டப்படுத்திட்டேனா... ஏன் ஒரு மாதிரி இருக்குறீங்க?" என்று உடைந்த குரலில் கேட்டது.

    "இல்லைடா கண்ணா... நீ என் பக்கத்தில் வர மாட்டேன் என்கிறாயே... அது தான் கஷ்டமாக இருக்கிறது!"

    "இதோ... வந்துவிட்டேன்!" என்று அவன் அருகில் வந்து வேகமாக அமர்ந்து கொண்டது.

    உடனே சந்தோசமாக சிரித்தவன், அக்குழந்தையிடம் தன் கரத்தை நீட்டினான்.

    சிறிய தயக்கத்திற்கு பிறகு, அவன் நீட்டிய கரத்தில் தன் பிஞ்சு கரத்தை வைத்தது.

    தன் இரு கரங்களுக்குள், அதை பொக்கிஷமாக மூடிக் கொண்டான்.

    "ஆமாம்... நீ எவ்வளவு நாட்களாக என்னுடன் இருக்கிறாய்?"

    "ம்... ஒரு மாதமாக இருக்கிறேன்!"

    "ஓ... நீ குட்டிப்பாப்பாவா... இல்லை குட்டித்தம்பியா...?"

    ம்ஹஹா... என்று மழலை சிரிப்பு சிரித்து விட்டு, "நான் குட்டிப்பாப்பா!" என்றாள்.

    "என் மடியில் உட்கார்ந்து கொள்கிறாயா?" என்று ஆசையாக கேட்டான்.

    "ம்ஹுஹும்..." என்று மறுத்தாள்.

    "ஏன்டாம்மா?" என்றான் ஏக்கத்தோடு.

    "நீங்கள் கீழே விழுந்து அடிபட்டுவிட்டது இல்லை... நான் உட்கார்ந்தால் உங்களுக்கு கால் வலிக்கும்!" என்றாள் கரிசனமாக.

    அதைக் கேட்டவன் சத்தமாக வாய்விட்டு சிரித்தான்.

    "ஆமாம்... ஆமாம்... நீ உட்கார்ந்தாய் என்றால் என் காலே உடைந்து விடும்!" என்று மீண்டும் சிரித்தவன்,

    "இவள் பெரிய குண்டோதரி... மண்டோதரி... ஆமாம் உன் வயதென்ன?" என்று கேட்டான்.

    "ம்... மூன்று. நீங்கள் சிரித்தால் ரொம்ப அழகாக இருக்கிறீர்கள். இன்று தான் நீங்கள் இப்படி சிரித்து நான் பார்க்கிறேன்!" என்றாள் ஆச்சரியபடும் குரலில்.

    அவன் முகம் மேலும் கனிந்தது.

    "நான் ஏன் இன்று இவ்வளவு சந்தோசமாக இருக்கிறேன் தெரியுமா? நீ என்னுடன் இருப்பதாலும், பேசுவதாலும் தான். நீ எப்பொழுதும் என்னுடனேயே இருக்கிறாயா... நான் உன்னை எதற்கும் திட்டவே மாட்டேன்!" என்றான் ரமணன்.

    "ம்ம்ம்... அது... வந்து... இல்லைப்பா...!" என்று அவள் தயக்கத்துடன் இழுக்க,

    "அப்பாவா...?" என்று வேகமாக இடையிட்டான் ரமணன் ஆச்சரியத்துடன்.

    எப்பொழுதும் தன் கூடவே இருக்க சொன்னதற்கு, சம்மதம் சொல்லத் தயங்குகிறாளே என்று லேசாக கவலையடைய ஆரம்பித்தவன், அவளின் அப்பா என்ற அழைப்பால் உச்சக்கட்ட மகிழ்ச்சியடைந்தான்.

    அவனுடைய கேள்வியால் சட்டென்று அமைதியானாள் அவள்.

    "என்னடா குட்டிம்மா... மறுபடியும் அமைதியாகி விட்டீர்கள்?" என்றான் அவன் அவளின் கரங்களை மென்மையாக வருடியபடி.

    "சாரி..." என்றாள் குழந்தை.

    "எதற்கு சாரி?" என்றான் குழப்பத்துடன் நெற்றி சுருங்க.

    "இல்லை... உங்களிடம் பர்மிஷன் கேட்காமலேயே நான் உங்களை அப்பா என்று அழைத்து விட்டேன்!" என்றாள் மெல்லிய குரலில்.

    "அதனால் என்ன?" என்றான் அவன் மேலும் குழம்பியபடி.

    "வந்து... உங்களுக்கு என் மேல் எதுவும் கோபம் வரவில்லையா?" என்று கேட்டாள்.

    "ம்ஹுஹும்... அதெல்லாம் இல்லை. என்னை நீ அப்பா என்று அழைப்பது, எனக்கு எவ்வளவு பிடித்திருக்கிறது தெரியுமா? ரொம்ப ரொம்ப ரொம்ப... இவ்வளவு பிடித்திருக்கிறது!" என்று தன் இரு கைகளையும் நன்றாக விரித்து காண்பித்து சிரித்தான் ரமணன்.

    "நிஜமாகவாப்பா... என்னை உங்களுக்கு நிஜமாகவே பிடித்திருக்கிறதாப்பா?" என்று வேகமாக ஏக்கத்துடன் கேட்டாள் அவள்.

    "ஏன்டாம்மா... அப்படி கேட்கிறாய்? உன்னை மாதிரி குட்டிப்பாப்பாவை யாருக்காவது பிடிக்காமல் இருக்குமா? எனக்கு உன்னை ரொம்ப பிடிக்குமே!" என்று அவள் கன்னம் வருடியபடி கொஞ்சும் குரலில் ஆசையுடன் பதிலளித்தான் அவன்.

    "இல்லைப்பா... என்னை எங்க அப்பா, சித்திக்கெல்லாம் பிடிக்கவே பிடிக்காதுப்பா... எப்பொழுதும் திட்டிக் கொண்டே இருப்பார்கள்!" என்று கூறி கொண்டிருந்தவள் சட்டென்று அவன் மேல் சாய்ந்து ஓவென்று அழ ஆரம்பித்தாள்.

    அவளின் வார்த்தைகளை கேட்டு திகைத்தவன், அவளின் அழுகையில் மேலும் தவித்தான்.

    அதுவரை எந்த ஒரு வித்தியாசமான உணர்வும் தோன்றாமல் அருகிலிருக்கும் ஒரு குழந்தையிடம் பேசுவது போல் சகஜமாக பேசி கொண்டிருந்தவனுக்கு அப்பொழுது தான் நிதர்சனம் உறைத்தது.

    இந்த குழந்தை என் கண்களுக்கு தெரியவில்லை, அப்படியென்றால்... இவள் இறந்து ஆன்மா ஆகி விட்டாளா...?

    இது ஓரளவுக்கு அவன் எதிர்பார்த்தது தான் என்றாலும்... அவளிடம் பேசி பழகிய பிறகு அந்த உண்மையை அவனால் ஜீரணிக்க முடியவில்லை. அவன் விழிகளில் நீர் பெருகி கன்னங்களில் வழிந்தது.

    ஏதோ அவள் இப்பொழுது தான் இறந்து விட்டதைப் போல் அவன் மனம் துடித்தது.

    சற்று நேரம் எந்த பேச்சுமின்றி அமைதியில் கழிந்தது.

    அவன் அந்த குழந்தையிடம் அடுத்து என்ன பேசுவதென்று புரியாமல் சாய்ந்தமர்ந்திருக்க, அவள் அவன் மடியில் தலை வைத்து அமைதியாக படுத்திருந்தாள்.

    அவன் கரங்கள் தன்னியல்பாய் அக்குழந்தையின் தலையை வருடிக் கொண்டிருந்தது.

    "அப்பா!" என்று மெல்ல அழைத்து அந்த அமைதியை கலைத்தாள் அவள்.

    "ம்... என்னடா செல்லம்?" என்று அன்புடன் வினவினான் ரமணன்.

    "நான் உங்களுக்கே மகளாக வந்து பிறந்து விடட்டுமா? உங்களுக்கு தான் என்னை பிடித்திருக்கிறது இல்லையா... என்னை ஆசையா... பாசமாக... பார்த்துப்பீங்க இல்லை?" என்று ஆவலுடன் கேட்டாள்.

    அவளின் பேச்சில் தலையும் புரியாமல், வாலும் புரியாமல் குழம்பினான் ரமணன்.

    'என்ன கூறுகிறாள் இவள்? சிறு குழந்தை தானே... ஏதோ உளறுகிறாள்...' என்றெண்ணி பதிலளிக்காமல் அமைதியாக இருந்தான்.

    "என்னப்பா... எதுவும் பேச மாட்டேன்கிறீங்க? உங்களுக்கு இதில் இஷ்டமில்லையா... என்னை பிடிக்கவில்லையா?" என்று கேட்டாள், மீண்டும் குரல் கரகரத்தது.

    "சேச்சே... அப்படியெல்லாம் எதுவும் இல்லைடா தங்கம். உன் பேச்சு எனக்கு புரியவில்லை..." என்றான் அவன்.

    "என்னப்பா புரியவில்லை?"

    "இல்லை... நீ எப்படி எனக்கு மகளாக... எனக்கு ஒன்றுமே புரியவில்லை!" என்றான் குழப்பத்துடன்.

    "அச்சோ... அப்பா! உங்களுக்கு இது கூட புரியவில்லையா? நான் செத்து போயிட்டேன் இல்லை..." என்று அவள் சர்வ சாதாரணமாக எதையோ கூற ஆரம்பிக்கவும், அவனால் தாங்க முடியவில்லை.

    அவளைத் தன் நெஞ்சோடு சேர்த்து அணைத்துக் கொண்டு, "இன்னொரு தடவை அப்படி சொல்லாதடா செல்லம்... ப்ளீஸ்..." என்றான் தவிப்புடன்.

    "உங்களுக்கு கஷ்டமாக இருக்கிறதாப்பா... என் மேல் அவ்வளவு பாசமா?" என்று அவன் இரண்டு கன்னங்களையும் ஆசையாக தன் பஞ்சு கரங்களால் பற்றியபடி கேட்டாள்.

    "ஆமாம் டா... உனக்கு ஒரு கஷ்டம் என்றால் என் மனம் துடிக்கிறது!" என்றான் அவள் தலையை வருடியபடி.

    "அதனால் தான்பா சொல்கிறேன்... உங்கள் மகளாகவே நான் பிறந்து விட்டால்... நீங்கள் என்னை நன்றாக பார்த்து கொள்வீர்கள். நானும் எப்பொழுதும் உங்களுடனேயே இருந்து விடுவேன்!" என்றாள் அவள்.

    "ஆனால் அது எப்படிமா முடியும்?" என்று அவளிடம் வினவியவன் மறுநொடி தெளிந்தான்.

    கண்கள் ஒளிர நிமிர்ந்து அமர்ந்தவன், "மறுஜென்மம்..." என்று வாய்க்குள் முணுமுணுத்தான்.

    -தொடரும்
     
    Last edited: Feb 20, 2017
     
  9. deepababu

    deepababu Bronze Wings New wings LW WRITER

    Messages:
    74
    Likes Received:
    192
    Trophy Points:
    113
    #4#

    உடம்பெல்லாம் புது இரத்தம் பாய்வது போல் உணர்ந்தவனுக்கு மெய் சிலிர்த்தது.
    அவள் மெல்ல அவனைத் தட்டி, "அப்பா!" என்று அழைத்தாள்.

    "ம்... நீ இதை தான் சொன்னாயாடா குட்டி?" என்றான்.

    "ம்..." என்றவள் கிளுக்கி சிரித்தாள், "ம்ஹஹா... ஆனால் உங்களுக்கு தான் புரியவில்லை!" என்றாள் மலர்ந்த குரலில்.

    "என்ன செய்வது? உங்கப்பாவுக்கு தான் மூளை கொஞ்சம் கம்மியாயிற்றே!" என்றான் ரமணன் வேண்டுமென்றே.

    வேகமாக எழுந்து அவன் கழுத்தைக் கட்டி கொண்டு தோள்களில் சாய்ந்தவள், "அப்படியெல்லாம் இல்லை... எங்கப்பா எவ்வளவு பெரிய ஆள் தெரியுமா?" என்றாள் அவனிடம்.

    "எவ்வளவு பெரிய ஆளும்மா? சொல்லுங்கள் தெரிந்து கொள்கிறேன்!" என்றான் அவன் கேலியாக.

    எந்த ஒரு தகப்பனுக்கும் இயல்பாக ஏற்படும் ஆசை, தன் பிள்ளை வாயால் தன் பெருமையை கேட்க வேண்டும் என்பது.

    "ம்... எங்கப்பா பெரிய்ய... ஆபிஸ் வைத்திருக்கிறாங்க. அங்கே வேலை செய்கிறவங்க என்று இல்லை, ஊரில் உள்ள எல்லோரும் அவங்களை பார்த்து பயப்படுவாங்க. பெரிய கம்ப்யூட்டர் எல்லாம் வைத்து நிறைய வேலை செய்வாங்க... அப்புறம்..." என்று அவள் யோசனையோடு இழுக்க,

    "சரி போதும் போதும், உங்கப்பாவோட பெருமை. ஊரில் இருக்கிறவன் கேட்டால்... உதைக்க வந்து விடுவான்!" என்று சிரித்தபடி அவளை இழுத்து மடியில் அமர வைத்தான்.

    "ம்... ஏன்?" என்றாள் அவள்.

    "அதை அப்புறம் சொல்கிறேன். நாம் நம் விஷயத்துக்கு வருவோம். மறுபிறவி உண்டென்றாலும்... நீ எப்படி வேறு எங்கும் செல்லாமல் எனக்கு மட்டும் மகளாக பிறப்பாய்?" என்று அவளிடம் வினவினான் ரமணன்.

    அவள் வேறெங்கும் சென்று பிறந்து விடக்கூடாதே என்ற பயம் அவனுக்குள் தோன்றியது.

    "கடவுள் எனக்கு பிராமிஸ் செய்து கொடுத்திருக்கிறார்பா... அப்பாவாக யார் வேண்டுமென்று நீ சொல்கிறாயோ... அவர்களுக்கே உன்னை பெண்ணாகப் பிறக்க வைக்கிறேன் என்று!" என்றாள் அவள் சந்தோசமாக.

    "எனக்கு உங்களை தான் ரொம்ப பிடித்திருக்கிறது... உங்களுக்கு தான் மகளாக பிறக்க வேண்டும் என்று நான் கூறுவேன், அவரும் சரியென்று என்னை உங்களுக்கு மகளாக கொடுத்திடுவார். எப்படி?" என்றாள் ரமணன் கழுத்தைக் கட்டி கொண்டு துள்ளிக் குதித்தபடி.

    அவன் இமைக்க மறந்து அப்படியே பிரமித்து போய் அமர்ந்திருந்தான்.

    "அப்பா..." என்றழைத்தபடி அவள் அவனைப் பிடித்து வேகமாக உலுக்கினாள்.

    ஆங்... என்று சுய உணர்வுக்கு வந்தான் ரமணன்.

    "என்னப்பா எதுவும் பேசாமல் அப்படியே உட்கார்ந்து இருக்கறீங்க?"

    "இல்லைம்மா... நீ சொல்வதெல்லாம் உண்மையா? என்னால் நம்பவே முடியவில்லை. நீ கடவுளை பார்த்தாயா... அவர் உன்னிடம் பேசினாரா? எனக்கு வியப்பாக உள்ளது. ஏதோ மாயாஜால சினிமா கதையை கேட்டு கொண்டிருப்பது போல் தோன்றுகிறது!" என்றான் ஆச்சரியமாக.

    "இல்லைப்பா... நான் சொல்வதெல்லாம் நிஜம்!" என்று அழுத்திக் கூறினாள்.

    "ஓ..." என்று யோசனையோடு இழுத்தவன், "ஹேய்... முதலில் உன் பெயரை சொல்லுடா. எனக்கு உன் பெயரே தெரியவில்லை.... கூப்பிட வசதியாக இருக்கும்!" என்றான்.

    சட்டென்று அவள் அமைதியானாள்.

    "என்ன சத்தத்தையே காணோம்... உன் பெயர் என்ன?"

    "எனக்கென்று தனியாக எந்த பெயரும் இல்லைப்பா... யாரும் எனக்கு பெயர் வைக்கவில்லை!" என்றாள் மெல்லிய குரலில்.

    "என்ன?" என்றான் வியப்புடன்.

    "ஆமாம்! அப்பாவும், சித்தியும் ஏய் சனியனே... பிசாசே என்று தான் கூப்பிடுவார்கள். வீட்டுக்குள்ளேயே தான் இருப்பேன், வெளியே எங்கும் அழைத்து செல்ல மாட்டார்கள். பக்கத்து வீட்டு அண்ணா மட்டும் புஜ்ஜிமா என்று கூப்பிடுவார்கள்!" என்று சோகமாக ஆரம்பித்து மகிழ்ச்சியாக முடித்தாள்.

    "உன் அம்மா..." என்று தயக்கத்துடன் இழுத்தான் ரமணன்.

    அவனுக்கு மனதில் ஒரு சந்தேகம் இருந்தது, அதை உறுதிப்படுத்துவது போலவே அவளின் பதிலும் இருந்தது.

    "இல்லைப்பா... நான் பிறக்கும் பொழுது இறந்து விட்டார்களாம். அதனால் தான் என்னுடைய அந்த அப்பாவுக்கு என்னை பிடிக்காது. நான் தான் எங்கம்மாவை கொன்றேனாம்... நான் கொலைகாரியாம். அப்படியாப்பா?" என்று அவனிடம் கண்ணீர் குரலில் கேட்டாள்.

    "சேச்சே... அப்படியெல்லாம் இல்லைடா. நீ தெய்வக் குழந்தை, அதனால் தான் கடவுளே உன்னிடம் பேசுகிறார். உனக்கு பிடித்தததை எல்லாம் செய்ய வேண்டும் என்று நினைக்கிறார்!" என்று அவளைத் தேற்றினான்.

    "ஆமா... கரெக்ட். நான் நல்ல பாப்பா தான்!" என்றாள் குஷியாக.

    "ஆனால்... அவர்கள் அப்படி நினைக்கவில்லை. என்னை எப்பொழுதும் திட்டிக் கொண்டே இருப்பார்கள். எனக்கு சாப்பாடெல்லாம் சரியாக தர மாட்டார்கள்... ரொம்ப பசிக்கும் அழுகை அழுகையா வரும், அழுதா அடிப்பாங்களா... ரொம்ப வலிக்கும். அதனால பசித்தாலும் அழ மாட்டேன், ஒரு சில நேரம் ரொம்ப வயிறு வலிக்கும் என்னால் தாங்கவே முடியாது. அப்போ எங்க சித்தியிடம் கெஞ்சிக் கேட்டேனா... ஏதாவது தண்ணி சாதம் தருவாங்க, அதை சாப்பிட்டேன்னா... பசி அடங்கிடும். அப்பாடா என்று நிம்மதியாக இருக்கும். என்னப்பா?" என்று கேட்டாள்.

    அவள் பேச பேச வேதனை தாங்க முடியாமல் தன்னோடு சேர்த்து அணைத்துக் கொண்டான் ரமணன்.

    அவன் விழிகளில் கண்ணீர் வழிந்துக் கொண்டிருந்தது.

    "நீ... நீ... இவ்வளவு கஷ்டப்பட்டாயாடா செல்லம். சாப்பிட சரியான சாப்பாடு கூட கிடைக்காமல்... கடவுளே!" என்று அவளை மேலும் இறுக்கி கொண்டான்.

    அவன் மனம் வேதனையில் துடித்துக் கொண்டிருந்தது. அங்கொன்றும் இங்கொன்றுமாக உலகில் பல இடங்களில் நடக்கின்ற கொடுமை தானே இது.

    மாற்றாந்தாய் கொடுமை, அனாதைச் சிறார்கள், பிச்சை எடுக்க வைப்பதற்காக கடத்தப்படும் குழந்தைகள், உடல் ஊனமுற்ற குழந்தைகள் என பல இடங்களில் சாப்பாட்டிற்கே வழியில்லாமல் குழந்தைகள் கஷ்டப்பட்டு கொண்டு தானே இருக்கிறார்கள்.

    நம்மால் அவர்களுக்கு என்ன செய்ய முடிகிறது? ஒன்றுமில்லை.

    ஆண்டுக்கு ஒரு முறையோ... இரு முறையோ... ஆசிரமங்களுக்குச் சென்று விருந்து போடுவோம். மற்ற வேளைகளில் அதுவும் கிடையாது.

    அனாதை குழந்தைகளை விட, வீட்டினரால் கொடுமைக்கு ஆளாகும் குழந்தைகளின் நிலைமை தான் இன்னும் மோசம்... இதோ... என் மடியில் அமர்ந்திருக்கிறாளே... இந்த குழந்தையே அதற்கு ஒரு சாட்சி!

    "அக்கம் பக்கத்தில் இருக்கிறவர்கள் கூட உனக்கு சாப்பிட எதுவும் தர மாட்டார்களாடா? அந்த அளவுக்கு இந்த உலகம் மோசமான நிலைக்குச் சென்று கொண்டிருக்கிறதா?" என்றான் தொண்டையடைக்க.

    "தெரியலைப்பா... எனக்கு ஞாபகமில்லை. ஆனால் பக்கத்து வீட்டு அண்ணா எனக்கு சாப்பிட ஏதாவது கொடுப்பாங்க... பிஸ்கட், முறுக்கு, சிப்ஸ், சாக்லேட்..." என்று சந்தோசமாக சொல்லிக் கொண்டிருந்தவள், சட்டென்று சோகமானாள்.

    "ஒரு தடவை அவங்க கொடுத்த பூரியை ஆசையாக வாங்கி சாப்பிடும் பொழுது, எங்க சித்தி அதை பார்த்துட்டாங்க. அவ்வளவு தான் என்னை போட்டு அடி அடியென்று அடித்து விட்டு அந்த அண்ணாவோட அம்மாவிடம் ஒரே சண்டை... உன் பையன் எப்படி இவளுக்கு சாப்பிட கொடுக்கலாம் என்று. அவங்க பாவம் இனிமே இப்படி நடக்காது என்று சொல்லி சித்தியை அனுப்பி வைத்தாங்க. ம்ஹும்..." என்று பெருமூச்சு விட்டாள்.

    "சரி போதும் விடும்மா. இனியும் அதைப் பற்றி பேச வேண்டாம்!" என்று அவளைத் தடுக்க முயன்றான் ரமணன்.

    ஆனால் அவளோ, "இல்லைப்பா... என்னைப் பற்றி எல்லாம் தெரிந்தால் தானே... அந்த மாதிரி எந்த கஷ்டமும் எனக்கு வராமல், நீங்கள் என்னை பத்திரமாக பார்த்துக் கொள்வீர்கள்!" என்றவள் மேலே தொடர்ந்தாள்.

    அவனுக்கோ இவள் இன்னும் என்னென்ன கொடுமையை அனுபவித்திருப்பாளோ என்றெண்ணிக் கவலையாக இருந்தது.

    "அப்புறம் சாயந்திரம் வீட்டுக்கு வந்த அப்பாவிடம் நான் அக்கம்பக்கம் பிச்சை வாங்கி சாப்பிடுகிறேன்னு சொல்லி அடி வாங்கி வைத்தாங்க சித்தி. ரொம்ப வலித்தது... நைட்டெல்லாம் அழுதுட்டே தூங்கிட்டேன். காலைல எழுந்து வெளியே வந்தப்போ... பக்கத்து வீட்டு அண்ணா திண்ணையில் உட்கார்ந்து நோட்ல ஏதோ எழுதிட்டிருந்தாங்க. அவங்களிடம் அப்பா அடித்ததை சொல்லலாம்னு பக்கத்தில் போனேன், அவங்க வேகமாக எழுந்து உள்ளே போயிட்டாங்க. எனக்கு ரொம்ப கஷ்டமா இருந்தது. அவங்க மட்டும் தான் என்னிடம் ஆசையா பேசுவாங்க... ஊரில் அவங்க அத்தைக்கு ஒரு குட்டி பாப்பா இருக்காம், அதை அவங்க வீட்டிலுள்ளவர்கள் புஜ்ஜிம்மா என்று கூப்பிடுவாங்களாம். நீயும் அந்த மாதிரி குட்டியாக இருக்க... அதனால இனி உன் பேரும் புஜ்ஜிமா தான் என்று சொன்னாங்க. சித்தியை பற்றி சொன்னால் சரி அழாதேன்னு சொல்லி சமாதானப்படுத்துவாங்க. ஆனால் அவங்களும் என்னோடு பேசாமல் எழுந்து போகவும், நான் அழுதுகிட்டே வாசல் படியில் உட்கார்ந்துட்டேன்!" என்றாள் சோகமாக.

    "இல்லைடா... அவங்க சின்ன அண்ணா தானே... உன் சித்தி அவங்க அம்மாவிடம் சண்டை போட்டதால் பயந்திருப்பாங்க!" என்று அவளை தேற்ற முயன்றான் ரமணன்.

    "அது தான் இல்லை..." என்று கெக்கலித்து சிரித்தாள் அந்த மழலை.

    அவளின் சிரிப்பு அவனைச் சற்று இளக்கியது.

    "என்ன இல்லை?" என்றான் புன்னகையுடன்.

    "அந்த அண்ணா ஒன்றும் பயப்படவில்லையே... சும்மா நடிச்சாங்க. நீங்க நல்லா ஏமாந்துட்டீங்க!" ஹஹா... என்று சந்தோசமாக சிரித்தாள்.

    "அப்படியா... நடித்தானா... ஏன்?"

    "அப்புறம் எங்க சித்தி ராட்சசியை ஏமாற்றனும் இல்லை..." என்றாள் ஆர்வமாக.

    "ஓஹோ... ராட்சசி பெயர் எல்லாம்..." என்று இவன் இழுக்க.

    "அந்த அண்ணா தான் சொன்னாங்க. எனக்கு சரியா சாப்பாடு கொடுக்காத அவங்க ராட்சசியாம்..."

    "கரெக்ட் தான்!"

    "ம்... அப்புறம் மதியமா வாசல் கதவை பூட்டிட்டு தம்பியை தூக்கிட்டு சித்தி எங்கேயோ வெளியில் போயிட்டாங்க. நான் பின்னாடி தோட்டத்துல உட்கார்ந்து இருந்தேனா... அப்போ அந்த அண்ணா வந்து, ஏய் புஜ்ஜிம்மா... என்று என்னை கூப்பிட்டாங்க. நான் எதுவும் பேசாமல் அவங்களை பார்த்தேன். இங்கே வா என்று கூப்பிட்டாங்க... என்கிட்ட இனி பேசாதே என்று திட்ட போறாங்க போலிருக்குன்னு பக்கத்தில் போனேன். அப்போ என் கிட்ட ஒரு பாக்ஸ் கொடுத்தாங்க, அதில் என்ன இருந்தது தெரியுமா? சொல்லுங்க பார்க்கலாம்..." என்று கேட்டாள் குதூகலமாக.

    இவள் மகிழ்வதை பார்த்தால் கண்டிப்பாக ஏதாவது சாப்பிட கொடுத்திருப்பான்... அதை அப்படியே சொன்னால் அவளுக்கு சுவாரசியம் குறைந்து விடும் என்றெண்ணி,

    "தெரியலையேடா... நீயே சொல்லு!" என்றான் வேண்டுமென்றே.

    "அதில் பெரிய கேக் இரண்டு இருந்தது..." என்றாள் பெருமையாக.

    அவன் எதுவும் பேசாமல் வேதனையோடு அவள் கரத்தை வருடிக் கொண்டிருந்தான்.

    "இது எதுக்கு அப்படின்னு கேட்டதுக்கு, உனக்கு தான் சாப்பிடுன்னாங்க. நான் தலையை குனிஞ்சுக்கிட்டு வேண்டாம்னு சொல்லிட்டேன். ஏன் காலையில நான் பேசலைன்னு கோபமா என்று கேட்டாங்க. நான் எதுவும் பேசலை அமைதியா நின்னுட்டிருந்தேன். நேற்று உன் சித்தி அம்மா கிட்ட சண்டை போட்டாங்க இல்லை... அதனால் அம்மா பயந்துட்டாங்க. அந்த குழந்தையை பார்த்தால் பாவமாக தான்டா இருக்கு, ஆனால் அவள் சித்தி மோசமானவள்டா... வீட்டு வாசலில் ஊரையே கூட்டி வைத்து அசிங்கமா பேசுவாள். நீ அவளிடம் பேசு, சாப்பிட ஏதாவது கொடு, ஆனால் அவள் வீட்டிலிருக்கும் பொழுது கொடுக்காதன்னு சொன்னாங்க. அதனால தான் உன் சித்தி வெளியே போன பிறகு பேசுகிறேன்னு சொன்னாங்க. உடனே எனக்கு சந்தோசமாயிடுச்சு, நிஜமாகவா என்று கேட்டேன்... ஆமான்னு சிரிச்சாங்க. அப்புறம் கேக் சாப்பிட்டுட்டு சித்தி வரும் வரை நாங்க இரண்டு பேரும் ஜாலியா விளையாடிட்டுருந்தோம்!" என்று மகிழ்ச்சியாக கூறி கொண்டிருந்தவளின் வார்த்தைகள் மெல்ல தேய்ந்து அமைதியானது.

    ஏதோ விரும்பத்தகாத சம்பவத்தை சொல்லப் போகிறாள் என்று புரிந்ததால்... அவனும் ஏதும் கேள்வி கேட்காமல் அமைதியாக இருந்தான்.

    மடியில் அமர்ந்திருந்தவள் இன்னும் அவனை நெருங்கி ஒண்டினாள். அவன் இடையை இறுக கட்டிக் கொண்டு தன் முகத்தை அவன் நெஞ்சோடு புதைத்துக் கொண்டாள்.

    ரமணன் வார்த்தைகளின்றி ஆதரவாக அவள் முதுகை வருடினான்.

    "அப்பா..." என்றழைத்தாள் நடுங்கும் குரலில்.

    "வேண்டாம்டா ப்ளீஸ்... விட்டுடு..." என்று அவளிடம் கெஞ்சினான்.

    "இ... இ... இல்லைப்பா... நா... நான் சொல்லனும்..." என்றாள் திக்கியபடி.

    "சரி..." என்று மெல்ல ஆதூரமாய் அவள் தலை மீது தன் தலையை சாய்த்து கொண்டான்.

    அவன் பனியனை இறுகப் பற்றிக் கொண்டவள், சொல்ல ஆரம்பித்தாள்.

    "கொஞ்ச நாளில் பக்கத்து வீட்டு அண்ணாவுக்கு ஸ்கூல் லீவ் விட்டதால் அவங்க ஊருக்கு போயிட்டாங்க. அதனால் எனக்கு நேரத்துக்கு சரியான சாப்பாடு கிடைக்காமல் ரொம்ப பசித்தது. சித்தி கொடுத்த சாப்பாடு அளவும் கம்மியாக இருந்ததால்... எனக்கு பசி அடங்கலை. சாப்பிட்டு முடித்தாலும் வயிறு கபகபன்னு எரிந்தது. என்னால முடியவேயில்லை... என்ன பண்றதுன்னே தெரியலை. அப்ப என் தம்பி பசியில் அழுதான்னு சித்தி அவனுக்கு பாலை கலந்து பாட்டிலில் ஊத்திக் கொடுத்துட்டு உள்ளே போயிட்டாங்க. அவன் பாதி பாலை மட்டும் குடித்து விட்டு பாட்டிலை தூக்கி கீழே போட்டுட்டான். நான் அதை எடுத்து அவனிடம் கொடுத்தேன், ஆனால் அவன் அதை மறுபடியும் தூக்கி கீழே போட்டுட்டான். அவனுக்கு பசி அடங்கி விட்டது போல. எனக்கோ ரொம்ப பசித்தது... உள்ளே எட்டி பார்த்தேன், சித்தி ஏதோ வேலையா இருந்தாங்க. நான் அந்த பாட்டிலை எடுத்து வேகமா பாலை குடிச்சு முடிச்சுட்டேன். அப்பா... சர்க்கரையெல்லாம் போட்டு அந்த பால் எவ்வளவு டேஸ்டா இருந்தது தெரியுமா... நான் அந்த மாதிரி குடித்ததே இல்லை. கடைசி சொட்டையும் சப்பி சப்பி குடிச்சிட்டு பாட்டிலை தம்பியிடம் வைச்சிட்டு திரும்பினேன், அங்கே சித்தி நின்னுட்டிருந்தாங்க. எனக்கு ரொம்ப பயமாயிடுச்சி!" என்று மீண்டும் ரமணன் பனியனை இறுக பற்றிக் கொண்டாள்.

    -தொடரும்
     
     
  10. deepababu

    deepababu Bronze Wings New wings LW WRITER

    Messages:
    74
    Likes Received:
    192
    Trophy Points:
    113
    #5#

    "சித்தி என்னை பார்த்தவுடனே பயங்கரமா அடிக்கப் போறாங்கன்னு நினைத்து ரொம்ப பயந்தேன். ஆனால் அவங்க அடிக்கவேயில்லை... ஏன் திட்ட கூட இல்லை... என்னை ஒரு மாதிரி பார்த்துட்டு திரும்ப உள்ளே போயிட்டாங்க. எனக்கு ஆச்சரியமா இருந்தது... ஆனாலும் அடியில் இருந்து தப்பிச்சுட்டோமே என்று ரொம்ப சந்தோசமாக இருந்தது!" என்று அவள் சொல்லி கொண்டிருக்க, ரமணனின் விழிகள் எந்த உணர்வுமின்றி சுவற்றை வெறித்துக் கொண்டிருந்தன.

    அவன் உள்ளத்தில் ஒருவித நடுக்கம் தோன்றியது. அக்குழந்தைக்கு ஏதோ ஒரு அசம்பாவிதம் நிகழப் போவதாக எண்ணி அவன் மனம் பதறியது.

    அதிலிருந்து அவளைக் காப்பவன் போல தன்னோடு சேர்த்து இறுக்கி தனக்குள் அவளைப் புதைத்துக் கொண்டான் அவன்.

    "கொஞ்ச நேரம் கழித்து தோட்டத்து பக்கம் போனேனா... அங்க சித்தி அடுப்பில் சுடு தண்ணி காய வைச்சுட்டிருந்தாங்க. சாயந்திரம் எதுக்கு காய வைக்கறாங்கன்னுட்டு... நான் கம்முன்னு உள்ளே வந்து சித்தி தம்பிக்கு போட்டிருந்த கார்ட்டூனை பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன். அப்போ சித்தி உள்ளே வந்தாங்க..." என்று அவனோடு ஒண்டிக் கொண்டாள்.

    ரமணனுக்கு நெஞ்சை அடைத்தது.

    "என் கையை பிடித்து ரூமுக்குள்ளே இழுத்துட்டு போனாங்க. எனக்கு என்னவோ பயமா இருந்துச்சு. ஒரு கயிரை எடுத்து என் கையை கட்டினாங்க, நான் அவங்களை பயந்துட்டே பார்த்தேன். ஒரு டவலை எடுத்து என் வாய்க்குள்ளே வைச்சு அடைச்சாங்க. எனக்கு வாந்தி வர மாதிரி இருந்தது, மூச்சு அடைத்தது. அதை விட என்னை என்னமோ செய்யப் போறாங்கன்னு நினைச்சு பயமாக இருந்தது..." என்று அவள் அழுது கொண்டே கூறினாள்.

    ரமணனின் கண்களிலிருந்து கண்ணீர் பெருகி ஆறாக வழிந்துக் கொண்டிருந்தது.

    "அப்புறம்... அப்புறம்... அடுப்பிலிருந்து விறகை எடுத்துட்டு வந்து, இனிமேல் என்னை கேட்காம பாலை எடுத்து குடிப்பியான்னு கேட்டு என் இரண்டு கால்லையும் சூடு போட்டாங்க..." என்று வேகமாக சொல்லி முடித்தவள் ஓவென்று கத்தி அழ ஆரம்பித்தாள்.

    "அப்பா... அப்பா... என்னால முடியலைப்பா... ரொம்ப எரிஞ்சதுப்பா. வேண்டாம்னு கூட சொல்ல முடியலைப்பா... ஐயோ... பயங்கரமா எரிஞ்சதுப்பா... என்னால கத்தி அழக் கூட முடியலை. எனக்கு ரொம்ப மூச்சை அடைத்தது... என்னால மூச்சே விட முடியவில்லை... ரொம்ப தவிச்சேன். எனக்கு ஹெல்ப் பண்ண யாருமே இல்லை... அப்புறம் கொஞ்ச நேரத்தில் எனக்கு எல்லாம் சரியா போயிடுச்சுப்பா... எந்த வலியும் இல்லை... மூக்கை அடைக்கலை... சாதாரணமாக இருந்தேன். ஆனால் ஏன்னு தெரியலை என் உடம்பு அசையாமல் கிடந்தது. அப்புறம் சித்தி வந்து என்னை பார்த்துட்டு ஐயோ... செத்து போயிட்டா போலிருக்கேன்னு சொல்லவும் தான், நான் செத்து போயிட்டேன்கிறது எனக்கு தெரிந்தது!" என்று அவள் சொல்லவும்,

    " போதும்டா..." என்று பதறியபடி அவளைக் கட்டி கொண்டு கதற ஆரம்பித்தான் ரமணன்.

    சற்று நேரம் அழுது ஓய்ந்த பின்னர், "அப்பா..." என்று ஏக்கத்துடன் அழைத்தாள் அவள்.

    "என்னம்மா?" என்றான் குரலில் உயிரைத் தேக்கி.

    "நீங்க அந்த மாதிரி எல்லாம் எனக்கு சூடு போட மாட்டீங்க இல்லை... நீங்க என்ன சொன்னாலும், நான் குட் கேர்ளா கேட்டுப்பேன்பா. சூடு மட்டும் வேண்டாம்பா... ரொம்ப எரியும்!" என்றாள் நடுங்கியபடி.

    விழிகளில் நீர் வழிய கண்ணுக்குத் தெரியாத அவள் முகத்தை மிருதுவாய் தடவியவன், "அப்பா அந்த மாதிரி எல்லாம் செய்வேன் என்று நீ நினைக்கிறாயாடா...?" என்று குரல் பிசிர கரகரப்புடன் கேட்டான் அவன்.

    "இல்லைப்பா... நீங்க அந்த மாதிரி எல்லாம் எதுவும் செய்ய மாட்டீங்கன்னு எனக்கு நம்பிக்கையிருக்குப்பா. சாரிப்பா!" என்று அவனை கட்டிக் கொண்டாள்.

    "ப்ச்... அதற்கெல்லாம் எதற்குடா செல்லம் சாரி... இனிமேல் அப்பாவிடம் சாரி எல்லாம் சொல்ல கூடாது!" என்றான் ரமணன் செல்ல கண்டிப்புடன்.

    "ம்..." என்றாள் சிரிப்புடன்.

    அவன் மனம் புயலடித்து ஓய்ந்ததுப் போல் அமைதியாக இருந்தது.

    "அப்பா!"

    "ம்..."

    "அப்புறம் என்னாச்சு தெரியுமா? என்னை யாரோ ரெண்டு பேர் கார்டூன்ல வர ராஜா மாதிரி டிரஸ் பண்ணியிருந்தவங்க ஒரு இடத்துக்கு கூட்டிப் போனாங்க. அந்த இடம் ரொம்ப அழகா இருந்தது. அங்கே என்னை மாதிரி நிறைய குட்டி பசங்க விளையாடிட்டு இருந்தாங்க. வயசானவங்களும் கொஞ்சம் பேர் இருந்தாங்க. எல்லோருமே சிரிச்சுட்டு சந்தோசமா இருந்தாங்க. அதை பார்க்கும் பொழுது அப்பாடா... நல்ல வேளை அந்த வீட்லிருந்து இங்கே சீக்கிரமா வந்துட்டோம்னு நிம்மதியா இருந்தது. என்னை அங்கு கூட்டி போனவங்க அங்கிருக்கிற எல்லோருக்கும் அறிமுகம் பண்ணி வைச்சாங்க. அப்புறம் நாங்க எல்லோரும் நல்ல பிரண்ட்ஸ் ஆயிட்டு ஜாலியா ஒண்ணா விளையாட ஆரம்பிச்சிட்டோம்!"

    அவள் கூறுவதையெல்லாம் ஆச்சரியத்துடன் கேட்டுக் கொண்டிருந்தான் ரமணன்.

    "நான் அங்கே போய் ஒரு வாரம் ஆயிருக்கும். அன்னிக்கு என்னை மட்டும் பக்கத்திலிருந்த இன்னொரு இடத்துக்கு கூட்டிப் போனாங்க. அந்த இடம் அப்ப நான் இருக்கிற இடத்தை விட ரொம்ப ரொம்ப அழகா வாசனையா இருந்தது. நான் ஆசையா சுத்தி சுத்தி வேடிக்கைப் பார்த்துட்டே போனேன். அங்கே இருந்த ஒரு பெரிய தங்கச் சேர்ல ரொம்ப பெரிய ராஜா மாதிரி ஒருத்தர் உட்கார்ந்திட்டிருந்தார். நான் அவரைப் பார்த்து பெப்பேன்னு வாயைத் திறந்து நின்னிட்டிருந்தேன்னா... அவர் என்னைப் பார்த்து சிரித்துக் கொண்டே பக்கத்தில் வருமாறு கூப்பிட்டார். நான் போனதும், என்னை அவர் சேரிலேயே பக்கத்தில் உட்கார வைத்துக் கொண்டார்!" என்று அவள் கூற கூற இங்கு ரமணன் அவளை மாதிரி 'ப்பே' என்று பிரமித்துப் போய் அமர்ந்திருந்தான்.

    "இந்த இடம் உனக்குப் பிடிச்சிருக்கா... சந்தோசமா இருக்கியா... என்று என்னிடம் கேட்டார். நான், ம்... ரொம்ப பிடிச்சிருக்குன்னு சிரிச்சிட்டே தலையாட்டினேன். நீங்க யாரு? இது தான் உங்க வீடா... ரொம்ப பெரிசா... அழகா இருக்குன்னு சொன்னேன். அவர் சிரிச்சிக்கிட்டே... நான் கடவுள்! என்றார். எனக்கு ஆச்சரியமா இருந்துச்சி, கடவுள்னா... சாமியா? அப்படின்னு கேட்டேன். ஆமான்னு சொன்னார், எனக்கு அப்ப தான் பக்கத்து வீட்டு அண்ணா சொன்னது ஞாபகம் வந்துச்சு... செத்துப் போறவங்க எல்லாம் சாமிகிட்ட போவாங்கன்னு. எங்கம்மா கூட சாமிகிட்ட போயிட்டாங்கன்னு தான் சொல்வாங்க. நான் அவரிடம் அதை கேட்டேன், எங்கம்மாவும் செத்துட்டாங்களே... இங்கே தான் இருக்காங்களா? என்று. ஆனால் அதற்கு அவரோ, அப்படியெல்லாம் இல்லை... இறப்பவர்கள் எல்லோரும் இங்கே வர மாட்டார்கள், அவரவர் பாவ புண்ணியங்களுக்கு ஏற்றவாறு வெவ்வேறு உலகிற்குச் செல்வர் என்றார். உன்னை மாதிரி சிறு குழந்தைகள் எந்த பாவமும் அறியாதவர்கள், அவர்கள் அனைவரும் நேராக என்னை வந்தடைவர்னு சொன்னார்பா!" என்றாள் அந்த மழலை.

    ரமணன் என்ன பேசுவதென்றே புரியாமல் மௌனமாக அமர்ந்திருந்தான்.

    "அப்புறம் என்ன சொன்னாங்க தெரியுமா? உன்னுடைய பிறவி இன்னும் முடியவில்லை... நீ மறுபடியும் பூலோகத்தில் மறுஜென்மம் எடுக்க வேண்டிய நிர்பந்தம் உள்ளது என்று சொன்னார். எனக்கு ஒண்ணுமே புரியலை அப்படீன்னா என்ன? என்று கேட்டேன். அதற்கு அவர் அப்படியென்றால்... நீ மறுபடியும் யாருடைய மகளாகவோ மீண்டும் உங்கள் ஊரில் பிறக்க வேண்டும் என்றதும் எனக்கு ரொம்ப பயமாயிடுச்சு. ஐயோ சாமி வேண்டாம்... எனக்கு ரொம்ப பயமாயிருக்கு, நான் எங்கேயும் போக மாட்டேன் இங்கேயே தான் இருப்பேன்னு சொல்லி அழுதேன். அடடா... இங்கே பாருடாம்மா, அழக் கூடாது. நீ பயப்படற மாதிரி எதுவும் உனக்கு நடக்காது... உன் முன் ஜென்மத்துக்கும் இதற்கும் எந்த தொடர்பும் இல்லை. நீ வேறு ஒரு புது அப்பா, அம்மாவுக்கு தான் பெண்ணாக பிறப்பாய். அவர்கள் உன் சித்தி மாதிரி எல்லாம் உன்னை எதுவும் செய்ய மாட்டார்கள், உன்னை நன்றாகப் பார்த்து கொள்வார்கள் பயப்படாதே... என்றார்!"

    அவளின் பேச்சில் எந்த வித இடையூரும் செய்யாமல் அமைதியாக கேட்டு கொண்டிருந்தான் ரமணன்.

    "புது அப்பா, அம்மா நிஜமாகவே நல்லவங்களா இருப்பாங்களா...? வேண்டாம்... வேண்டாம் எனக்கு பயமாயிருக்கு என்று நான் மறுபடியும் அழுதேனா... ம்ஹூம்ஹூம்... இங்கே பார்... உனக்கு ரொம்ப பயமாக இருந்தால் ஒன்று வேண்டுமென்றால் செய்யலாம், நான் யாருக்கும் இந்த மாதிரி வாய்ப்புகள் தருவதில்லை... ஆனால் போன ஜென்மத்தில் நீ மிகவும் மோசமான கொடுமைக்கு ஆளானதால், உனக்கு மட்டும் தனியாக இந்த வாய்ப்பளிக்கிறேன் என்றார். நான், என்ன? என்றேன். இவர்கள் உன்னை பூலோகத்துக்கு அழைத்துச் சென்று, யாருக்கெல்லாம் குழந்தை பிறக்க வேண்டும் என்கிற பிராப்தம் இருக்கிறதோ... அவர்களை எல்லாம் உன்னிடம் காண்பிப்பார்கள். நீ அவர்களில் உனக்கு பிடித்தமான ஒருவரை தந்தையாக தேர்ந்தெடுக்கலாம் என்றார். அவர்கள் கண்டிப்பாக நல்லவர்களாக இருப்பார்களா? என்று கேட்டேன். நீயே அவர்களுடன் சிறிது நாட்கள் தங்கியிருந்து முடிவு செய் என்றார். நானும் சரியென்று சம்மதித்து அவர்களுடன் இங்கே வந்தேன். அவர்கள் ஒவ்வொருவராக என்னிடம் காண்பிச்சு, அவர்களைப் பற்றிய விவரம் சொன்னார்கள். அப்பொழுது தான் உங்களையும் காண்பித்தார்கள்... எனக்கு மற்றவர்களை விட உங்களை தான் ரொம்ப பிடிச்சது!" என்று சிரித்தபடி அவனைக் கட்டி கொண்டாள் அவள்.

    அவன் விழிகள் கலங்க அவளைத் தன்னோடு சேர்த்து இறுக்கியபடி, "ரொம்ப தாங்க்ஸ்டா செல்லம்..." என்றான் நெஞ்சம் நெகிழ.

    "ம்... பரவாயில்லைப்பா. நீங்க தான் எனக்கு சூப்பர் அப்பா கிடைச்சிருக்கீங்களே... அப்புறம் என்ன?" என்று புன்னகைத்தாள்.

    "அதுவுமில்லாம அவங்க காண்பிச்ச மத்தவங்களுக்கு எல்லாம் கூட யாராவது துணைக்கு இருக்கிறாங்க, உங்களுக்கு தான் யாருமே இல்லாம தனியாக இருக்கீங்க... அதனால் தான் நான் உங்க கூடவே இருக்கனும்னு முடிவு பண்ணேன்!" என்றாள் பெரிய மனுஷி தோரணையில்.

    அவள் பேசுவதைக் கேட்க கேட்க அவன் மனம் பாகாய் உருகியது.

    இவளுக்காக எதையும் செய்ய வேண்டும் என்ற உத்வேகம் தோன்றியது.

    "எனக்கு என்ன சொல்வதென்றே தெரியவில்லைடா... என் நன்றியை உனக்கு நான் வார்த்தைகளில் கூற விரும்பவில்லை. இந்த உலகிலேயே சிறந்த தந்தையாக வாழ்ந்து உனக்கு தேவையானதை எல்லாம் கண்டிப்பாக நான் செய்வேன்மா..." என்றான் நா தழுதழுக்க.

    "ரொம்ப தாங்ஸ்பா..." என்று அவன் நெஞ்சில் முகம் புதைத்து கொண்டாள்.

    அவள் தலையை வருடியவாறு நிச்சலனமாக அமர்ந்திருந்தான் ரமணன்.

    அவள் திடீரென்று நினைவு வந்தவளாக வேகமாக, "அப்பா!" என்றாள்.

    இவன் என்னவாயிற்றோ... என்று பதறி மின்னல் வேகத்துடன், "என்னம்மா?" என்றான்.

    "நாம பேசிக்கிட்டே ரொம்ப நேரமாயிடுச்சு... நீங்க இன்னும் சாப்பிடவேயில்லை, முதலில் சாப்பிடுங்க!" என்றாள் அக்கறையாக.

    அவளின் வார்த்தைகளில் நெகிழ்ந்தவன், "உஃப்... இவ்வளவு தானா... நான் என்னவோ... ஏதோவென்று மிகவும் பயந்து விட்டேன். எனக்கு எதுவும் வேண்டாம்டா... பசிக்கவில்லை!" என்று சலித்தபடி சாப்பிட மறுத்தான்.

    "ஆங்... சாப்பிடலைன்னா எப்படி மாத்திரை போட முடியும்? அப்புறம் எப்படி கை வலி சரியாகும்... நான் வேற உங்களை பிடித்து கீழே தள்ளிட்டேன்!" என்றாள் மெல்லிய குரலில்.

    ஹஹா... என்று சிரித்தவன், "நீ தான்டா செல்லக் குட்டி அப்பா உயிரையே காப்பாற்றிக் கொடுத்திருக்கிறாய்... அப்புறம் எதற்கு கில்ட்டியா ஃபீல் செய்கிறாய்..." என்றான் ஆசையுடன் அவள் கன்னம் வருடி.

    "ம்... ஆமாம்... ஆமாம். சரி இப்ப சாப்பிடறதுக்கு என்ன இருக்கு?" என்று அவனை வினவினாள் அவள்.

    "என்ன இருக்கிறது... காலையில் சாப்பிட்டது போக மீதியிருக்கின்ற பிரட் பாக்கெட் தான்!" என்றான் ரமணன் சிரித்தபடி அவளிடம் ராகமாக.

    "ப்ச்... மறுபடியும் அதே தானா. நீங்க அந்த அத்தையை துரத்தி விடாம இருந்திருக்கலாம்... நல்ல சாப்பாடு கிடைச்சிருக்கும். இப்ப இந்த மாதிரி சாப்பிட வேண்டியதாக இருக்கு!" என்றாள் கவலையுடன்.

    "அத்தையா... எந்த அத்தை?" என்றான் குழப்பத்துடன்.

    "அது தான் உங்களுக்கு சாப்பாடு செஞ்சு தருவாங்களே..." என்று விளக்கினாள்.

    "ஓ... அவங்க சர்வென்ட் மா. அதனால் தான் நான் கோபமாக திட்டியதும் திரும்பி கூட பார்க்காமல் ஓடியே போய் விட்டார்கள்!" என்றான் வறண்ட புன்னகையுடன்.

    "ப்ச்... நீங்க ரொம்ப பாவம் பா..." என்று அவன் தோளில் சோகமாக சாய்ந்து கொண்டாள்.

    சட்டென்று தன்னை சமாளித்துக் கொண்டவன், "ஹேய் பாட்டிம்மா... சாப்பிடுங்கள், மாத்திரை போட வேண்டும் அது இது என்று சொன்னாய். இப்பொழுது சும்மா கதை பேசிக் கொண்டிருக்கிறாய்..." என்று அவளைக் கேலி செய்தவன், பிரெட் பாக்கெட்டை எடுத்து பிரித்தான்.

    கையில் லேசாக வலி தோன்ற முகத்தைச் சுளித்தவன், சற்று திரும்பி நேராக அமர்ந்தான்.

    "ரொம்ப வலிக்குதாப்பா..." என்று வருந்தியவாறு அவன் கையை மென்மையாக வருடினாள் அவள்.

    "அதெல்லாம் ஒன்றும் இல்லைடா... இரண்டு நாளில் சரியாகி விடும்!" என்று அவளை சமாதனப்படுத்தினான்.

    "இதை எப்படி வெறுமனே சாப்பிடுவீர்கள்... நான் போய் பால் சூடு செய்து எடுத்து வருகிறேன்!" என்று அவனை விட்டு நகர்ந்தாள்.

    "ஹேய்... அதெல்லாம் வேண்டாம்..." என்று அவன் மறுக்க மறுக்க,

    "இல்லை... நீங்கள் இந்த பாக்ஸில் எப்படி சூடு பண்ணுவீங்கன்னு நான் பார்த்திருக்கிறேன். எனக்குத் தெரியும் இருங்க எடுத்துட்டு வரேன்!" என்ற குரல் சற்றுத் தள்ளி ஒலித்தது.

    பிரிட்ஜ் தானாக திறந்து பால் பாக்கெட் வெளி வந்து இன்டக்ஷனில் உள்ள பாத்திரத்தில் சாய்ந்து ஊற்ற ஆரம்பித்தது, அதன் பின் ஸ்விட்ச் ஆன் ஆனது.

    அதையெல்லாம் பார்க்க பார்க்க ரமணன் முகத்தில் சிரிப்பு மலர்ந்தது.

    -தொடரும்
     
     

Share This Page