Click here to Goto New Forum

Nithani Prabu - துடிக்கும் இதயத்துடிப்பாய்க் காதல்

Discussion in 'Completed Stories' started by nitha, Jul 10, 2014.

  1. nitha

    nitha Bronze Wings Moderator New wings LW WRITER

    Messages:
    4,222
    Likes Received:
    4,012
    Trophy Points:
    113
    ஹாய் பிரெண்ட்ஸ்...

    எல்லோரும் நலமா? நானும் நலமே!

    என்னுடைய மூன்றாவது கதையான "துடிக்கும் இதயத்துடிப்பாய்க் காதல்...! - Thudikkum Idhayathudippaai Kadhal" உடன் உங்கள் அனைவரையும் சந்திக்க ஆவலுடன் வந்திருக்கிறேன்.

    இந்தக் கதையைப் பற்றி பேச முதலில் என் இரண்டாவது கதைக்கு ஆதரவு தந்து, உங்களுடைய அருமையான கருத்துக்கள் மூலம் என்னை உற்சாகப்படுத்தி ஊக்குவித்த உங்கள் அனைவருக்கும் என் மனம் நிறைந்த நன்றிகள் பல!

    நன்றி! நன்றி! நன்றி!

    இந்த கதையையும் படித்து மனதில் தோன்றும் எண்ணங்களை அப்படியே என்னுடன் பகிர்ந்துகொள்ளுங்கள். அவை என்னை உற்சாகப்படுத்தும்! ஊக்கப்படுத்தும்!

    மிக முக்கியமான விடயம், மனதில் படுவதை தயவுசெய்து அப்படியே பகிருங்கள். அது நிறையாக இருந்தாலும் சரி. குறையாக இருந்தாலும் சரி. உங்கள் எண்ணங்களை அறிந்துகொள்ள ஆவலோடு காத்திருக்கிறேன்.

    இனி கதையைப் பற்றி பாக்கலாமா.....

    இந்தக்கதை முழுக்க முழுக்க என்னுடைய கற்பனை மட்டுமே! முதல் இரண்டு கதைகளும் கனமாக அமைந்த படியினால் இந்தக் கதையினை இதமாய் இலகுவாய் இனிமையாய் படைக்க நினைத்திருக்கிறேன்.

    பார்க்கலாம் என்னால் எந்தளவு தூரத்துக்கு முடிகிறது என்று....

    காதலே காதலுக்கு எதிரியானால்.....? இதுதான் கதையின் கரு.

    தன் இதயத்தின் துடிப்பாகவே காதலை நேசிக்கும் ஒரு இதயத்தின் உணர்வுகளோடு உறவாடிப்பார்க்கலாம் என்று எண்ணி இருக்கிறேன்.

    மிகுதியை கதையிலேயே கண்டுகொள்ளுங்களேன் நடப்புக்களே.... முடிந்தவரை விரைவாக முதல் அத்தியாயத்துடன் வருகிறேன்.

    உங்கள் கருத்துக்களை இங்கே மட்டும் பதிவிடுங்கள்:

    Nithani Prabu's "துடிக்கும் இதயத்துடிப்பாய்க் காதல்..
     
    Last edited: Aug 28, 2014
     
  2. nitha

    nitha Bronze Wings Moderator New wings LW WRITER

    Messages:
    4,222
    Likes Received:
    4,012
    Trophy Points:
    113
    துடிக்கும் இதயத்துடிப்பாய்க் காதல்…!



    அத்தியாயம்-1



    மாலையானபோதும் வீடு செல்லமாட்டேன் என்று அடம்பிடித்துக்கொண்டு நடுவானில் ஒற்றைக்காலில் நின்றது சூரியன். இன்று குறைந்தது இரவு பதினொரு மணிக்கு முதல் அவன் ஓய்வு எடுக்கமாட்டான் என்பதை அந்த இடம் முழுவதும் பரவியிருந்த அவனின் ஒளிக்கற்றைகள் சொல்லின!

    அந்தச் சாலையின் இருமருங்கிலும் பச்சை, மஞ்சள், நீலம், சிவப்பு மற்றும் ஒரேஞ்(ஆரெஞ்ச்) என்று கண்ணைப் பறிக்கும் நிறங்களில் இருந்த கட்டிடங்கள், சூரிய ஒளியைத் தாங்கி தங்கள் அழகை இன்னும் அதிகப்படுத்திக்கொண்டு நிமிர்ந்து நின்றன.

    அந்த அழகு போதாது என்று அவற்றைச் சுற்றி நின்ற மரங்கள் சோலையாக மாறி, அந்த சாலைக்குத் தனிச் சோபையைக் கொடுத்தன. அந்தச் சாலையின் ஆரம்பித்திலேயே பெயர்ப்பலகை ஒன்று நடப்பட்டு பாடசாலைகளின் பெயர்களைத் தாங்கி நின்றது அது.

    ‘அட! இந்தக் கண்கவர் கட்டிடங்கள் அனைத்தும் பாடசாலைகளோ...’ என்று எண்ண வைப்பது மட்டுமல்லாமல் ‘சும்மாவாவது அதற்குள் புகுந்துவிட்டு வருவோமா..’ என்கிற ஆசையையும் எல்லோர் மனதிலும் தோற்றுவிக்கும் வண்ணம் மிளிர்ந்தது அந்த இடம்.

    அந்தச் சாலையின் ஒரு பக்கமாக இருந்த நீலம் மற்றும் சிவப்புக் கட்டிடங்களுக்கு இடையில் பச்சைப்பசேல் என்று மின்னும் காற்பந்து மைதானம் இருக்க, அங்கே ஆண்கள் காற்பந்து விளையாடிக்கொண்டு இருந்தார்கள்.

    விளையாடுவதைப் பார்ப்பதற்கும் தங்களுக்குப் பிடித்த அணிக்கு ஆதரவு தெரிவிப்பதற்கும் மைதானத்தைச் சுற்றி கூடியிருந்த ஆண்களும் பெண்களும் அங்கே அமர்வதற்காக அமைக்கப்பட்டிருந்த வாங்கில்களில் அமர்ந்தும், அதிலே இடமில்லாதவர்கள் நின்றபடியும் கைதட்டி ஆர்ப்பரித்தனர்.

    அந்தக் கூட்டத்தில் இருந்து விலகி வந்துகொண்டிருந்தான் ஒருவன். இவ்வளவு நேரமும் காற்பந்து விளையாடியிருக்கிறான் என்பதை அவன் உடலில் இருந்து வடிந்துகொண்டிருந்த வியர்வையே சொல்லியது. அவன் அணிந்திருந்த வெள்ளை நிற அரைக்கை ‘டி-ஷர்ட் ‘ வியர்வையில் முற்றாக நனைந்திருந்ததில் அவனின் உடற்கட்டை அது வெட்ட வெளிச்சமாகக் காட்டியது. அதே வெள்ளை நிறத்தில் முழங்காலுக்கு சற்று மேலே மட்டுமான ‘சோர்ட்ஸ்’ அணிந்து, வெள்ளை நிறத்திலேயே சொக்ஸ் மற்றும் காற்பந்து ஷூவும் அணிந்திருந்தான்.

    அவனின் வெள்ளை ‘டி-ஷர்ட்’ இன் நெஞ்சுப்பகுதியில் கிட்டத்தட்ட பத்து சென்றிமீட்டார் அகலத்துக்கு புத்தகத்தை விரித்து வைத்தது போன்ற அமைப்பில் சிவப்பு நிறமும் அதன்மேல் மெல்லிய கறுப்புக் கோடுகளும் அதன் முடிவாக பொன்மஞ்சள் நிறக் கோடும் தீட்டப்பட்டு இருந்தது. அதைப்பார்க்கையில் முதலில் கறுப்பு பின்னர் சிவப்பு கடைசியாக பொன்மஞ்சள் நிறம் என்று அவன் வாழும் நாட்டின் கொடியை அது நினைவு படுத்தியது.

    அந்தச் சிவப்புப் பகுதியின் ஒரு பக்கத்தில் வெள்ளை நிறத்தில் ‘அடிடாஸ்’ என்றும் இன்னொரு பக்கத்தில் கறுப்பு வட்டத்துக்குள் வெள்ளை நிறத்தில் கழுகின் படமும் பொறிக்கப்பட்டு அதற்கு மேலே ‘டொச்லாந்து’ என்று ஜேர்மன் மொழியில் எழுதப்பட்டு இருந்தது.

    நடந்து வந்துகொண்டிருந்த அவனின் ஒரு கையின் ஆட்காட்டி விரலும் நடுவிரலும் எரிந்துகொண்டிருந்த சிகரட்டினை பற்றியிருக்க, மற்றக்கையில் ‘க்ரொம்பஹர்’ பியர் டின் இருந்தது. அப்போது அவனின் கைபேசி காற்சட்டைக்குள் இருந்து என்னைக் கவனி என்று கதறியது.

    பியர் டின்னை சிகரட்டை பற்றியிருந்த கைக்கு மாற்றிவிட்டு கைபேசியை எடுக்கவும் அங்கே இருந்த மரத்தடிக்கு அவன் வந்துசேரவும் சரியாக இருந்தது. இவ்வளவு நேரமும் உடலைத்தாக்கிய வெயிலுக்கு அந்த மரநிழல் சுகமாய் இருக்கவே அந்த இடத்திலேயே நின்றபடி கைபேசியைக் காதுக்குக் கொடுத்தவன், “ம்மா…” என்றான் அழைத்தது யார் என்று அறிந்து.

    அந்த மரத்தின் அந்தப்பக்கமாக அமைக்கப் பட்டிருந்த வாங்கிலில் அமர்ந்திருந்த பெண்ணொருத்தியின் காதிலும் இவனின் அழைப்பு விழுந்தது.

    ‘என்னது..? ‘ம்மே’ யா.. ஆடு கத்துவது மாதிரியே இருக்கே…. இங்க ஆடு கூட இருக்கா..’ என்று யோசித்தபடி எட்டிப்பார்த்தவளின் கண்களில் கத்தியது ஆடல்ல ஒரு ஆடவன் என்பது புரிந்தது.

    அருகில் மிருகம் எதுவுமில்லை என்பதில் கொஞ்சம் நின்மதியானவள், அவன் கைபேசியில் கதைப்பதில் கவனமாக இருப்பதை அறிந்து அவனை சுவாரசியத்தோடு அக்குவேறு ஆணிவேராக ஆராய்ந்தாள்.

    கண்கள் அவனை அளவெடுத்தபோதும், ‘இவன் என்ன எங்கட ஊரில் கிணறு வெட்டுபவர்களை விட மோசமாக வியர்த்துப்போய் நிற்கிறான். எதையும் யாரிடமும் களவெடுத்துக்கொண்டு ஓடி வந்திருப்பானோ அல்லது நாய் துரத்தியதில் துண்டைக்காணோம் துணியைக்காணோம் என்று ஓடி வந்திருப்பானோ...’ என்று தாறுமாறாக ஓடியது அவளின் சிந்தனை.

    ‘இல்லையே.. இந்த நாட்டில் நாயெல்லாம் துரத்தாதே.. அதெல்லாம் எங்கட நாட்டில் தானே நடக்கும்..’ என்று நினைத்தபடி பார்வையைத் திருப்பியவளின் கண்களில் அவனின் மற்றக்கையின் ஆட்காட்டி விரலும் நடுவிரலும் சிகரட்டை தாங்கியிருக்க, மற்றைய மூன்று விரல்களும் பியர் டின்னை தாங்கி இருப்பதைக் கண்டதும் முகம் கோணல் மாணலாக மாறியது.

    “ச்செக், அம்மாவுடன் கதைத்துக்கொண்டே சாராயம் குடிக்கிறான், குடிகாரன்! உவ்வே…” மனதுக்குள் சொல்வதாக நினைத்தவளின் உதடுகள் அவற்றை சத்தமாக உச்சரித்திருந்தன, அவளின் உத்தரவு இல்லாமலேயே!

    கதைப்பதை நிறுத்திவிட்டு அவனின் பார்வை வேகமாக தன்புறம் திரும்புவதை உணர்ந்தவள் அதைவிட வேகமாக தன்னை மறைத்துக்கொண்டாள்.

    ‘அப்பாடி.. நல்லகாலம் அந்தக் குடிகாரனின் கண்ணில் படமுதலேயே திரும்பிக்கொண்டேன்..’ என்று நெஞ்சில் கைவைத்து ஆறுதலடைந்தாள் அவள்.

    அந்த ஆறுதலுக்கு ஆயுசு குறைவு என்பதற்குச் சான்றாக அவளின் முன்னாள் வந்து நின்றான் அவன்.

    தன் முன்னாள் நின்றவனைப் பார்த்து திடுக்கிட்டு எழுந்து நின்றவளின் மடியில் இருந்த புத்தகம் கீழே விழுந்தது. அதைக்கூட உணராது திகைத்து விழித்தவளின் விழிகளோ அவள் அணிந்திருந்த மூக்குக் கண்ணாடியை விடப் பெரிதாக விரிந்தது. அந்த விழிகளில் மெல்ல மெல்ல பயப் படபடப்பு குடி புகுந்தது.

    “உன் பெயர் என்ன?” கூர் விழிகள் அவளைத் துளைக்க நிதானமாகக் கேட்டவன் கையில் இருந்த சிகரெட்டினை வாயில் பொருத்தி புகையை இழுத்தான்.

    “ம.. மைன் ந.. நாம இஸ்ட் ல.. லட்சனா..” அவன் தமிழில் கேட்ட கேள்விக்கு இவள் டொச்சில் திக்கித் திணறிப் பதில் சொன்னாள்.

    மனதிலோ, ‘உள்ளுக்கு இழுத்த புகையை என்ன செய்தான்… அப்படியே விளுங்கிட்டானோ..’ என்று எண்ணம் ஓடியது அவளுக்கு.

    அவளின் பதிலில் அவன் கண்களில் ஒருவித சுவாரசியம் தோன்றியபோதும் முகம் சாதரணமாகவே இருந்தது.

    “இங்கே யார் வீட்டுக்கு வந்திருக்கிறாய்..?” அவள் முகத்தையே பார்த்தபடி கேட்டவன் வாயைக் குவித்து வளையம் வளையமாக புகையை வெளியே விட்டான்.

    ‘இவ்வளவு நேரமும் இந்தப் புகை எங்கே இருந்தது.. வாய்க்குள்ளேயே வைத்துக்கொண்டு கதைக்கமுடியுமா...’ அவனிடம் தன் சந்தேகத்தைக் கேட்க அவளுக்கு பயமாக இருந்தது.

    எனவே சந்தேகத்தை தள்ளி வைத்தவள் அவன் கேட்ட கேள்விக்கு பதில் சொல்ல நினைத்தாள்.

    “மைன ஸ்..” என்று ஆரம்பித்தவள் அப்போதுதான் உணர்ந்தவளாய், “உங்களுக்குத் தமிழ் தெரியுமா…?” என்று கண்களில் ஆர்வம் மின்னக் கேட்டாள்.

    அவளையே சில நொடிகள் கூர்ந்தவனின் முகத்தில் அதுவரை இருந்த ஆராயும் பார்வை அகன்று ஓர் இலகுத்தன்மை குடிபுகுந்தது. எனவே அவள் சற்று முன்வரை அமர்ந்திருந்த வாங்கிலில் ஒரு பக்கமாக அமர்ந்தான்.

    அவன் அமரவும் வாங்கிலின் அருகிலேயே நின்றவள் விழுந்தடித்துக்கொண்டு நகர்ந்தாள்.அவளை ஒழுங்காக நகர விடாமல் சற்றுமுன் அவள் மாடியிலிருந்து நிலத்தில் விழுந்த புத்தகமே அவளின் காலைத் தடுக்கியது.

    அவன்தான் தன் காலைப் பிடித்து இழுக்கிறானோ என்று பயந்தவள், “அம்மா…!” என்கிற ஒரு கூவலுடன் பல அடிகளை வேகமாகப் பாய்ந்து சென்று அவனைப் பயத்தோடு பார்த்தாள்.

    “உன் புத்தகம்தான் உன் காலைத் தட்டியது. அதற்கு இவ்வளவு பயப்படுவாயா..?” என்று அவளின் அவனைப் பற்றிய எண்ணம் அறியாது கேட்டான் அவன்.

    அவன் அப்படிக் கேட்ட பிறகுதான் நடந்தது புரிந்தது அவளுக்கு. மனதில் இருந்த பயம் மொத்தமாக விலகாமலேயே மெல்ல நடந்துவந்து புத்தகத்தை கையில் எடுத்துக்கொண்டாள். அப்போதும் ஓரக்கண்ணால் அவனைக் கவனிக்கத் தவறவில்லை அவள்.

    புத்தகத்தை எடுத்தவள் அப்படியே நகரப்போனாள். அல்லது அவனிடமிருந்து நழுவப் பார்த்தாளோ..

    “அப்போது என்ன சொன்னாய்..?”என்று சாதாரணமாகக் கேட்டான் அவன்.

    அவளுக்குத்தான் பயத்தில் உதறல் எடுத்தது. அவள் சொன்னதைக் கேட்டால் என்ன சொல்வானோ…

    “ஒ.. ஒன்றுமில்லையே…” என்றவளுக்கு அந்த ஒற்றை வார்த்தையை சொல்வதற்கே தடுமாற்றமாக இருந்தது.

    அவளை அவன் பார்வை துளைத்தது. அந்தப் பார்வையை எதிர்கொள்ள முடியாமல் முகத்தைத் திருப்பிக்கொண்டாள் லட்சனா.

    “இங்கே மாலை வகுப்பில் டொச் படிக்க வந்தாயா..?” அவளின் கையில் இருந்த புத்தகத்தைப் பார்த்தவன் கேட்டான்.

    ஆம் என்பதாக தலையை மேலும் கீழும் அசைத்தாள். அவளின் மனமோ ‘அப்பாடி.. நான் சொன்னது அவன் காதில் விழவில்லை… தப்பித்தேன்..’ என்று ஆறுதல் பட்டுக்கொண்டது.

    “வகுப்பு இனித்தான் தொடங்கப் போகிறதா..?” அவள் இன்னும் நின்று கொண்டிருந்ததில் கேட்டான்.

    “இல்லை. முடிந்துவிட்டது…”

    பதில் சொன்னபிறகுதான் யோசித்தாள், இனித்தான் தொடங்கப் போகிறது என்று சொல்லியிருக்க இவனிடமிருந்து தப்பித்துப் போயிருக்கலாமே என்று.

    ‘சரியான மக்குடி நீ...’ என்று தன்னைத்தானே மனதுக்குள் திட்டிக்கொண்டாள்.

    “அப்படியானால் கொஞ்சநேரம் கதைத்துக்கொண்டு இருக்கலாம். அமர்ந்துகொள்.” என்றவன் பியர் டின்னை வாயில் சரித்தான்.

    அந்த இடத்தில் தமிழ் பேசும் ஒருவனைக் கண்டதில் அவனுடன் கதைக்க அவளின் மனதில் விருப்பம் உண்டானது என்னவோ உண்மைதான். ஆனால் அவனின் கையில் இருக்கும் பொருட்கள் அவளை ஏனோ பயப்படுத்தியது.

    அவள் பட்டிக்காடு அல்லதான். அதற்காக அவை எல்லாம் சாதாரணம் என்று நினைக்கும் அளவுக்கு நாகரிகமானவளும் அல்ல!

    அவன் அதனை ரசித்து ருசித்துக் குடிப்பதை ஒருவித முகச்சுளிப்போடு பார்த்துக்கொண்டு இருந்தாள். குடித்துவிட்டு வாயில் இருந்து டின்னை எடுத்தவன் அவள் அதையே பார்ப்பதை உணர்ந்து அவள் புறமாக பியரை நீட்டி, “வேண்டுமா? இந்தா குடி. இந்த வெயிலுக்கு இதைக் குடித்தால்தான் தாகம் அடங்கும்..” என்றான் இயல்பாக.

    “என்னது…?!?” என்றவள் மீண்டும் வேகமாக பல அடிகள் பின்னால் நகர்ந்தாள்.

    அவனுக்கு அவளின் செய்கைகள் அனைத்தும் வேடிக்கையாக இருந்தது போலும்.

    “என்ன நீ, எப்போது பார்த்தாலும் திகைப்பதும் ஓடுவதுமாக இருக்கிறாய். உனக்கு வேண்டாம் என்றால் விடு. எனக்கும் உனக்குத் தர விருப்பம் இல்லைதான். நீ ஆசையாக என் பியரையே பார்க்கிறாயே என்றுதான் மனம் இல்லாதபோதும் கேட்டேன்…” என்றவன் மறுபடியும் அந்த அமிர்தத்தை ருசித்துக் குடித்தான்.

    முழுவதையும் குடித்து முடித்துவிட்டான் போலும். அவன் டின்னை வாயில் கவிழ்த்த விதத்திலேயே தெரிந்தது. முடிந்துகொண்டிருந்த சிகரெட்டினையும் கடைசி முறையாக ஆழ்ந்து புகையை இழுத்துவிட்டு, அதன் கட்டையை அந்த பியர் டின்னுக்குள்ளேயே போட்டான். அந்தத் டின்னை குப்பைகள் போடுவதற்காக சற்று தூரத்தில் இருந்த குப்பை வாளிக்குள் இருந்த இடத்தில் இருந்தே குறி பார்த்து எறிந்தான்.

    அவனையே பார்த்துக்கொண்டு இருந்த லட்சனாவின் கண்களும் பறந்துகொண்டிருந்த பியர் டின்னையே தொடர்ந்தது. அது சரியாக குப்பை வாளிக்குள்ளேயே சென்று விழவும் அவளின் கண்களில் ஆச்சரியம் மின்னியது.

    அந்த ஆச்சரியம் குன்றாது அவன் புறம் அவள் திரும்பவும், “உன் பெயர் என்னவென்று சொன்னாய், லச்..” என்று அவன் இழுக்க, “லட்சனா..” என்றாள் அவள்.

    “லட்சனா…” என்று தானும் ஒருமுறை சொல்லிப்பார்த்தான்.

    “அழகான பெயர். நீ இங்கே வந்து எவ்வளவு காலம்..?”

    “ஆறு மாதமாகிறது...”

    “ஓ.. அதுதான் டொச் கிளாசுக்கு வருகிறாயா..?”

    மீண்டும் தலையை ஆமென்பதாக அசைத்தாள்.

    “படிப்பது புரிகிறதா…?”

    “ஒரு கண்றாவியும் விளங்கவில்லை. நித்திரைதான் வருகிறது…” என்று சலித்தவள் தன்னுடைய எச்சரிக்கை உணர்வையும் மறந்து அவனோடு கதைக்க ஆரம்பித்து இருந்தாள்.

    அவள் சொன்னவிதத்தில் மெலிதான புன்னைகை பூத்தது அவன் முகத்தில்.

    “ஆரம்பத்துக்கு அப்படித்தான் இருக்கும். போகப் போக பிடித்துவிடுவாய்…” என்றான் இதமாக.

    “ச்சு.. எங்கே பிடிப்பது. இப்போது இரண்டு மாதமாக வருகிறேன். ஒன்றுமே விளங்கமாட்டேன் என்கிறது…” என்றவளின் குரலில் அப்போதும் சலிப்புத்தான் இருந்தது.

    “அப்படியானால் ஒன்று செய். யாராவது ஜேர்மன் நாட்டுக்காரன் ஒருவனை நண்பனாக்கு. பிறகு அவனோடு பேசவேண்டுமே என்கிற ஆர்வத்தில் மொழியைப் பிடித்துவிடுவாய்…” என்று சொன்னவனின் குரலில், மொழியைப் பிடிப்பதற்கு இலகுவான வழி ஒன்றைச் சொல்கிறேன் பார்த்தாயா என்கிற தொனி இருந்தது.

    அதைக் கேட்டவளுக்கோ, ‘மொழி பிடிக்க வழி சொல்கிறானாம் வழி…’ என்று பத்திக்கொண்டு வந்தது.

    “அப்படித்தான் இந்தநாட்டு மொழியைப் பிடித்தாக வேண்டுமென்றால், நான் பிடிக்காமலேயே இருந்துவிடுகிறேன்…” என்றவளின் குரலில் எரிச்சல் எட்டிப் பார்த்தது.

    அவனோ அவளை ‘ நீ என்ன லூசா...’ என்பதாகப் பார்த்தான்.

    அந்த நாட்டிலேயே பிறந்து அந்தக் கலாச்சாரத்திலேயே ஊறி வளர்ந்தவனுக்கு தான் சொன்னதில் தப்பேதும் இருப்பதாகத் தோன்றவில்லை. அதனால் அவளின் மனநிலையையும் அவனால் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை.

    “மொழியை பிடிக்கவேண்டும் என்கிற கட்டாயம் இல்லையென்றால் பிறகு எதற்கு இங்கே மொழி படிக்க வருகிறாய்..?” என்று புரியாத குரலில் கேட்டான்.

    “மொழியை பழகத்தான்! அதற்காக எவனையும் பிடித்து மொழியைப் பிடிக்கவேண்டிய கட்டாயம் எனக்கு இல்லை!” என்றாள் அப்போதும் சூடாகவே.

    “ஏன்? ஒருவனை நண்பனாக்கிக் கொள்வதில் என்ன பிழை கண்டாய்…? உனக்கு எந்த வழியில் பார்த்தாலும் லாபம் தானே…”

    “அப்படிக் கண்டதிலும் லாபம் அடையவேண்டிய அவசியம் எனக்கு இல்லை…” என்றால் கோபத்தில் மூச்சிரைக்க.

    அவளின் கோபத்துக்கான காரணம் அவனுக்குப் புரியவில்லை. அவளையே சில நொடிகள் பார்த்தான். அவளும் விடாது அவனை முறைத்தாள்.

    எனக்கு என்ன என்பதாகத் தோளைத் தூக்கியவன் கையில் கட்டியிருந்த மணிக்கூட்டில் நேரத்தைப் பார்த்துவிட்டு, “ஓ… நேரமாகிவிட்டது…” என்றவன் அவளைப் பார்த்து, “நான் கிளம்பப் போகிறேன். நீ யாருக்காக காத்திருக்கிறாய்..?” என்று வாங்கிலில் இருந்து எழுந்துகொண்டே கேட்டான்.

    அவனின் கேள்வியில் அவளுக்கு மீண்டும் எரிச்சல் வந்தது . பின்னே, போக வெளிக்கிட்டவளைப் போகவிடாது கேள்வி மேல் கேள்வியாகக் கேட்டு நிறுத்திவிட்டு இப்போது மீண்டும் கேள்வி கேட்கிறானே...

    எப்போதும் வகுப்பு முடிந்ததும் நேராக வீட்டுக்குச் சென்றுவிடுவாள் அவள். இன்று வகுப்பு முடிந்து வெளியே வந்தவளை இந்த மரமும் அதன் நிழலும் ‘இங்கே கொஞ்ச நேரம் வந்து இருந்துவிட்டுப் போயேன்..’ என்று அழைப்பதைப் போல் தோன்றியது.

    வீட்டுக்குப் போயும் என்ன செய்யப் போகிறேன். என்னுடைய அறைக்குள் சென்று முடங்கத்தானே போகிறேன் என்று நினைத்தவள் நிழலின் சுகத்தை அனுபவிக்க நினைத்தே அங்க வந்து அமர்ந்தாள்.

    இப்படி ஒருவனிடம் மாட்டிக்கொள்வேன் என்று கனவா கண்டேன். இப்படிச் சிக்குவேன் என்று தெரிந்திருக்க இன்றைய வகுப்புக்கே வந்திருக்க மாட்டேன் என்று மனதில் நினைத்தாள்.

    “நான் யாருக்காகவும் காத்திருக்கவில்லை. வருகிறேன்…” என்றவள் எழுந்து வேக எட்டுக்களை எடுத்துவைத்து அந்த இடத்தைவிட்டு நகர்ந்தாள்.

    மிக இலகுவாக நான்கடியில் அவளை எட்டியவன், “காரிலா வந்தாய்..?” என்று கேட்டான்.

    “இல்லை. நடந்து வந்தேன்…” என்றாள் சுருக்கமாக.

    “அப்படியானால் என்னுடன் காரில் வா. உன் வீட்டில் இறக்கிவிடுகிறேன்…”

    “தேவையில்லை. என்னால் நடந்துபோக முடியும். கேட்டதற்கு நன்றி.” என்றவள் நடையின் வேகத்தைக் கூட்டினாள். அவளுக்கு ஒரு நண்பனைப் பிடி என்று அவன் சொன்னதில் மிகுந்த கோபம் உண்டாகியிருந்தது.

    அவனோ தன் இலகு நடையிலேயே அவளுடன் சேர்ந்தே இன்னும் நடந்தான்.

    “உன் அப்பாவின் பெயர் என்ன..?” மீண்டும் அவனிடமிருந்து கேள்வி.

    சினம் வந்தபோதும், “எதற்கு..?” என்று இப்போது அவளும் கேள்வி கேட்டாள்.

    “இந்த ஊரில் கிட்டத்தட்ட பதினைந்து தமிழ்க் குடும்பங்கள்தான் இருக்கிறார்கள். பெரும்பாலும் எனக்கு எல்லோரையும் தெரியும். அதுதான் நீ யார் வீட்டுப்பெண் என்று அறிந்துகொள்ளக் கேட்டேன்….” என்றான் விளக்கமாக.

    “நீங்கள் தமிழா…?” அவனின் கேள்விக்குப் பதில் சொல்லாது இதுவரை இருந்த பெரும் சந்தேகத்தைக் கேட்டாள் அவள்.

    நடந்துகொண்டிருந்தவன் நின்றுவிட்டான். நின்றவன் இப்போது அவளைச் ஒருவிதமாகப் பார்த்தான்.

    இவளுக்கு மறை ஏதும் கழன்றுவிட்டதா என்கிற சந்தேகம் இருந்தது அந்தப் பார்வையில். பின்னே, அழகான தமிழில் அழகாய் பேசுபவனிடம் நீ தமிழனா என்று கேட்டால் வேறு என்னதான் நினைப்பது.

    “என்னைப் பார்த்தால் எப்படித் தெரிகிறது…?” என்று கேட்டவனின் கண்களில் அவளின் எண்ணத்தைத் தெரிந்துகொள்ளும் ஆர்வம் வந்திருந்தது.

    “இந்த நாட்டுக்காரனைப்போல் இருக்கிறீர்கள்…” என்றவளுக்கு அவன் மேல் இருந்த கோபம் மறைந்துவிட்டதா அல்லது மறந்துவிட்டதா?

    “எதை வைத்துச் சொல்கிறாய்..?” கேள்வி கேட்பதை அவன் விட்ட பாடாக இல்லை.

    “உங்கள் முகத்தில் மீசையைக் காணோம்..” என்றாள். நம்மவர்களின் அடையாளமே அதுதான் என்கிற தொனியோடு.

    அதைச் சொல்லக் கொஞ்சம் தயக்கமாக இருந்தபோதும் அவன் தானே கேட்டான் என்று தன்னைத் தேற்றிக்கொண்டாள்.

    அவன் கண்களில் சிரிப்பு வந்தது.

    அதைக் காட்டாது, “ஏன், தமிழர்கள் எல்லோரும் இப்போது மீசையோடுதான் இருக்கிறார்களா..?” என்று கேட்டான் அவன்.

    “ஆனாலும் பெரும்பாலானவர்கள் மீசை வைத்திருப்பார்கள். அதோடு உங்கள் முடிவேறு செம்பட்டையாக இருக்கிறதே…” என்று தன் கருத்துக்கு வலு சேர்த்தாள் அவள்.

    “செம்பட்டை…? அப்படி என்றால்…” அவனுக்குப் புரியவில்லை.

    “அதுதான், இந்த நாட்டுக்காரர்களின் பூனை முடியைப்போல் உங்கள் முடியும் மஞ்சள் கலரில் இருக்கிறதே…”

    கண்களில் தேங்கியிருந்த சிரிப்பு முகமெல்லாம் பரவ வாய்விட்டுச் சிரித்தான் அவன்.

    பின்னே சில நூறு யூரோக்களைக் கொடுத்து அவனின் கரிய அடர்ந்த சிகைக்கு கோல்ட் மற்றும் மெல்லிய பிரவுன் நிறங்களை கலந்த டையை அடித்து கறுப்பு, பிரவுன்,கோல்ட் என்று அலையலையாக மின்னும்படி அவன் விரும்பிச் செய்த சிகையலங்காரத்தை ‘செம்பட்டை’ என்று ஒற்றை வார்த்தையில் முடித்துவிட்டாளே அவள்.

    போதாக்குறைக்கு ‘பூனைமுடி’, ‘மஞ்சள் கலர்’ என்று வேறு சொல்லிவிட்டாள். அவன் தமிழன் இல்லை என்பதற்குச் சான்றாகவும் அல்லவா அதைக் காட்டிவிட்டாள்.

    பல பெண் தோழிகளை புதிதாகத் தேடிக்கொடுத்த அவனின் சிலையலங்காரத்துக்கு இந்த நிலையா…

    “எதற்காகச் சிரிக்கிறீர்கள்..?” அவனின் சிரிப்பின் அர்த்தம் புரியாதவளின் முகத்தில் மெல்லிய ரோசம் வந்திருந்தது.

    “உன் அருமையான விளக்கத்தைக் கேட்டு அதிசயித்துச் சிரிக்கிறேன்…” என்றான் அப்போதும் நகை மாறா முகத்துடன்.

    “அப்படியானால் நான் சொன்னது சரிதானே…?” ஆவலோடு கேட்டாள் அவள்.

    “நீ கேட்கும் விதத்துக்கு ஆம் என்று சொல்லத்தான் ஆசை. ஆனால் உண்மை அதுவல்லவே…”

    “அப்படியானால் உங்கள் அம்மா இந்த நாட்டுக்காரியா…?” அவளும் விடுவதாக இல்லை.

    “அம்மாடியோ… இதோடு உன் கற்பனையை நிறுத்திவிடு. என் வீடும் தாங்காது. நானும் தாங்கமாட்டேன். நான் தமிழன்தான். என் அம்மா அப்பாவும் தமிழர்கள் தான். ஏன், என்னுடைய தாத்தா பாட்டி கூடத் தமிழர்கள் தான்..” என்றான் அவன் வேகமாக.

    “ஓ….” என்றவளின் பார்வை நீ சொல்வது உண்மையா என்கிற ரீதியில் அவனை ஆராய்ந்தது.

    “நடந்துகொண்டே கதைக்கலாமே…” என்றபடி நடந்தான் அவன்.

    ‘இவ்வளவு நிறமாக வேறு இருக்கிறானே… இவனானால் தான் தமிழன் என்கிறான்...’ என்று ஓடிய அவளின் சிந்தனையை,

    “உன் அப்பாவின் பெயரை நீ இன்னுமே சொல்லவில்லையே..:?” என்கிற அவன் கேள்வி தடுத்தது.

    நெஞ்சடைத்தது அவளுக்கு. சற்றுத் தூரம் அமைதியாக நடந்தவள், “அவரை உங்களுக்குத் தெரியாது. ஆனால் என்னுடைய அத்தான் சிவபாலனை உங்களுக்குத் தெரிந்திருக்கலாம்.” என்றாள்.

    “யார்..? சைந்தவியின் அப்பாவையா சொல்கிறாய்..?” என்று கேட்டான் அவன்.

    “ஆமாம். உங்களுக்கு சைந்துக்குட்டியை தெரியுமா..?”

    “ம். அவளின் தோழி திபிகாவின் சித்தப்பாதான் நான்..” என்றவன், “அப்படியானால் நீ…?” என்று இழுக்க,

    “என் அக்கா சுலக்சனாவின் மகள்தான் சைந்து. அக்கா கணவர் சிவபாலன்.” என்று சொன்னாள் அவள்.

    கதைத்துக்கொண்டே அவனின் காரடிக்கு அவர்கள் வந்துவிடவும், கையில் இருந்த கார்த்திறப்பின் பட்டனை அழுத்திக் காரின் லொக்கை அகற்றினான்.

    “இப்போதுதான் நாம் தெரிந்தவர்கள் ஆகிவிட்டோமே. போதாக்குறைக்கு நான் தமிழன்தான் என்றும் தெரிந்துகொண்டாய். வருகிறாயா, உன் அக்கா வீட்டில் இறக்கிவிடுகிறேன்..” என்று புன்னகையோடு கேட்டான் அவன்.

    அவள் முகத்திலும் அந்தப் புன்னையின் எதிரொலி தெரிந்தது.

    “நான் நடந்தே போகிறேன். எனக்கு நடக்கத்தான் விருப்பம். அதோடு வீடும் கிட்டத்தானே…” என்று தன்மையாகவே தன் மறுப்பைச் சொன்னாள்.

    உன் விருப்பம் என்பதாக தோளைத் தூக்கியவன் ஒரு “வருகிறேன்..” உடன் காரைக் கிளப்பிக்கொண்டு சென்றுவிட்டான்.
     
     
  3. nitha

    nitha Bronze Wings Moderator New wings LW WRITER

    Messages:
    4,222
    Likes Received:
    4,012
    Trophy Points:
    113
    ஹாய் பிரெண்ட்ஸ்...

    எல்லோரும் எப்படி இருக்கீங்க? அறிவிப்பு போட்டு ரொம்ப நாளாச்சு... முதல் கதை கொஞ்சம் எடிட் பண்ற வேலைல பிசி ஆயிட்டேன். அதோட இங்க இனித்தான் சம்மர் லீவ் தொடங்கப்போகுது. அதனாலதான் லேட் ஆகிடிச்சு...

    யானை வரும் பின்னே மணியோசை வரும் முன்னே என்பது மாதிரி லீவுக்கு முதலே நான் பயித்தியமா ஓடத் தொடங்கிட்டேன். அதனால முதல் கதை போல என்னால தொடர் அத்தியாயங்கள் கொடுக்க முடியுமா தெரியலை. கொஞ்சம் பொறுத்துக்கோங்க.

    முடிந்தவரை வேகமா போட முயற்சி செய்றேன்.

    ஓகே, துடிக்கும் இதயத்துடிப்பாய்க் காதல்- முதல் அத்தியாயம் போட்டுட்டேன். எப்படி இருக்கு என்று சொல்லுங்க பார்ப்போம்.

    அதுக்கு இங்க வாங்க பிரெண்ட்ஸ்....

    Nithani Prabu - Thudikkum Idhayathudippaai Kadhal - Comments
     
     
  4. nitha

    nitha Bronze Wings Moderator New wings LW WRITER

    Messages:
    4,222
    Likes Received:
    4,012
    Trophy Points:
    113

    அத்தியாயம் -2

    தன்னிடம் இருந்த திறப்பினால் வீட்டுக்கதவைத் திறந்துகொண்டு அக்கா சுலக்சனாவின் வீட்டுக்குள் வந்தாள் லட்சனா.

    அங்கே ஓய்வாக அமர்ந்து ‘ஐ பாட்’ ல் நாடகம் பார்த்துக்கொண்டிருந்த சுலக்சனா தங்கையைக் கண்டதும் புன்னகைத்து, “வா சனா, உன்னை இன்னும் காணவில்லையே என்று யோசித்துக்கொண்டு இருந்தேன்…” என்றாள்.

    தானும் புன்னகைத்து, “அங்கே இருந்த மரத்தடி நிழலைப் பார்த்ததும் அதன் கீழ் கொஞ்ச நேரம் இருக்கவேண்டும் போல் தோன்றியதுக்கா. அதான் இருந்துவிட்டு வந்தேன். எவ்வளவு நன்றாக இருந்தது தெரியுமா…” என்றாள் பதிலாக சனா.

    “அதுதானா… நானும் இவ்வளவு நேரமும் சைந்துவுடன் பூங்காவில் இருந்துவிட்டுத்தான் வந்தேன். இங்கே வீட்டுக்குள்ளும் ஏசி இல்லாமல் இருக்கவே முடியவில்லை. உனக்கு குடிக்க குளிராக ஏதாவது தரவா சனா..?”

    “தாங்கக்கா. எதையாவது தொண்டைக்குள் குளிராக விட்டால்தான் சரியாக இருக்கும். குளிர் காலத்தில் எப்போதடா வெயில் வரும் என்று நினைப்போம், அதுவே வெயில் வந்துவிட்டால் வீட்டுக்குள்ளும் இருக்கமுடியாமல் வெளியிலும் இருக்கமுடியாமல் தவிப்போம்…” என்று சொல்லிக்கொண்டிருந்தவள் அப்போதுதான் அங்கே சோபாவில் அமர்ந்து தொலைக்காட்சியில் கண்ணைப் பதித்திருந்த சைந்தவியைக் கண்டாள்.

    “ஹேய் சைந்துக்குட்டி, என்ன நீ சித்தியைக் கண்டும் காணததுபோல் இருக்கிறாய்..?” என்று கேட்டுக்கொண்டே கையிலிருந்த புத்தகத்தை சோபா மேசையில் வைத்துவிட்டு அவளருகில் போய் அமர்ந்தாள்.

    உள்ளே சென்று ஜூஸ் எடுத்துக்கொண்டு வந்து தங்கையிடம் கொடுத்து, “இந்தா குடி…” என்று கொடுத்துவிட்டு மீண்டும் நாடகத்தில் மூழ்கிவிட்டாள் சுலோ.

    சனாவிடமிருந்து தள்ளி அமர்ந்த சைந்தவி, “நான் உங்களோடு கோபமாக இருக்கிறேன் சித்தி.” என்றாள் அறிவிப்பாக.

    அப்போதுதான் க்ளாசை வாயில் சரித்தவள் ஒரு மிடரை வேகமாக விழுங்கிவிட்டு, “என்னது, கோபமாக இருக்கிறாயா…? ஏன்டா? சித்தி என்ன செய்தேன். ம்… நீ காலையில் வரையச் சொன்ன முயல் படத்தை வரைந்து வைத்துவிட்டுத் தானே வகுப்புக்குப் போனேன்…”

    “அதற்கு நான் கோபிக்கவில்லை. நீங்களும் திபியின் சித்தப்பாவும் நண்பர்களாமே. அவள் இப்போது கைபேசியில் அழைத்துச் சொன்னாள்.. எனக்கு இது தெரியாது என்றதும் அவள் சிரிக்கிறாள். அவளின் சித்தப்பா அவளோடு நிரம்பவும் பாசமாம். நீங்கள் என்னுடன் அப்படி இல்லையாம். அதனால்தான் இதை நீங்கள் என்னிடம் சொல்லவில்லை என்கிறாள் அவள்.” என்றாள் அந்த ஏழு வயது சுட்டிப்பெண். அவளின் முகத்தில் கோபம் நிரம்பி வழிந்தது.

    பின்னே அவளின் ஆசைச் சித்தி மிக முக்கியமான விஷயத்தை அவளிடம் சொல்லவில்லையே. அதனால் தோழியின் முன்னாள் அவளுக்குப் பெரும் தலைகுனிவு வந்துவிட்டதே...

    சனாவின் மனம் அதிர்ந்தது. பின்னே அக்கா வேறு பக்கத்தில் இருக்கிறார். சைந்து சொல்லும் விதத்தைப் பார்த்தால் திபியின் சித்தப்பாவுக்கும் தனக்கும் நெடுங்காலமாக நட்பு இருப்பதைப் போன்றல்லவா இருக்கிறது.

    சுலக்சனா இப்படியான விடயங்களை எல்லாம் பெரிதாக எடுத்துக்கொள்பவள் அல்லதான். ஆனாலும் சனாக்கு ஏனோ மனம் படபடத்தது.

    அந்தப் பெருச்சாளிக்குப் பிறந்தவன் வீட்டுக்குப் போனதும் போகாததுமாய் திபியிடம் ஏதோ தலைப்புச் செய்தி மாதிரி இதைச் சொல்லி இருக்கிறானே…. அவனை!!!!

    தமக்கையை திரும்பிப் பார்த்தாள். அவர் இவர்களின் பேச்சில் கவனம் பதிக்கவில்லை என்பது தெரிந்தது. ஆனாலும் நெஞ்சுப் படபடப்பு அடங்கவில்லை அவளுக்கு.

    அக்கா மகளைத் திரும்பிப் பார்த்தாள். அதுவரை இவளையே பார்த்திருந்த அந்தப் பெரியமனுசி இவள் திரும்புவதைக் கண்டதும் தொலைக்காட்சியில் கண்ணைப் புதைத்துக் கொண்டாள். இல்லை இல்லை அப்படிக் காட்டிக்கொண்டாள்.

    அவளைத் தன்னோடு சேர்த்து இழுத்து அணைத்துக்கொண்டாள் சனா.

    “சைந்துக்குட்டியிடம் சித்தி எதையும் மறைப்பேனா…?”

    “............” கோபமாக இருக்கிறாளாம்.

    சனாவுக்கு அவளைப் பார்க்கச் சிரிப்பு வந்தது.

    “உனக்கு என்ன கோபம் இப்போது? திபியின் சித்தப்பா என் நண்பர் என்பதை நான் உன்னிடம் சொல்லவில்லை என்பதுதானே..?”

    இப்போது சனாவின் கண்களைப் பார்த்து ஆமென்பதாக தலையை அசைத்தாள் சைந்து.

    “அவர் என் நண்பரே இல்லை. பிறகு எங்கே உன்னிடம் நான் சொல்வது?”

    பளீரென்று மலர்ந்தது சைந்துவின் முகம். பின்னே, தோழியின் கூற்றையே பொய்யாக்கி விட்டாளே சித்தி.

    ஆனாலும் சிறு சந்தேகத்தோடு சித்தியின் கண்களையே கூர்ந்தாள் அந்தக் கெட்டிக்காரக் குழந்தை. அந்தக் குட்டிக் கண்கள் ‘நீங்கள் பொய் சொல்லவில்லையே..’ என்று சனாவைப் பார்த்துக் கேட்டது.

    அதைப் புரிந்துகொண்டவளின் புன்னகை விரிந்தது.

    “அவரை இன்றுதான் அதுவும் இப்போதுதான் முதன் முதலிலேயே சந்தித்தேன் சைந்துக்குட்டி. அவர், தான் திபியின் சித்தப்பா என்று சொன்னபிறகுதான் அவருடனேயே நான் கதைத்தேன். அப்படியிருக்க, அவர் எப்படி என் நண்பராவார்? அதோடு இப்போதுதான் வீட்டுக்குள் வரும் சித்தி இதை எப்படி உன்னிடம் முதலே சொல்லமுடியும்..?” இதைக் கொஞ்சம் சத்தமாகவே சொன்னாள் அவள். அக்காவின் காதிலும் விழட்டும் என்பதற்காக.

    “உண்மையாகவா சித்தி…” என்று கேட்ட சைந்தவி தன் சித்தியைக் கட்டிக்கொண்டாள்.

    பிறந்த குழந்தை கூட கைபேசியை வைத்து விளையாடும் காலமல்லவா இது. தன் பக்கத்திலேயே இருந்த தன்னுடைய கைபேசியை எடுத்து திபிக்கு அழைத்தாள் சைந்தவி.

    அங்கே அழைப்பு எடுக்கப்பட்டதும், “திபி, உன் சித்தப்பா என் சித்தியின் நண்பரில்லையாம்…” என்றாள் எடுத்த எடுப்பிலேயே.

    அவள் பேச ஆரம்பித்ததும் சிறு சிரிப்போடு அவளைப் பார்த்துவிட்டு, தன்னுடைய அறைக்குள் எழுந்து சென்றாள் லட்சனா.

    உடலைக்கழுவி, இரவு உடையான முழுக் காற்சட்டையும் மேலே கொஞ்சம் பெரிதான அரைக்கை சேர்ட்டும் அணிந்துகொண்டாள்.

    அவளின் அறையின் ஒரு மூளையில் இருந்த சிறிய மேசையில் வைக்கப்பட்டிருந்த சுவாமிப்படங்களின் முன்னாள் போய் நின்றாள். அங்கே இருந்ததோ அவளின் அம்மா, அப்பா மற்றும் அண்ணனின் படங்கள்!

    அவளின் கண்கண்ட தெய்வங்கள் அவர்களே! அவர்களைத் தவிர்த்து வேறொரு தெய்வம் இருப்பதாய் அவள் நம்புவதில்லை. அப்படி இருந்திருக்க அவர்களை அந்தத் தெய்வம் அவளிடமிருந்து பிரித்திருக்காதே.

    அதுவும் அவளின் அண்ணன், நொடிப்பொழுது கூட அவளை விட்டுப் பிரியாத பாசத்தின் மறு உருவம் இன்று நிரந்தரமாகவல்லவோ அவளை விட்டுப் பிரிந்துவிட்டான்.

    சும்மாவல்ல! தன்னுயிரைக் கொடுத்து தன் தங்கையைக் காத்துச் சென்றுவிட்டான்.

    பிரேமிட்ட கண்ணாடிக்குள்ளிருந்து சிரித்துக் கொண்டிருந்தவர்களைப் பார்க்கையில் இவளுக்கு அழுகை வந்தது.

    கண்களில் இருந்து வழிந்த நீர்முத்துக்களை சரமாக்கி அவர்களுக்கே காணிக்கையாக்கியவள் அதைத் துடைக்க மறந்து அவர்களையே பாத்திருந்தாள்.

    அதுவும் அவளின் அண்ணா இனியவன், பெயரின் பொருள் அறிந்து அவனுக்கு வைத்தார்களா அல்லது அவனின் குணம் அறிந்து பெயரை வைத்தார்களா.. அவ்வளவு பொருத்தம் அந்தப் பெயருக்கும் அவனுக்கும்.

    இனிமையே நிறைந்தவன் அன்றொருநாள் இரத்தவெள்ளத்தில் மிதந்தது கண்களில் ஆடியது. கண்கள் இரண்டையும் இறுக்கி மூடிக்கொண்டபோதும் இறந்துவிட்டவனின் இறப்பை அவளின் இறப்புவரை மறக்கமுடியாது அவளால். நெஞ்சம் குலுங்க கண்களில் இருந்து கண்ணீர் சொரிந்தது.

    நடந்து மூன்று வருடங்கள் ஆகிவிட்டபோதும் நடந்துவிட்டவைகளை இன்னும் ஜீரணிக்கவே முடியவில்லை.

    ‘ஏன்ணா என்னை விட்டுட்டு போனீங்க... எனக்கு நீங்க எல்லோரும் வேண்டும். உங்க மடில தலை வைத்துப் படுக்க ஏக்கமா இருக்குண்ணா. உங்களோட திரும்பவும் எப்பண்ணா விளையாடப்போறேன்...’

    தமையனோடு ஊமையாய் உறவாடிக் கொண்டிருந்தவளை,

    “ஹேய், சைந்துக்குட்டி….” என்கிற சிவபாலனின் உற்சாகக் குரலும் அதைத்தொடர்ந்த சைந்துவின் ஆர்ப்பாட்டமான சந்தோசக் கூச்சலும் அவளை நினைவுலகுக்குத் திருப்பியது.

    ‘என் அண்ணாவும் இப்படித்தானே என்னோடு விளையாடுவார்...’ நினைவுகள் முற்றாக அறுபட மறுத்தன.

    “சனா வந்துவிட்டாளா…?” என்று சிவபாலன் கேட்பதும், “வந்துவிட்டாள். அறைக்குள் இருக்கிறாள்..” என்கிற சுலக்சனாவின் பதிலும் கேட்டது அவளுக்கு.

    அவர்கள் மூவரும் அவளோடு மிகுந்த பாசமாகத்தான் இருக்கிறார்கள். அவளால்…?

    இன்று மாலைவகுப்பில் படித்த டொச் புரியாவிட்டாலும் படித்ததை பிரட்டிப் பார்ப்போம் என்று நினைத்துக்கொண்டு, புத்தகத்தோடு கட்டிலில் சாய்ந்து அமர்ந்தாள். புத்தகத்தைக் கையில் எடுத்ததும் மாலையில் சந்தித்தவனின் நினைவும் கூடவே வந்தது.

    அப்போதுதான் அவனின் பெயர் தனக்குத் தெரியாது என்பது நினைவுக்கு வந்தது.

    கிட்டத்தட்ட அவளைப் பற்றிய பல விடயங்களை அறிந்துகொண்டவனின் பெயரைக்கூட அவள் தெரிந்துகொள்ளவில்லை. சைந்துவிடம் கூட திபியின் சித்தப்பா என்றுதானே சொன்னாள்.

    ‘அறிவுக்கொழுந்துடி நீ...’ தன் தலையில் கையினால் தட்டிக்கொண்டாள்.

    அவனின் பெயரை அறிந்து நான் என்ன செய்யப்போகிறேன் என்று நினைத்தவள் இன்று படித்தவற்றை பிரட்டிப்பார்க்கத் தொடங்கினாள்.

    சிறிது நேரத்தில், “சனா, சாப்பிட வா…” என்கிற சுலக்சனாவின் குரல் கேட்டது.

    “வருகிறேன் அக்கா…” என்று குரல் கொடுத்தவள், புத்தகத்தை எடுத்துவைத்துவிட்டு சாப்பாட்டு அறைக்குச் சென்றாள்.

    அங்கே சாப்பாட்டு மேசையில் சிவபாலனும் சைந்துவும் அமர்ந்திருந்தனர். இவளைக் கண்டதும், “வா சனா, இன்றாவது வகுப்பில் ஏதாவது விளங்கியதா உனக்கு…?” என்று கேலிக்குரலில் கேட்டார் சிவபாலன்.

    “அத்தான், என்னுடைய திண்டாட்டம் உங்களுக்கு கேலியாக இருக்கிறதா…?” சிரிப்போடு கேட்டாள் சனா.

    “ஆனால் பாருங்கள், என்ன ஆனாலும் சரி. நானும் இந்த மொழியை ஒரு கரை காணாது விடமாட்டேன்…” என்றாள் தொடர்ந்து வீராவேசமாக.

    வாய்விட்டு நகைத்தார் சிவபாலன்.

    “பார்க்கலாம், பார்க்கலாம். நீ மொழியைப் பிடிக்கிறாயா அல்லது உன்னால் மொழிக்கு ஏதாவது பிடிக்கிறதா என்று…?”

    “அப்பா, சித்தியை கேலி செய்யாதீர்கள். சித்தி உங்களுக்கு ஏதாவது தெரியாவிட்டால் என்னைக் கேளுங்கள். நான் சொல்லித்தருகிறேன்.”

    “பார்த்தீர்களா அத்தான். எனக்கு உதவிக்கு சைந்துக்குட்டி இருக்கிறாள்…”

    அவர் கேலியாகப் புன்னகைக்கவும், “எனக்கும் ஆரம்பத்துக்கு கஷ்டமாகத்தான் இருந்தது சனா. பிறகு கொஞ்சம் கொஞ்சமாகப் பிடித்துவிட்டேன். அவர் உன்னைச் சும்மா கேலி செய்கிறார்…” என்றாள் தங்கைக்கு ஆறுதலாக சுலக்சனா.

    இப்படி சலசலத்தவர்கள் தங்களுக்குத் தாங்களே பரிமாறிக்கொண்டு சாப்பிட ஆரம்பித்தார்கள்.

    ஒருவாய் உண்ட சிவபாலன் அதன் ருசியில் சொக்கிப்போனார். அருகில் அமர்ந்திருந்த மனைவியின் இடையில் கைபோட்டு அவளைத் தன்னோடு சேர்த்தணைத்து, “உணவு அருமையாக இருக்கிறது சுலோ..” என்றார் அவளின் கன்னத்தோடு தன் கன்னத்தை ஒட்டி.

    சைந்து அவர்களைப் பார்த்து கிளுக்கிச் சிரித்தாள்.

    சனாவினால் அவர்களைப் பார்த்து சிரிக்கவும் முடியவில்லை. ‘என்ன அத்தான் இதைச் சாட்டாக வைத்து அக்காவை கொஞ்சுகிறீர்களா...?’ என்று கேலி பேசவும் முடியவில்லை.

    கண்டும் காணததுபோல் தலையைக் குனியத்தான் முடிந்தது.

    அந்த நொடியில் அவர்கள் இருந்தும் தான் தனித்து நிற்பதாக உணர்ந்தாள். அவர்கள் ஒருபோதும் வேற்றுமை காட்டுவதில்லை. ஆனால் அவளால்தான் ஒரு அளவைத் தாண்டி அவர்களுடன் ஒட்ட முடியவில்லை.

    சிறு வயதிலேயே வந்து, இருபது வருடங்களுக்கு மேலாக அங்கேயே வாழும் சிவபாலனுக்கு வீட்டுக்குள் நுழைந்ததும் மனைவியுடன் பட்டும்படாமல் இதழ் ஒற்றுவதோ அருகருகில் அமர்கையில் மனைவியின் இடையில் கை போடுவதோ சற்றுமுன் நடந்ததுபோல் மெல்லிய அணைப்புக்களோ சாதாரணமாகத் தோன்றியது.

    அதனால் சனா அல்ல யார் இருந்தாலும் மனைவியின் அருகாமையை தவிர்ப்பதில்லை அவர். அதற்காகத் தரமற்ற மனிதர் அல்ல. சைந்துவின் மேல் வைத்திருக்கும் அதே பாசத்தை சனாவின் மேலும் வைத்திருக்கும் மனிதர்.

    அங்கேயே பிறந்து வளர்ந்த சைந்துவிற்கும் கணவனுடன் உயிராக ஒன்றிவிட்ட சுலோவுக்கும் கூட அதில் வித்தியாசம் தோன்றியதில்லை.

    தாய்ப்பறவையின் சிறகுக்குள் வளர்ந்த குஞ்சாக தமையனின் பாசக்கூட்டுக்குள் வாழ்ந்த சனாவுக்கோ அவை சங்கடமான விடயமாகத் தோன்றியது. அமைதியாக உண்டுமுடித்தவள் தன் அறைக்குள் மீண்டும் புகுந்துகொண்டாள்.

    அடுத்தடுத்து வந்த அவளின் நாட்கள் அவளின் வேலையோடு சென்றது. திபியின் சித்தப்பா என்கிற அந்த ஆண் அவளின் நினைவிலேயே இல்லை.

    அவள் ஒரு கபேடேரியாவில் பகுதிநேர வேலையாளாக வேலை செய்கிறாள். பணத்துக்காக அன்றி மொழியை பிடிப்பதற்காக. ‘வேலை ஒன்று வாங்கித் தாருங்கள்..’ என்கிற அவளின் தொந்தரவைத் தாங்கிக்கொள்ள முடியாமல் சிவபாலன்தான் வாங்கிக்கொடுத்தார் அந்த வேலையை.

    காலையில் வேலைக்குச் செல்வதும் கிழமையில் இரண்டு நாட்கள் நடக்கும் மாலைநேர டொச் வகுப்புக்கு செல்வதுமே அவளின் தற்போதைய வேலைகள்.

    மற்றும்படி அந்த ஊரைச்சுற்றி நடப்பதுதான் அவளுக்கு மிகமிகப் பிடித்த பொழுதுபோக்கு.

    கிராமமும் அல்லாத பெருநகரமும் அல்லாத அந்த மலைக்கிராமத்தை அவளுக்கு மிகவுமே பிடிக்கும். அவர்களின் வீடு அந்த மலைக்கிராமத்தின் உச்சியிலும் அல்லாமல் தரைமட்டத்திலும் அல்லாமல் நடுப்பகுதியில் இருக்கிறது.

    ஒவ்வொரு வீட்டின் கூரைகளும் ஸ்னோ கொட்டும் காலங்களில் கூரையில் படியும் பனிக்கட்டிகள் வழுக்கி நிலத்தில் விழுவதற்கு ஏதுவாக மிகுந்த சரிவாக கட்டப்பட்டிருக்கும்.

    அப்படியான கூரைகள் ஒவ்வொன்றும் அவளின் வீட்டில் இருந்து கீழே பார்த்தால் படிக்கட்டுக்கள் கீழே இறங்குவது போலவும் மேலே பார்த்தால் படிக்கட்டுக்கள் ஏறுவது போலவும் அவ்வளவு அழகாய்த் தோன்றும்.

    இது போதாது என்று ஊசியிலைக்காடுகள் ஓங்கி வளர்ந்து பனிக்காலத்தில் வெள்ளை ரோஜாக்கள் பூத்ததுபோல் காட்சி தரும் என்றால் வெயில் காலத்தில் பச்சைப் பசேல் என்று கண்ணுக்குகுளிர்ச்சியைச் சேர்க்கும்.

    அவளின் தனிமையை, மனதில் பூக்கும் வெறுமையை போக்குபவை இந்த இயற்கைக் காட்சிகளே.

    அன்று திங்கட்கிழமை. அன்றைய தினம் அவர்களின் ஊரில் சந்தை கூடும் நாள். ஒவ்வொரு திங்களும் அந்தச் சந்தை கூடும்.

    அங்கே எந்தவித இரசாயனக் கலப்பும் இல்லாத வீட்டுத்தோட்டத்தில் உண்டாகும் மரக்கறி முதல் பெரும்பாலான உணவுவகைகள் அனைத்தும் கிடைக்கும். அதுமட்டுமன்றி பூக்கன்றுகள், தேயிலை வகைகள், ஆடைகள் என்று இன்னதுதான் என்று இல்லாமல் எல்லாமே அங்கே வரும்.

    அன்று அந்த ஊர் மக்கள் அனைவரையுமே அங்கு காணலாம்.

    எதையாவது வாங்குகிறாளோ இல்லையோ அந்தச் சந்தைக்கு ஒவ்வொரு திங்களும் செல்ல மறக்கமாட்டாள் சனா. சனநெருக்கடி நிறைந்த அந்த இடம் ஏனோ அவளுக்கு மிகவும் பிடிக்கும்.

    மக்களுக்குள் மக்களாய் புதையுண்டு ஒரு கடையை பெரும் கஷ்டப்பட்டு எட்டிப்பார்த்து ஒரு பொருளை வாங்குவது என்பது அவளுக்கு நமது நாட்டின் சாயலை காட்டுகிறது போலும்.

    சுலோ கூட ஏதாவது வாங்க வேண்டுமானால் காலையிலேயே போய் வாங்கிவிடுவாள். ஆனால் சனாவோ மதியப்பொழுதில் தான் அங்கு செல்வாள்.

    அன்றும் மதியமானதும் வழமைபோல் தமக்கையிடம் சொல்லிக்கொண்டு சந்தைக்குச் சென்றாள். சென்றவள் ஒவ்வொரு கடையாக பார்த்துக்கொண்டு வந்தாள்.

    ஒரு கடைக்கு முன்னாள் மக்கள் நிரம்பி வழிந்தனர். இவளுக்கும் அங்கே என்ன இருக்கிறது என்பதைப் பார்த்துவிட ஆர்வம் கிளம்பவே, அவர்களுக்குள் புகுந்தாள். புகுந்தவளுக்கு முன்னேறும் வழிதான் கிடைக்கவில்லை.

    பூட்டியிருக்கும் கதவுக்குப் பின்னால் என்ன இருக்கிறது என்பதை அறிந்துகொள்ள முடியாவிட்டால் தூக்கம் வருமா நமக்கு? அதேதான் சனாவின் நிலையும்!

    அந்தக் கடையில் என்ன இருக்கிறது என்பதைப் பார்த்தே ஆகவேண்டும் அவளுக்கு!

    முதல் வரிசையில் நின்றவர்கள் வெளியே செல்ல எத்தனிப்பது போல் தோன்றவும் அடுத்த கட்டமாக முன்னேறக் காத்திருந்தவளை, “ஹேய் லட்சனா…!” என்கிற அழைப்பு கலைத்தது.

    ‘யார்…?’ என்று நினைத்துக்கொண்டே அவள் பார்வையைத் திருப்ப அங்கே அந்த ‘அவன்’ முன்வரிசையில் நின்றிருந்தான்.

    அவனைப் பார்த்து புன்னகைப்பதா வேண்டாமா என்கிற குழப்பத்தில் அவள் அவனையே பாத்திருக்க, “நீயும் பார்க்கப்போகிறாயா…?” என்று கடையைக் கையால் காட்டிக் கேட்டான் அவன்.

    உடனேயே பளீரென்று புன்னகையைச் சிந்தியவள் ஆமென்பதாக தலையை பெரிதாக ஆட்டினாள்.

    அவ்வளவுதான்! அந்த நொடியில் அவளின் அசைவுகள் அத்தனையும் நின்றிருந்தது.

    காரணம், தனது நீண்ட கையை அவள் புறமாக நீட்டி அவளின் இடையை இறுக்கமாக வளைத்தவன் தன்னோடு சேர்த்து இழுத்துக்கொண்டான்.

    நெருக்கி நின்ற மக்களும், “அவள் உன் தோழியா…?” என்று கேட்டு அவளை அவனருகே செல்ல அனுமதித்தனர். இந்த நாட்டவர்களின் பண்பில் ஒன்று அது.

    “அங்கே பார். எவ்வளவு அழகாய் ஓடித்திரிகின்றன…” என்றவன் கையிலிருந்த கைபேசியில் வீடியோ எடுத்துக்கொண்டு இருந்தான்.

    கடையைப் பார்க்க வந்தவளோ அதை மறந்து விழிவிரிய அவனையே பாத்திருந்தாள்.

    அவன் கை அவளின் இடையை இறுக்கித் தழுவியிருக்க அவளின் முன்பக்க மேனி முழுவதும் அவனின் ஒருபக்க உடலில் அழுந்தியிருந்தது.

    ஏதோ ஒரு உந்துதலில் அவளைத் திரும்பிப் பார்த்தவன், “ஹேய், அங்கே பார். எவ்வளவு அழகான கோழிக்குஞ்சுகள்…” என்றான் அவளின் இடையில் தன் கையினால் அழுத்தத்தைக் கொடுத்து.

    உடலின் மொத்தமும் அல்லாமல் உயிரின் அந்தம் வரை ஆடியது அவளுக்கு.

    அதுமட்டுமல்லாமல், ‘என்னது…? கோழிக்குஞ்சா… எத்தனை கோழிக்குஞ்சை கையால் தூக்கி விளையாடியிருப்பேன். இதைப்பார்க்க வந்தா இவனிடம் இப்படி மாட்டிக்கொண்டேன்...’ என்று எண்ணம் ஓட அந்தக் கடையைப் பார்த்தவளுக்கு தன்னிலேயே கடுப்பு கடுகடு என்று ஏறியது.

    “திபிக்கு கோழிக்குஞ்சுகள் என்றால் மிகவும் பிடிக்கும். அதுதான், அவளுக்கு காட்டுவதற்காக வீடியோ எடுக்கிறேன்..” என்றவன் அவளின் இடையில் பதிந்த கையை எடுக்க மறந்தே போனான். அல்லது பழக்கமான ஒன்று என்பதால் அவனுக்கு அது வித்தியாசமாகத் தோன்றவில்லையோ…
     
    Last edited: Aug 28, 2014
     
  5. nitha

    nitha Bronze Wings Moderator New wings LW WRITER

    Messages:
    4,222
    Likes Received:
    4,012
    Trophy Points:
    113

    அத்தியாயம்-3


    நம் நாட்டில் சாதரணமாக நம் வீடுகளிலேயே வளரும் ஆடு, மாடு, கோழி போன்றவைகளை இங்கே காண்பது அரிது என்பதால் அவற்றைப் பார்க்க அந்தக் கடையின் முன்னாள் மக்கள் கூடியிருந்தார்கள்.

    அப்படிச் சூழ்ந்திருந்த மக்களைப் பார்க்க கோபம் வந்தது சனாவுக்கு. அவர்களால் தானே அவளும் இங்கே என்ன இருக்கிறது என்று பார்க்க ஆர்வம் கொண்டாள்.

    கோழிக்குஞ்சுகளை வேடிக்கை காட்டிக்கொண்டிருந்த அந்தக் கடைக்காரனின் மேல் கொலைவெறியே வந்தது. இதெல்லாம் ஒரு விஷயம் என்று இப்படி ஒரு கடையைப் போட்டு அவளை இந்த நிலைக்குத் தள்ளிவிட்டானே.

    இது போதாது என்று கடையைக் காட்டுகிறேன் என்று அந்நியன் ஒருவன் அவளின் இடையில் கையைப் போட்டதில் ஆத்திரமாக இருந்தது.

    ‘கையை எடுடா…’ என்று கத்தவேண்டும் போல் தோன்றியது. அப்படிச் செய்தால் அந்த இடத்தில் அசிங்கப்படுவது தான்தான் என்பதால் கோபத்தை அடக்கினாள்.

    மக்கள் நெருக்கியடித்ததில் அவனை உதறிவிட்டு வெளியேறவும் வழியைக் காணோம். உடல் கோபத்தில் நடுங்க அவனை முறைத்தாள். அவனோ வீடியோ எடுப்பதில் தன் கவனத்தைச் செலுத்திக்கொண்டு இருந்தான்.

    அதற்கு மேலும் அப்படியே நிற்க முடியாமல், அவனிடமிருந்து விடுபட முயன்றுகொண்டே, “விடுங்கள்…!” என்று கிட்டத்தட்ட அடிக்குரலில் சீறினாள்.

    அவளுக்கு அந்த ஒற்றை வார்த்தையை சொல்லவே கோபத்தில் குரல் நடுங்கியது.

    அவனோ கைபேசியில் இருந்து பார்வையைத் திருப்பி அவளைப் பார்த்துவிட்டு மறுபடியும் வீடியோ எடுப்பதிலேயே கவனத்தைச் செலுத்தி, “எதை விட..?” என்று வெகு சாதாரணமாகக் கேட்டான்.

    ‘என் இடையை விடுடா...’ என்று சொல்லவா முடியும். விருப்பம் இல்லாதபோதும் இடையில் பதிந்திருந்த அவன் கையை தன் கையால் பிடித்து அகற்றி அவன் எதை விடவேண்டும் என்று செய்கையால் உணர்த்தினாள்.

    அப்போதுதான் உணர்ந்தவனாக, “ஓ.. உன்னை அருகில் இழுப்பதற்காகப் பிடித்தேன்..” என்று சாதாரணமாகச் சொல்லிவிட்டு கையை எடுத்துக்கொண்டான்.

    தெரியாமல் செய்துவிட்டேன் என்று அவன் மன்னிப்பு கேட்காததில் அவளுக்கு கோபம் இன்னும் ஏறியது. இது போதாது என்று இடையில் இருந்து அவன் கை அகன்றபோதும் அவனோடு ஒட்டிக்கொண்டு நிற்பதை தவிர்க்கமுடியவில்லை அவளால். அந்தளவுக்கு மக்கள் நெருக்கி அடித்தனர். அதுவேறு எரிச்சலைக் கிளப்பியது.

    அதற்கு மேலும் அங்கே நிற்க முடியாமல், வெளியே வருவதற்காக முயன்றவளின் கையை பற்றிக்கொண்டவன், “பார்த்துமுடித்துவிட்டாய் என்றால் வா போகலாம்…” என்றபடி பெரும் கஷ்டப்பட்டு அவளோடு அந்த மக்கள் நெருக்கடிக்குள் இருந்து வெளியே வந்தான்.

    உடனே அவன் கையில் இருந்த தன் கையை பறித்துக்கொண்டு எதுவும் பேசாது நடந்தாள் அவள்.

    “லட்சனா, எங்கே போகிறாய்…? வா ஐஸ் குடிக்கலாம். இந்த வெயிலுக்கு நன்றாக இருக்கும்…” என்று அழைத்தான் அவன்.

    எல்லோரும் சனா என்று அழைக்க இவன் மட்டும் லட்சனா என்று அழைப்பது கூட அவளுக்கு ஏனோ சினமாக இருந்தது.

    அப்போதுதான் அவனது பெயர் இன்னும் தனக்குத் தெரியாது என்பது நினைவு வர, நடந்துகொண்டிருந்தவள் திரும்பி அவனைப் பார்த்து, “உங்கள் பெயர் என்ன..?” என்று கேட்டாள்.

    அவளையே பாத்திருந்தவனின் முகத்தில் மெல்லிய புன்னகை.

    “இன்னும் தெரியாதா உனக்கு…?” மெல்லிய சிரிப்பினூடே கேட்டான்.

    அவனைப் பார்க்காது முகத்தைத் திருப்பிக்கொண்டே இல்லை என்பதாக தலையை அசைத்தாள்.

    முகத்தில் இருந்த சிரிப்பு மாறாது, “என்னோடு ஐஸ் குடிக்க வந்தாயானால் பெயரைச் சொல்கிறேன்…” என்றான் இலகுவாக.

    ‘பெயரைக் கேட்டால் பெரிய எடுப்பு எடுக்கிறான் பனங்கொட்டைத் தலையன்...’

    அவனை நோக்கி ஒரு முறைப்பான பார்வையை வீசிவிட்டு, “உங்களின் பெயரும் தெரியவேண்டாம். ‘ஐஸ்’உம் வேண்டாம்..” என்றுவிட்டுத் திரும்பி நடந்தாள் அவள்.

    அவளின் செய்கைகளைப் பார்க்கையில் அவனுக்கு சிரிப்பாகவும் ஏதோ ஒரு வகையில் அவனைக் கவர்வதாயும் இருந்தது.

    எப்போதும் அவனோடு இயல்பாகப் பழகும் பெண்களையே அறிந்திருந்தவனுக்கு அவளின் செய்கைகள் அவளோடு பழகுவதற்கு அவனைத் தூண்டியது.

    வேகமாக நடந்து நான்கு எட்டில் அவளை எட்டியவன் மீண்டும் அவளின் கையைப் பற்றி, “எதற்காகக் கோபப்படுகிறாய் லட்சனா. சும்மா வேடிக்கைப் பேச்சுத்தானே. இப்போது என்ன என் பெயர் உனக்குத் தெரியவேண்டும். அவ்வளவுதானே…?” என்று கேட்டான்.

    முகத்தில் கண்டிப்பைக் காட்டி, “முதலில் என் கையை விடுங்கள்..” என்றாள் அதே கண்டிப்பைக் குரலிலும் காட்டி.

    “கையைப் பிடிப்பதில் என்ன இருக்கிறது லட்சனா? நாம் ஏற்கனவே அறிமுகமானவர்கள். நண்பர்கள் வேறு. ஓ… நாம் தான் நண்பர்கள் இல்லையே. நீ அப்படித்தானே சைந்துவிடம் சொல்லியிருக்கிறாய். அங்கே திபி நான் பொய் சொல்லிவிட்டேன் என்று என்னோடு கோபமாக இருக்கிறாள். அவளை சமாதானப்படுத்தவே கோழிக்குஞ்சை வீடியோ எடுத்தேன்…” என்றவனின் கை இன்னும் அவள் கையை விடவில்லை.

    கோபம் மறந்து முகத்தில் புன்னகை வந்தபோதும், தன்னுடைய கையை அவன் கையில் இருந்து விடுவித்துக்கொள்ள மறக்கவில்லை அவள்.

    “சாரி. சைந்துவும் நீங்கள் என் நண்பர் என்பதை தன்னிடம் சொல்லவில்லை என்று கோபித்தாள். அதுதான் அப்படிச் சொன்னேன்..” என்றவளின் குரல் இப்போது இலகுவாக இருந்தது.

    “அப்படியானால் நாம் நண்பர்கள் தானே…?”

    முகத்தில் முறுவலோடு அவளின் முகத்தையே பார்த்துக் கேட்டவனிடம் தன் பேச்சால் தானே மாட்டிக்கொண்டதாய் தோன்றியது அவளுக்கு.

    எதுவும் சொல்லாது அவனைப் பார்த்துப் புன்னகைத்தாள்.

    “வா, நாம் நண்பர்கள் ஆகிவிட்டதைக் கொண்டாடுவோம்…” அவளின் மௌனத்தை சம்மதமாக எடுத்து அழைத்தான் அவன்.

    இப்போது ஏனோ மறுக்க முடியவில்லை அவளால். ஆனாலும் தயக்கமாகவும் இருந்தது.

    “ஒரு ஐஸ் குடிக்கத்தானே கூப்பிடுகிறேன் லட்சனா. ஏதோ பியர் குடிக்க கூப்பிட்டதுபோல் தயங்குகிறாயே…” என்றவனின் குரலில் நகைப்பு நன்றாகவே இருந்தது.

    அவள் அவனை முறைக்க சிரிப்போடு, “வா…” என்று அவளையும் அழைத்துக்கொண்டு நடந்தான்.

    “உன்னைப்பற்றி என் பாட்டியிடம் சொன்னேன். அவர்கள் சொல்கிறார்கள் நீ மிகவும் நல்ல பெண்ணாம். இல்லாவிட்டால் பியர் குடிக்கிறாயா என்று நான் கேட்டதற்கு என் கன்னம் பழுத்திருக்குமாம்…” என்றவனின் குரலில் நகை மறையவில்லை. மாறாக இன்னும் மலர்ந்திருந்தது.

    அவளின் முகத்திலும் புன்னகை விரிந்தது. போதாததுக்கு மனம் வேறு இலகுவானது. பாட்டியிடம் தன்னைப் பற்றி சொல்லியிருக்கிறான் என்றால் அவன் தவறானவன் அல்ல என்பது தெளிவாகிறது அல்லவா.

    “உங்கள் பாட்டியும் உங்களோடுதான் இருக்கிறார்களா..?” ஆர்வத்தோடு கேட்டாள். அவள் அனுபவிக்காத ஒரு சொந்தத்தைப் பற்றி அறிந்துகொள்ளும் ஆர்வம் இருந்தது அவள் குரலில்.

    “ம். பாட்டியும் தாத்தாவும் இங்கேதான் இருக்கிறார்கள். தாத்தா சின்னவயதிலேயே இங்கே வந்துவிட்டாராம். பிறகு பாட்டியும் அம்மாவும் இங்கே வந்திருக்கிறார்கள். தாத்தாவின் நண்பரின் மகன்தான் அப்பா. அம்மாவுக்கும் அப்பாவுக்கும் இங்கேயே திருமணம் நடந்திருக்கிறது. பிறகு.. அண்ணாவும் நானும் இங்கேதான் பிறந்தது, படித்தது, வளர்ந்தது எல்லாம்..” என்றவன் தொடர்ந்தான்.

    “நான் மட்டுமல்ல எங்கள் வீட்டில் எல்லோருமே மிக நன்றாகத் தமிழ் கதைப்போம். அதற்குக் காரணம் தாத்தாவும் பாட்டியும்தான்…” என்றவனின் குரலில் இப்போது கேலி வந்திருந்தது.

    அவர்கள் சந்தித்த முதல் நாளில் அவன் நன்றாகத் தமிழ் கதைத்தபோதும் நீங்கள் தமிழரா என்று அவள் கேட்டதை கேலி செய்கிறான் என்பது புரிந்தது.

    “சந்தேகம் என்று வந்துவிட்டால் கேட்கத்தானே வேண்டும்…” என்று அன்றைய அவளின் கேள்விக்கு இன்று நியாயம் கட்பித்தவளின் முகத்திலும் புன்னகை நன்றாக மலர்ந்திருந்தது.

    அதற்கிடையில் ஐஸ் விற்கும் கடையடிக்கு வந்திருந்தார்கள். அவளின் விருப்பத்தையும் கேட்டு தனக்கும் அவளுக்குமாக ஐஸ் வாங்கி அவளுடையதை அவளுக்குக் கொடுத்தான்.

    “வா, அங்கே இருக்கும் வாங்கில் அமரலாம்…”

    அவன் அதில் அமர்ந்தபிறகு கவனமாக இடைவெளி விட்டு அமர்ந்துகொண்டாள் அவள்.

    “உங்கள் பெயரை நீங்கள் இன்னும் சொல்லவில்லையே…?” ஐஸ் குடித்துக்கொண்டு கேட்டாள் சனா.

    “என் பெயர் என்னவாக இருக்கும் என்று நீ நினைக்கிறாய்…?”

    ‘ம்.. பனங்கொட்டைத் தலையன் என்று உனக்கு நான் பெயரே வைத்துவிட்டேன்...’ என்று மனதுக்குள் நினைத்தபோதும், “என்னைக் கேட்டால்..? எனக்கு எப்படித் தெரியும்..?” என்று எதிர்க் கேள்வி கேட்டாள் அவள்.

    “என் பெயர்…” அவன் சொல்லி முடிக்க முதலே, “சூர்யா…!” என்று அவனை அழைத்தபடி ஒரு பெண் ஓடிவந்தாள்.

    ‘இவன் பெயர் சூர்யாவா…. நன்றாகத்தான் இருக்கிறது..’

    திரும்பிப் பார்த்தவன்,”ஹாய் அலினா…” என்றபடி எழுந்து வந்தவளை அணைத்துக்கொண்டான். அணைப்பு முடிந்து அவர்கள் விலகியபோதும் அவனின் ஒரு கை அவளின் இடையிலேயே தங்கியிருந்தது.

    அதைப்பார்த்த சனாவின் முகம் சுருங்க, முகத்தைத் திருப்பிக்கொண்டாள்.

    “இன்று உனக்கு வேலை இல்லையா…?” அலினா கேட்க,

    “மதியம்தான் இன்று வேலை…” அவன் பதில் சொன்னான்.

    அவர்கள் டொச்சில் கதைப்பது இவள் காதிலும் விழுந்தது.

    “இவள் யார்..? உன் தோழியா..?”

    அலினா தன்னைப்பற்றி அவனிடம் கேட்பது புரிந்தபோதும் முகத்தை அவர்கள் புறம் திருப்பவில்லை அவள்.

    இவளின் புறம் திரும்பிப் பார்த்துவிட்டு, “ஆமாம். என் புதுத்தோழி. இன்றுதான் நண்பர்கள் ஆனோம்…” என்றவனின் குரலில் சிரிப்பிருந்தது.

    சனாவுக்கோ இவன் ‘நாம் நண்பர்கள் தானா..’ என்று அப்போது கேட்டதற்கு அமைதியாக இருந்தது தப்போ என்று இப்போது தோன்றியது.

    “ஓ.. உன் புதுத்தோழியா..?”

    சனாவின் அருகே வந்து, “ஹாய்..! நான் அலினா. உன் நண்பனின் பள்ளித்தோழி. உன் பெயர் என்ன..?” என்று நட்போடு கைநீட்டிக் கேட்டாள் அந்த அலினா.

    சட்டென்று அவள் வந்து கதைத்ததில் சற்று தடுமாற்றமாக இருந்தாலும் அதை முகத்தில் காட்டாது தானும் கையை நீட்டி அவளின் கையைப் பிடித்துக் குலுக்கினாள் சனா.

    “என் பெயர் லட்சனா…” என்றாள் அளவான புன்னகையோடு.

    அவர்கள் வெறும் நண்பர்கள்தான் என்று புரிந்தபோதும் அவர்களின் அந்த அணைப்பை சாதரணமாக நினைக்க முடியவில்லை அவளால். அதனால் அளவாகத்தான் புன்னகைக்க முடிந்தது.

    “உங்கள் இருவரினதும் நட்பு என்றும் தொடர என்னுடைய வாழ்த்துக்கள்..” என்றவள் அவளையும் அணைத்துக்கொண்டாள்.

    ‘இது என்னடா கொடுமை..’ என்று இருந்தது சனாவுக்கு.

    அவர்கள் இருவரையும் பொதுவாகப் பார்த்து, “எனக்கு வேலைக்கு நேரமாகிறது. நான் வருகிறேன்…” என்றுவிட்டுக் கிளம்பினாள் அலினா.

    அவள் சென்றதும், “நேரமாகிவிட்டது… வருகிறேன்..” என்று அவன் முகம் பார்க்காமலேயே சொல்லிவிட்டு நகரத் தொடங்கியவளின் முகத்தைப் பார்த்தான் சூர்யா.

    “உனக்கு என்னதான் பிரச்சினை லட்சனா..?” என்று நேரடியாகக் கேட்டான் அவன்.

    அவர்கள் இரண்டு முறைதான் சந்தித்து இருக்கிறார்கள். ஆனாலும் நன்றாகக் கதைத்துக்கொண்டு இருப்பவள் திடீரென்று முகத்தை திருப்புவதும், முறைப்பதும், கோபமாக எதையாவது சொல்வதும் என்று திடீர் திடீரென்று அவளின் இயல்பு மாறுவதை உணர்ந்திருந்தான் அவன்.

    அவளும் தமிழ்ப் பெண் என்பதாலும் அவளின் செய்கைகள் ஏனோ அவனுக்குப் பிடிப்பதாலுமே அவளோடு உரையாடுவதில் ஆர்வம் காட்டினான் அவன். நேற்று பாட்டியிடம் அவளைப் பற்றி சொன்னபோது, அவரின் பேச்சில் இருந்து இலங்கையில் வாழும் நம்மவர்களின் எண்ணப்போக்குகள் சில அவனுக்குத் தெரியவந்திருந்தது.

    அதிலிருந்து அவள் தன்னில் ஏனோ கோபமாகவோ அல்லது ஏதோ அவளுக்கு பிடிக்கவில்லை என்பது மட்டில் அவனுக்குப் புரிந்தது. எனவே நேரடியாகவே கேட்டான்.

    “எனக்கு என்ன.. ஒரு பிரச்சினையும் இல்லை…” என்றாள் அவனின் முகம் பாராது.

    “என் முகத்தைப் பார்த்துக் கதை லட்சனா. நான் பெயரைச் சொல்லவில்லை என்று கோபமா? என் முழுப்பெயர் சூர்ய பிரகாஷ்..” அவனுக்குத் தெரிந்து வேறு எதுவும் பிரச்சினை இருப்பதாய்த் தோன்றவில்லை.

    அழகான பெயர் என்று மனதில் தோன்றியது அவளுக்கு.

    “உங்கள் மேல் எனக்கொரு கோபமும் இல்லை….” என்றாள் வெளியே.

    “பிறகு எதற்கு இவ்வளவு நேரமும் என்னோடு நன்றாகக் கதைத்துக்கொண்டு இருந்தவள் இப்போது கிளம்புகிறாய்..?”

    “நாள் முழுக்க ஒரு அந்நியரோடு கதைத்துக்கொண்டு இருக்கமுடியுமா? நான் வீட்டுக்கு போகவேண்டாமா..?” குரலில் கொஞ்சம் சூடு ஏறியிருந்ததோ அவளுக்கு..

    நண்பர்கள் என்று ஆனபிறகும் அந்நியன் என்கிறாள்…

    அவளையே சிலநொடிகள் கூர்ந்தான் சூர்யா. அவன் பார்வையை எதிர்கொள்ள முடியாமல் முகத்தைத் திருப்பிக்கொண்டாள் அவள்.

    அந்தச் செய்கையே அவள் மனதில் வேறு என்னவோ இருக்கிறது என்பதை அவனுக்குச் சொன்னது. என்னவென்று புரியாது தோளைத் தூக்கினான் அவன்.

    அதற்கு மேல் எதையும் தூண்டித்துருவவில்லை அவன். அது அவனுக்குப் பழக்கமில்லாத ஒன்றும் கூட.

    “உன் மனதில் என்னவோ இருக்கிறது. உனக்கு எப்போது சொல்லத் தோன்றுகிறதோ அப்போது சொல்.” என்றவன்,

    “உன் கைபேசி நம்பரைத் தா....” என்று கேட்டான்.

    அவள் எதற்கு என்பதாக அவனைப் பார்த்தாள்.

    “தா….” என்றான் மீண்டும்.

    “எதற்கு..?” இப்போது வாயைத் திறந்து கேட்டாள்.

    “கைபேசி நம்பரை எதற்கு வாங்குவார்கள். கதைக்கத்தான்!” அவன் குரலிலும் கொஞ்சம் அழுத்தம் வந்துவிட்டதோ.

    தயக்கம் இருந்தபோதும், அத்தானுக்குத் தெரிந்தவன் தானே என்று நினைத்து நம்பரைச் சொன்னாள்.

    உடனேயே தன் கைபேசியில் இருந்து அவளதுக்கு அழைத்து சரி பார்த்துக்கொண்டான். அவளின் இலக்கத்தை பதிந்தவன், பெயர் கேட்ட இடத்தில் சுருக்கமாக பதிவதாக நினைத்து லட்சனாவை ‘லட்டு’ என்று பதிந்துகொண்டான்.

    “என் இலக்கம் உன்னுடையதில் இருக்கும். பதிந்துகொள்…”

    தலையை சரி என்பதாக ஆட்டினாள்.

    அவளின் தலை அசைப்பையே பார்த்துக்கொண்டு, “போகலாமா…?” என்று கேட்டான்.

    “ம்… நான் வருகிறேன்..” என்றவள் திரும்பி நடக்கத் தொடங்கவும்,

    “என்னோடு வா லட்சனா. உன் வீட்டில் இறக்கிவிடுகிறேன்..” என்று அழைத்தான்.

    “இல்லை. நான் நடந்தே போகிறேன்…” என்றவளை இப்போது அவன் முறைத்தான்.

    தலைமுடியை அழுந்தக் கோதிக்கொண்டான்.

    “உன்னைப் என்னால் புரிந்துகொள்ளவே முடியவில்லை லட்சனா. என்னோடு காரில் வருவதால் என்ன நடந்துவிடும் என்று நினைக்கிறாய்..? எதற்கு உன்னை அழைத்தாலும் உன் பதில் இல்லை என்பதாகத்தான் இருக்கிறது. என்னைப் பார்த்தால் உனக்கு கெட்டவனாகத் தெரிகிறதா…?” என்று அவளைப் பார்த்து நிதானமாகக் கேட்டபோதும் அந்தக் குரலில் கோபம் இருந்தது.

    பதில் சொல்லத் தெரியாது தடுமாறி நின்றவளை ஒரு பார்வை பார்த்துவிட்டு, “வருகிறேன்…” என்றவன் திரும்பி நடந்தான்.

    அவனின் கோபம் அவளை என்னவோ செய்தது. நட்போடு பழகிய ஒருவனை தான் அளவுக்கு அதிகமாக ஒதுக்குகிறோமோ என்று தோன்றியது.

    அவனுடன் பழக விருப்பமாக இருந்தபோதும் அவனின் செய்கைகள் பலவற்றை அவளால் சாதரணமாகவும் எடுத்துக்கொள்ள முடியவில்லை.

    ஆனாலும் அவன் கோபமாகப் போகிறானே என்று தோன்ற ஓடிச்சென்று அவனை அடைந்தவள், “நானும் உங்களோடு வருகிறேன்…” என்றாள் மெல்ல.

    முகம் மலர்ந்தது அவனுக்கு. அதுவரை வேகமாக நடந்தவன் இப்போது அவளின் நடைக்கு ஏற்ப தன்னுடைய நடையின் வேகத்தைக் குறைத்தான்.

    அவனின் காரில் அவனுக்கு அருகில் ஏறி அமர்ந்தவளுக்கு தானும் லைசென்ஸ் பழகி தனக்கென்றும் ஒரு கார் வாங்கவேண்டும் என்கிற அவளின் ஆசை இன்னும் வலுத்தது.

    “நீங்கள் லைசென்ஸ் எடுத்து எவ்வளவு காலம்..?”

    “என் பதினெட்டு வயதிலேயே எடுத்துவிட்டேன்..” காரில் திறப்பைப் போட்டு கிளப்பிக்கொண்டே சொன்னான்.

    “அப்படியானால் உங்களுக்கு இப்போது எத்தனை வயது..?”

    “இருபத்தியைந்து முடிந்து இருபத்தியாறு நடக்கிறது. ஏன் கேட்கிறாய்..?”

    “இல்லை சும்மா கேட்டேன்…” என்றவளின் மனதில் என்னைவிட மூன்று வயது பெரியவன் என்று தோன்றியது.

    “உனக்கு லைசென்ஸ் பழக விருப்பம் இல்லையா..?”

    “விருப்பம் இல்லையாவா..? எப்போதடா பழகுவேன் என்று இருக்கிறது…” என்றவளின் குரலில் அந்த ஏக்கம் நன்றாகவே இருந்தது.

    “பிறகு என்ன, பழக வேண்டியதுதானே..?”

    “காசு வேண்டாமா..?” என்றாள் வீதியில் பார்வையைப் பதித்து.

    வளைவொன்றில் காரை வளைத்தவாறே கேள்வியாக அவளைப் பார்த்தான் அவன்.

    “அக்காவும் அத்தானும் என்னை வைத்துப் பார்ப்பதே பெரிய விஷயம். கேட்டால் நிச்சயம் செய்வார்கள்தான். எனக்குத்தான் அவர்களிடம் எந்த உதவியையும் கேட்பதில் இஷ்டமில்லை. கபேடேரியாவில் வேலை செய்யும் காசை சேர்த்துக்கொண்டு இருக்கிறேன். எப்படியும் இன்னும் இரண்டு மாதத்தில் பழக ஆரம்பிக்க வேண்டும்…” என்றாள் அவன் பார்வையில் இருந்த கேள்வி புரிந்து.

    சில நொடிகள் அமைதியில் கழிந்தது.

    “உனக்கு ஏதாவது உதவி வேண்டுமானால் என்னிடம் எப்போதும் தயங்காமல் நீ கேட்கவேண்டும்..” என்றான் அவன் நட்போடு.

    ஏனோ மனம் நெகிழ்ந்தது அவளுக்கு. அவன் உதவி அவளுக்கு தேவைப்படுகிறதோ இல்லையோ, இப்படி ஒரு வார்த்தையைச் சொல்வதற்கு அவளுக்கும் ஒருவன் இருக்கிறான்.

    உறவுகளை நாடி அலைந்துகொண்டிருக்கும் அவளின் உள்ளத்துக்கு பெரும் ஆறுதலாக இருந்தது அவனின் வார்த்தைகள்.

    “நன்றி…!” என்றாள் குரல் நெகிழ.

    ‘இதற்கெல்லாமா நன்றி சொல்வாய்...’ என்பதாய் அவளைப் பார்த்தவன், அவளின் வீட்டடியில் தன் காரை நிறுத்தினான்.

    அதை அப்போதுதான் உணர்ந்தாள் அவள்.

    அவன் முகத்தைப் பார்த்து புன்னகைத்து, “வருகிறேன்…” என்றுவிட்டு திறப்பதற்காக காரின் கதவில் கையை வைத்தவளின் மற்றக்கையை பற்றிக்கொண்டான் சூர்யா.

    கேள்வியாக அவள் நோக்க, அவன் கைக்குள் அடங்கியிருந்த அவளின் கையை அழுத்தி, “சூஸ்..(பாய்)” என்றான் இதமாக.

    அந்த நிமிடம் காரைவிட்டு இறங்கவே மனமில்லை அவளுக்கு. ஏன், அவனிடம் சிக்கியிருந்த கையை இழுக்கும் எண்ணம் கூட இல்லை. ஏனோ தொண்டை அடைத்தது.

    நெஞ்சம் தவிக்க, “ம்..” என்றவள் இறங்குவதற்காக கதவைத் திறக்க அவனும் அவளின் கையை விட்டான்.

    வீட்டின் வாசல்வரை சென்றவள், அவனைத் திரும்பிப் பார்த்துவிட்டு கதவைத் திறந்துகொண்டு உள்ளே சென்றாள்.
     
     
  6. nitha

    nitha Bronze Wings Moderator New wings LW WRITER

    Messages:
    4,222
    Likes Received:
    4,012
    Trophy Points:
    113
    ஹாய் பிரெண்ட்ஸ்....

    பாருங்க, பிசியா இருந்தாலும் அடுத்த அத்தியாயமும் போட்டுட்டேன்.

    தீயா வேலை செய்யும் என்னை நீங்க பாராட்டணுமா இல்லையா....

    அதனால வாங்க வாங்க... என்னை பாராட்டுங்க...



    Nithani Prabu - Thudikkum Idhayathudippaai Kadhal - Comments
     
     
  7. nitha

    nitha Bronze Wings Moderator New wings LW WRITER

    Messages:
    4,222
    Likes Received:
    4,012
    Trophy Points:
    113
    அத்தியாயம்-4



    அன்று வெயில் என்றும் இல்லாமல் குளிரும் இல்லாமல் இதமான காலநிலையாக இருந்ததில் சைந்துவோடு அருகில் இருந்த பூங்காவிற்கு வந்திருந்தாள் சனா.

    அவள் எறிந்த பந்தை ஓடிச்சென்று பிடித்த சைந்து, “தாகமாக இருக்கிறது சித்தி. குடிக்க என்ன கொண்டு வந்தீர்கள்…?” என்று மூச்சுவாங்கக் கேட்டாள்.

    வியர்த்து நின்ற சின்னவளைப் பார்க்கையில் சிரிப்பு வந்தது சனாவுக்கு.

    “மாம்பழ ஜூஸ் இருக்கிறது. வா, தருகிறேன்.” என்றவள், ஜூசை பிளாஸ்டிக் கப்பில் வார்த்துக் கொடுத்தாள்.

    கொண்டுவந்திருந்த ஆப்பிளையும் துண்டங்களாக வெட்டி, “இதையும் சாப்பிடு சைந்து…” என்று கொடுத்தாள்.

    ஆங்காங்கே விளையாடிக்கொண்டிருந்த சிறுவர்களை பிராக்குப் பார்த்துக்கொண்டே அதை உண்டவள், தன் தோழியைக் கண்டுவிட்டு, “சித்தி, அங்கே பாருங்கள், செலின் வந்திருக்கிறாள். நானும் போய் அவளோடு விளையாடட்டுமா…?” என்று ஆர்வத்தோடு கேட்டாள்.

    “சரி. போய் விளையாடு. ஆனால் கவனம்!” என்று அவளை அனுப்பிவைத்துவிட்டு, அந்தப் புல்வெளியிலேயே அமர்ந்து அவர்கள் விளையாடுவதை வேடிக்கை பார்த்துக்கொண்டு இருந்தாள் சனா.


    அப்போது அவளின் கைபேசி சிணுங்கியது.

    ‘யார்...’ என்று யோசித்துக்கொண்டே எடுத்துப் பார்த்தவள் அதைப் பார்த்தபடியே இருந்தாள்.

    அழைத்தது சூர்யா!

    தன்னுடைய இலக்கத்தை பதிந்துகொள் என்று அவன் அன்று சொன்னபோதும் அவள் அதைப் பதியவில்லை. ஆனால் அவளின் நெஞ்சம் என்னும் பெட்டகத்தில் அவளை அறியாமலேயே பதிந்துபோனது!

    அன்றைக்கு சந்தையில் சந்தித்த பிறகு கிட்டத்தட்ட இரண்டு வாரங்களாக அவர்கள் சந்திக்கும் சந்தர்ப்பங்கள் அமையவில்லை. இந்த இரண்டு கிழமைகளில் இதோடு அவன் இரண்டாவது முறையாக அழைக்கிறான். அன்றும் அவனின் அழைப்பை அவள் எடுக்கவில்லை. இன்றும் எடுக்கவில்லை.

    ஏனோ அவனோடு கதைப்பதை தவிர்க்கச்சொன்னது மனது. அதை தவிர்த்ததனாலேயே தவித்தது அவளின் இன்னொரு மனது.

    அவனைப் பார்ப்பதற்கும் அவனோடு கதைப்பதற்கும் ஆவலாக அல்ல பேராவலாக இருந்தது. அப்படியிருந்தும் அவனைத் தவிர்த்தாள்.

    அன்று காரில் வருகையில் கண்ணுக்குத் தெரியாமல் அவனுடன் தோன்றிய நெருக்கம் வேண்டும் போலும் இருந்தது. வேண்டாம் போலும் இருந்தது. மனம் தெளிவின்றிக் கலங்கிக்கிடந்தது.

    அடித்து ஓய்ந்த கைபேசியையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தவளை சைந்தவி அழைத்தாள்.

    “சித்தி, செலின் வீட்டுக்குப் போகப் போகிறாளாம். நாமும் போகலாமா..? இன்று டோராவின் பயணங்கள் பார்க்கவேண்டும்.”

    மனதின் எண்ணப்போக்குகளை ஒதுக்கி, “சரி, வா போகலாம்…” என்றபடி எழுந்து, சைந்தவியோடு வீட்டுக்கு நடந்தாள்.

    அந்தச் சாலையின் ஓரமாக பாதசாரிகளுக்கு என்று அமைக்கப்பட்ட தனிப்பாதையில் சைந்தவி தன்னுடைய குட்டிச் சைக்கிளில் வர இவள் நடந்து வந்துகொண்டிருந்தாள். வீதியில் போகும் வாகனங்களை பார்வையிட்டபடி வந்தவளை ஒரு சில்வர் நிறக் கார் ஈர்த்தது.

    ‘இதை எங்கேயோ பார்த்தமாதிரி இருக்கே..’ அவளின் அருகே வந்ததும் வேகம் குறைந்து பின் மீண்டும் வேகமெடுத்த காரை இனங்கண்டு, அதற்குள்ளே இருப்பவனை மெல்லிய அதிர்வோடு பார்த்தாள்.

    நின்று என்னிடம் கதைக்கமாட்டானா என்று ஏங்கியது அவள் மனது.

    அவன் அழைத்தபோது தவிர்த்தவள் இப்போது கதைக்கமாட்டானா என்று தவித்தாள்.

    சூர்யா அவளையும் அவளின் கையையும் பார்த்துவிட்டு காரை ஓட்டிச் சென்றுவிட்டான்.

    எதற்காக என் கையைப் பார்த்தான் என்று நினைத்தபடி கையைப் பார்க்க, கைபேசி அவளைப் பார்த்துச் சிரித்தது.

    கையில் கைபேசி இருந்தும் அவன் அழைத்தபோது அவள் கதைக்கவில்லை என்பது அவனுக்கு நிரூபணமாகிவிட்டதே.

    ‘கோபமாகப் போகிறானே.. இனி என்னோடு கதைக்கமாட்டானோ.. ’ உள்ளம் துடிக்க அவன் கார் சென்ற பாதையையே பார்த்துக்கொண்டு நின்றாள் சனா.

    “சித்தி.. யாரைப் பார்க்கிறீர்கள்?” சற்று முன்னாள் சென்றுவிட்ட சைந்தவி குரல் கொடுத்தாள்.

    அதற்கு பதிலைச் சொல்லாமல், “இதோ வருகிறேன்…” என்றபடி அவளிடம் விரைந்தாள்.

    ‘அவன் அழைத்தபோது எடுத்துக் கதைத்திருக்கலாமோ..’ அவனோடு கதைக்க ஏங்கியது அவள் மனது.

    அவனின் புறக்கணிப்பை அவளால் தாங்கிக்கொள்ளவே முடியவில்லை. அவளும் அவனைத் தவிர்த்தாள் தான். அப்போது ஓரளவுக்காவது தன்னைச் சமாளிக்க முடிந்தவளால் இப்போது முடியவே இல்லை. அந்தளவுக்கு வலித்தது. கலங்கிவிட்ட கண்களை இமைகளைக் கொட்டிச் சரிசெய்தாள்.

    அவனின் புறக்கணிப்பால் உடலும் மனமும் சோர வீட்டுக்குள் நுழைந்தவளிடம், “ஹேய் சனா, ஜெயனும் விரைவில் இங்கே வந்துவிடுவான்…” என்றார் சிவபாலன் உற்சாகமாக.

    ‘யார் ஜெயன்…?’ அவரைப் புரியாத பார்வை பார்த்தாள்.

    “என்ன பார்க்கிறாய்? ஜெயன் இங்கே வரப்போகிறானாம்…” என்றார் அவர் மீண்டும்.

    நிஜம் புரிய முகம் கன்றியது அவளுக்கு. பின்னே, இன்று அவள் உயிரோடு இருக்கிறாள் என்றால் அதற்குக் காரணமே அவனல்லவா. அவனை மறக்கலாமா அவள்?

    “உண்மையாகவா அக்கா…?” முகத்தில் பொய்யான மலர்ச்சியைக் காட்டிக் கேட்பதற்குள் பெரும்பாடு பட்டுப்போனாள்.

    “ஆமாம் சனா. விசாவுக்கு கொடுத்துவிட்டானாம். எப்படியும் இரண்டொரு மாதத்தில் வந்துவிடுவான்…” என்றவளின் முகத்திலும் மகிழ்ச்சியே!

    அக்காவின் மகிழ்ச்சிக்கான காரணம் புரிய தலையை வலிப்பதுபோல் இருந்தது அவளுக்கு.

    “அதென்ன, நான் சொன்னதை நம்பாமல் உன் அக்காவிடம் கேட்கிறாய்…?”

    “உங்கள் மீது அவ்வளவு நம்பிக்கை அத்தான். அதுதான்…” முதலில் சரியாகப் பதில் சொல்லாமல் செய்த தவறைக் கேலி பேசிச் சமாளித்தாள்.

    பிறகு, “மாமாவும் மாமியும் அங்கே தனியே இருக்கப்போகிறார்களா அத்தான்?” அவரின் பெற்றோர்களைப் பற்றி உண்மையான அக்கறையோடு கேட்டாள்.

    “அவன் வந்தபிறகு கொஞ்ச நாட்களுக்கு தனியாகத்தான் இருக்கவேண்டும் சனா. வீட்டோடு தங்கி அவர்களுக்கு உதவியாக இருப்பதற்கு ஒருவரை வேலைக்கு அமர்த்தச் சொல்லி ஜெயனிடம் சொல்லியிருக்கிறேன். அவன் வந்தபிறகு அவர்களையும் இங்கேயே அழைத்துக் கொள்ளலாம். பிறகு என்ன.. நாம் எல்லோரும் ஒரே குடும்பமாக சந்தோசமாக இருக்கலாம்…” அவரின் முகத்தில் எல்லாமே நன்றாக அமையப்போகிறது என்கிற எண்ணத்தில் மகிழ்ச்சி தவழ்ந்தது.

    ஜெயன், சிவபாலனின் தம்பி ஜெயபாலன். கொழும்பில் பெற்றோருடன் இருக்கிறான்.

    பெற்றோரையும் அண்ணாவையும் இழந்துவிட்டு, உடனடியாக அக்காவிடம் வரவும் முடியாமல் தனியே இருக்கவும் முடியாமல் தவித்தவளை அன்போடு தங்கள் வீட்டிலேயே இரண்டரை வருடங்கள் வைத்துப் பார்த்துக்கொண்டவர்கள் சிவபாலனின் பெற்றோர்.

    முற்றிலுமாக உடைந்து தன்னையே உணரமுடியாது பித்துப் பிடித்தவளைப் போல் இருந்தவளை நட்போடு தேற்றியது ஜெயன்! அங்கே கொழும்பில் இருந்த காலத்தில் அவன் அவளின் நண்பன் மட்டுமல்ல நல்ல நலன்விரும்பியும் கூட!

    அவனின் நட்புக் கிடைக்காது இருந்திருக்க இன்று அவள் என்ன ஆகியிருப்பாளோ.. வாழ்வின் இறுதிவரை நன்றியோடு நினைக்கவேண்டிய ஒருவனை சில நொடிகள் என்றாலும் மறந்துவிட்டாளே! அதற்குக் காரணம்….?

    ‘சூர்யா..!’ என்றது அவள் மனம்.

    சூர்யா கதைக்காமல் சென்றுவிட்டானே என்கிற வேதனை ஒருபக்கம் ஜெயனை மறந்தோமே என்கிற குற்றவுணர்ச்சி மறுபக்கம் என்று மருகியபடி கிடந்தவளின் அறைக்கதவைத் தட்டினாள் சுலோ.

    “கதவை தட்டுவதை விட்டுவிட்டு உள்ளே வாங்கக்கா…” தன்னை ஓரளவுக்குச் சமாளித்து தமக்கையை அழைத்தாள்.

    சிவபாலன் இதுவரை அவளின் அறைக்குள் வந்ததே இல்லை. சைந்தவியோ தகப்பன் வந்துவிட்டால் மற்றவர்களை மறந்தே விடுவாள். ஆக வந்தது அக்காதான் என்பதை அறிந்து குரல் கொடுத்தாள்.

    “உன் நித்திரையை கெடுத்துவிட்டேனா சனா?” என்று கேட்டுக்கொண்டே உள்ளே வந்தாள் சுலோ.

    “இல்லைக்கா. இன்னும் நித்திரை வரவில்லை. ‘லாப்டப்’ பை நோண்டிக்கொண்டு இருந்தேன்…” என்றாள் தமக்கையைப் பார்த்துப் புன்னகைத்து.

    அவள் சொன்னதற்கு சாட்சியாக கட்டிலில் லாப்டப் திறந்தபடி கிடந்தது.

    அதைப் பார்த்துவிட்டு, “அப்போ சரி. ம்.. நான் ஏன் வந்தேன் என்றால், கவிதாக்காவின் மகளுக்கு பத்தாவது பிறந்தநாளை அவர்கள் பெரிதாகக் கொண்டாடுகிறார்களாம். இன்று வந்து அழைத்தார்கள். பிறந்தநாள் விழா வருகிற சனிக்கிழமை. அதற்காக உடைகள் வாங்க நாளைக்கு டோர்ட்முண்ட்(ஒரு ஊரின் பெயர்) போகலாம் என்று உன் அத்தான் சொன்னார். நாளைக்கு நீ வேலை முடிந்து வரும்போது சைந்தவியையும் பள்ளியிலிருந்து கூட்டிவந்துவிடு. எல்லோரும் மதிய உணவை முடித்துக்கொண்டு கிளம்பச் சரியாக இருக்கும்…” என்றாள் அவள்.

    “சரிக்கா. சைந்துவைக் கூட்டிவருகிறேன். ஆனால் நானும் டோர்ட்முண்ட் வரவேண்டுமா..? நீங்களே எனக்கும் எதையாவது வாங்கி வாருங்களேன்…” என்ற தங்கையையே பார்த்தாள் சுலக்சனா.

    “நீ வராமல்? இங்கே இருந்து என்ன செய்யப் போகிறாய். நாம் எல்லோரும்தான் போகிறோம்..” மெல்லிய கோபம் இருந்தது அவள் குரலில்.

    “இல்லைக்கா.. நீங்களே எனக்கும்…” என்று இழுத்தவளை சுலோவின் பேச்சு இடைமறித்தது.

    “ஏன் சனா, எதற்காக எங்களை இப்படித் தவிர்க்கிறாய்? உன்னை நாங்கள் என்றாவது பிரித்துப் பார்த்திருக்கிறோமா? அல்லது குறை ஏதும் விட்டிருக்கிறோமா? நீயும் எங்கள் குடும்பத்தில் ஒருத்திதான்!” என்றவளின் குரலில் இப்போது கவலை இருந்தது.

    “ஏனக்கா இப்படியெல்லாம் பேசுகிறீர்கள்? அம்மாவும் அப்பாவும் இல்லாத குறை தெரியாமல் நான் இருக்கிறேன் என்றால் அதற்குக் காரணம் நீங்கள். இப்படி எல்லாம் கதைக்காதீர்கள்…” என்றவளின் குரல் தழுதழுக்க முகமோ அங்கே படமாகத் தொங்கிய பெற்றவர்களைத் திரும்பிப் பார்த்தது.

    தங்கையின் பார்வையைப் பின்தொடர்ந்த சுலக்சனாவின் கண்களும் கலங்கியது.

    மெல்ல நடந்து தங்கையின் அருகில் வந்து அவளின் கன்னங்களைத் தன் கைகளில் தாங்கினாள்.

    “பின்னே எதற்காக நீ எங்களிடம் இருந்து ஒதுங்கியே இருக்கிறாய்…? அத்தானோ அல்லது நானோ உன்னோடு பாசமாக இல்லையா…?”

    “அப்படி எதுவுமே இல்லைக்கா. அதுவும் அத்தான்.. அவருக்கு நானும் சைந்துவும் வேறுவேறல்ல. இப்படி எல்லாம் நினைக்காதீர்கள்.” என்றவள் மெல்லிய விசும்பலோடு தமக்கையின் தோளில் சாய்ந்துகொண்டாள்.

    சாய்ந்தவளை வாஞ்சையோடு அணைத்து அவளின் முதுகைத் தடவிக்கொடுத்தாள் சுலோ. மனம் குழம்பிக் கிடந்த அந்த நேரத்தில் தமக்கையின் அணைப்புத் தேவையாக இருந்தது அவளுக்கு.

    “அழாதே சனா. எப்போது பார்த்தாலும் நீ அறைக்குள்ளேயே முடங்கவும், எனக்கு.. நான் என் தங்கையை நன்றாகப் பார்த்துக் கொள்வதில்லையோ என்று சந்தேகம் வந்துவிட்டது. அதுதான் கேட்டேன்.” என்றாள் ஆறுதலாக. கைகளோ தங்கையின் கண்ணீரில் நனைந்த முகத்தை பாசத்தோடு துடைத்துவிட்டது.

    “குழந்தைப் பிள்ளை மாதிரி இது என்ன அழுகை…” என்றாள் கேலி இழையோடிய குரலில். இதழ்களில் பூத்த சிரிப்போடு தானும் தன் முகத்தைத் துடைத்துக்கொண்டாள் சனா.

    இதுவரை தவித்த மனதுக்கு தமக்கையின் பாசமும் ஆறுதலும் பெரும் மருந்தாய் அமைந்தது.

    “சரிம்மா, நீ தூங்கு. காலையில் வேலைக்குப் போகவேண்டும்.” என்றவள் ஒரு இரவு வணக்கத்தை தங்கைக்கு சொல்லிவிட்டு அந்த அறையை விட்டு வெளியேறினாள்.



    தொடர்ச்சி கீழே...
     
    Vivekanandan uma likes this.
     
  8. nitha

    nitha Bronze Wings Moderator New wings LW WRITER

    Messages:
    4,222
    Likes Received:
    4,012
    Trophy Points:
    113
    மிகுதி...


    அடுத்த நாள் வேலை முடிந்து சைந்தவியை பள்ளியிலிருந்து அழைத்து வருவதற்காகச் சென்றுகொண்டிருந்தாள் சனா.

    இரவு தமக்கையோடு கதைத்ததில் கொஞ்சம் மட்டுப்பட்டிருந்த பரிதவிப்பு விடிந்ததும் மீண்டும் அவளோடு வந்து ஒட்டிக்கொண்டிருந்தது. அதை நிரந்தரமாக விரட்டியடிக்க முடியாத சோர்வோடு நடந்தவளின் கால்கள் ஓரிடத்தில் அப்படியே நின்றுவிட்டது!

    காரணம், அங்கே இருந்த வீட்டின் வாசலில் மோட்டார் வண்டியில் அமர்ந்தபடி ஒரு முதிய பெண்மணியோடு என்னவோ கதைத்துச் சிரித்துக்கொண்டிருந்தான் சூர்யா. அவனின் முகம் நிறைந்த சிரிப்பு அவளின் நெஞ்சை அப்படியே அள்ளியது.

    ஏங்கித் தவித்த மனதுக்கு பெருமருந்தாய் அமைந்தது அவனின் தரிசனம். அவனையே விழியகலாது பார்த்தாள். இதுவரை இருந்த சோர்வு போன இடம் தெரியாது மறைந்திருந்தது. அவளின் உற்சாகம் எங்கே இருக்கிறது என்பது புரிவது போலும் இருந்தது.

    அந்தப் பெண்மணியிடம் சூர்யா எதையோ சொல்லவும் அவர் அவனை முறைத்துக்கொண்டே அவனின் முதுகில் அடியொன்றைப் போட்டார். அவனோ பெரிதாக வலித்துவிட்டதுபோல் நடித்தான். அதைப் பார்த்து முறைத்த அவரின் கண்களில் கோபம் மருந்துக்கும் இல்லை. அதில் அப்பட்டமாகத் தெரிந்த பாசமும், முகம் முழுவதும் நிறைந்திருந்த சிரிப்பும் அவளுக்கு ஏனோ அவளின் அண்ணனை நினைவுபடுத்தியது. அந்தளவுக்கு உயிர்ப்போடு இருந்தது அந்தக் காட்சி!

    அவனும் இப்படித்தான். அவள் ஏதாவது தவறுகளைச் செய்தால் அவளின் காதைப் பிடித்துத் திருகுவான். அவளுக்கு என்றுமே அது வலித்ததில்லை. ஆனால் காதையே பிடுங்கியதைப்போல் நடித்துக் கத்துவாள். அதை நம்பும் இனியவன் துடித்துப்போய் தங்கையிடம் காதைத் திருகியதற்கு பலமுறை மன்னிப்புக் கேட்பான்.

    நினைவுகளின் சுழலில் சிக்கியவளின் கண்களில் கண்ணீர் திரண்டது. அவளோடு விளையாட, செல்லமாய் திட்ட, தவிக்கும் நேரத்தில் தாவியணைக்க அவளுக்கென்று ஒருவர் இல்லையே!

    ஆசையும் ஏக்கமும் மனதில் தோன்ற தன்னை மறந்து அவர்களையே பாத்திருந்தாள். திடீரென்று கேட்ட மோட்டார் வண்டியின் உறுமல் அவளை திடுக்கிடச் செய்ய, அங்கே சூர்யா அவரிடம் கையசைத்து விடைபெறுவது தெரிந்தது.

    அவன் தன்னைக் கண்டுவிடப்போகிறானே என்று எண்ணி அந்த இடத்திலிருந்து வேகமாக நடந்தாள். நெருங்கிய மோட்டார் வண்டியின் சத்தம் அவள் நடக்கும் பக்கமாகவே அவனும் வருவதைச் சொல்ல நெஞ்சு மீண்டும் படபடத்தது.

    ‘திரும்பிப் பார்க்காதே… பார்க்காதே..’ என்று சொல்லிய மனதின் கூற்றைக் கேட்காமல் அவளின் தலை தானாகவே திரும்பிப் பார்த்தது. அவனும் அவளைக் கண்டுவிட்டான் என்று அவள் புறமாகத் திரும்பிய அவன் முகமே சொல்லியது.

    அதற்கு மேல் அவளால் நடக்கமுடியவில்லை. உள்ளம் தடதடக்க அவனையே பார்த்துக்கொண்டு நின்றுவிட்டாள். இப்போது முகத்தை நேராக வைத்து அவன் வந்துகொண்டிருந்த விதமே அவளைக் கண்டும் காணாததுபோல் செல்லப் போகிறான் என்பதை உணர்த்தியது.

    இன்னொருமுறை அவனின் புறக்கணிப்பைத் தாங்கும் சக்தி தனக்கு இல்லை என்பதை அந்தநொடி உணர்ந்தாள்.

    அவளைக் கடந்து சென்றுவிடப்போகிறான் என்றதும் இரண்டடிகள் முன்னேவைத்து கையை நீட்டி அவனின் வண்டியை மறித்தாள்.

    அவளருகில் வண்டியை நிறுத்தியவன் அணிந்திருந்த கறுப்புக் கண்ணாடியைக் கழட்டி ‘டி-ஷர்ட்’ன் கழுத்தில் கொழுவிவிட்டு ஒற்றைக்காலை நிலத்தில் ஊன்றி நின்றான். வாய் திறந்து எதுவுமே கதைக்கவில்லை. கண்களோ கூர்மையுடன் அவளையே ஊடுருவியது.

    அவனாக எதுவும் கதைப்பானா என்கிற ஆர்வத்தோடு அவனின் முகத்தைப் பார்த்தாள். அவனோ மறித்தது நீதானே, நீயே கதை என்பதுபோல் அவளையே பார்த்தபடி நின்றான்.

    “ஹா.. ஹாய்..” அவன் பேசாமல் இருக்கவே இவள் மெல்ல ஆரம்பித்தாள்.

    அப்போதும் எதுவும் பேசாது அவளையே கூர்ந்தான்.

    “என்.. மீது கோபமா…?” அவனின் கண்களைப் பார்த்து கேட்க முயன்றும் முடியாமல் முகத்தைச் சற்றே தாழ்த்திக் கேட்டவளின் கைகளோ பதட்டத்தில் கையிலிருந்த கைபேசியை சுழற்றிச் சுழற்றிப் பிடித்தது.

    அவனோ மீண்டும் அவளின் கைபேசியையும் அவளையும் மாறிமாறிப் பார்த்தான்.

    “சாரி..” அவன் பார்வையின் பொருள் புரிந்து மன்னிப்புக் கேட்டாள்.

    ம்ஹூம், எதுவுமே சொல்லவில்லை அவன்.

    “அதுதான் சாரி சொல்லிவிட்டேனே. பிறகும் எதற்கு முறைக்கிறீர்கள்..?” அந்தக் குரலில் மெல்லிய உரிமையுணர்வு இருந்ததோ… அவன் கண்களில் ஆச்சரியப் பாவனை வந்துபோனது.

    “இன்னும் எத்தனை தடவை நான் மன்னிப்புக் கேட்டால் நீங்கள் என்னோடு கதைப்பீர்கள்..?” அவனின் அமைதி பொறுக்கமுடியாமல் கேட்டாள்.

    “ஏன் அப்படிச் செய்தாய்…?” நேரடியாகவே கேட்டான்.

    இப்போது அமைதியானாள் அவள்.

    “தெரியாது…” என்றாள் உள்ளே போய்விட்ட குரலில். உண்மையும் அதுதானே!

    அவன் கண்களில் கேள்வியை உணர்ந்து, “உண்மையாகவே எனக்குத் தெரியாது. ஏன் நான் உங்களின் அழைப்பை எடுக்கவில்லை என்று…” என்றாள் தவிப்போடு.

    “நான் உன்னோடு கதைப்பதில் உனக்கு விருப்பம் இல்லையா அல்லது ஏதும் பிரச்சினையா…?” அவளின் கண்களையே ஊடுருவியபடி கேட்டான்.

    உண்மையைச் சொல்ல முடியாமல், “இல்லை. அப்படி எதுவும் இல்லை…” என்றாள்.

    “பிறகு…”

    “அதுதான், ஏன் அப்படிச் செய்தேன் என்று எனக்கே தெரியாது என்று சொல்லிவிட்டேனே. பிறகு எதற்கு திரும்பத் திரும்ப அதையே கேட்கிறீர்கள்? வேண்டுமானால் இப்போது அழையுங்கள். நான் பேசுகிறேன்…” என்றாள் கைபேசியைக் காட்டி.

    அவன் முகத்தில் முறுவல் பூத்தது.

    “சரி. இனி நான் அழைத்தால் எடுக்கவேண்டும். இப்போது எங்கே போகிறாய்..?” என்று கேட்டான் அவன். எதையும் பிடித்துத் தொங்கும் இயல்பற்றவன் அதை அப்படியே விட்டுவிட்டான்.

    “சைந்துவைக் கூட்டிவரப் போகிறேன்..” என்றவளின் முகமும் மலர்ந்தது.

    “வா.. நான் கொண்டுபோய் பள்ளியில் இறக்கி விடுகிறேன்…”

    ‘கார் என்றாலும் ஓரளவுக்கு பரவாயில்லை. இந்தக் குதிரை வண்டியில் எப்படி ஏறுவது… ஏறினாலும் அவனுக்கு மிக அருகில் அல்லவா அமரவேண்டும்..’ சிந்தனை ஓடியபோதும் மறுக்கத் தயக்கமாக இருந்தது.

    பின்னே மீண்டும் மலையேறி விட்டான் என்றால் அவளால் தாங்கமுடியாதே.

    “ஏறு..” என்றான் அவன் கறுப்புக் கண்ணாடியை அணிந்தபடி.

    வண்டிக்கு அருகில் வந்தவள் தயங்கி நிற்க, அவளின் நிலையை நொடியில் கணித்தவன், “வருகிறாயா அல்லது நான் போகவா..?” என்று கேட்டான் கோபக் குரலில்.

    “வ.. வருகிறேன்…” என்றவள் ஒரு பக்கமாக ஏறி அமர்ந்தாள்.

    அவள் ஏறியதை உறுதிப்படுத்த திரும்பிப் பார்த்தவனுக்குச் சிரிப்பு வந்துவிட்டது.

    “இப்படி இருந்தாயானால் நான் வண்டியை எடுத்ததும் நீ வீதியில் தான் கிடப்பாய். இரண்டு பக்கமும் கால்களைப் போட்டு அமர்ந்துகொள்..”

    அவளுக்கு அப்படி அமரச் சங்கடமாக இருந்தது. அதைவிட அவனிடம் அதைச் சொல்வது இன்னும் சங்கடமாக இருந்தது.

    “இப்படியே இருக்கிறேனே…” என்றாள் மெல்ல.

    “சொல்வதைக் கேள் லட்சனா. இப்படி அமர்வது ஆபத்து. மாறி இரு…” என்றவனின் குரலில் அழுத்தம் வந்திருந்தது.

    அதற்கு மேலும் மறுக்கமுடியாமல் கால்களை இரண்டுபக்கமும் போட்டு, முடிந்தவரை அவனிடம் இருந்து தள்ளி அமர்ந்து, கைகள் இரண்டாலும் வண்டியைப் பிடித்துக்கொண்டாள்.

    “ம். இதுதான் சரி…” என்றபடி அவன் வண்டியை எடுக்க, அது ஒருதடவை உறுமிவிட்டுப் பாய்ந்தது. அந்தப் பாய்ச்சலில் அவள் மேனி அவனோடு மோதப்பார்க்கவே அதைத் தவிர்ப்பதற்கு சட்டென்று தன் இரண்டு கைகளாலும் அவனின் தோள்களைப் பற்றிக்கொண்டாள்.

    முதன் முதலில் அவளாக அவனைத் தொட்டிருக்கிறாள். நெஞ்சு படபடத்தது. அவனைப் பற்றியிருந்த கைவிரல்கள் நடுங்கியது. அவன் தோள்களை அழுத்திப் பிடிக்கவும் முடியாமல் கைகளை அகற்றவும் முடியாமல் தடுமாறினாள்.

    அவனுக்கு அப்படி எதுவும் இல்லை போலும். “இறுக்கிப் பிடித்துக்கொள் என்னை…” என்றவன் இலகுவாக வண்டியின் வேகத்தை அதிகரித்தான்.

    விழுந்துவிடுவோமா என்று பயமாக இருந்தது அவளுக்கு. “மெல்லப் போங்களேன்…” என்றவள் அவளை அறியாமலேயே அவனருகில் நகர்ந்திருந்தாள்.

    “இதைவிட மெல்லப்போனால் பார்ப்பவர்கள் சிரிப்பார்கள்…” என்றான் அவன் வேகத்தை குறைக்காமலேயே.

    ‘இதுவே மெல்லவா...’

    இறக்கமான வளைவில் வேகத்தைக் குறைக்காமலேயே அவன் வண்டியை வளைக்க, பயத்தில் உடல் நடுங்க அவனின் இடையோடு தன் கைகளை வளைத்துப் பிடித்தவள் கண்களை இறுக்க மூடி அவன் முதுகில் தன் முகத்தைப் புதைத்துக்கொண்டாள்.

    அவளின் இதயத்துடிப்பை அவன் முதுகு உணர்ந்தது. பயந்துபோனாள் என்று உணர்ந்து சாலையோரமாக வண்டியை நிறுத்திவிட்டு, “லட்சனா…” என்று மெல்ல அழைத்தான்.

    “ம்…” என்றவள் அசையவே இல்லை.

    “பயந்துவிட்டாயா…?” கனிவோடு கேட்டான்.

    “ம்..ம்..” அப்போதும் அவன் முதுகில் புதைத்துக்கொண்ட முகத்தை அவள் நிமிர்த்தவில்லை.

    “தூங்கிவிட்டாயா…?” சிரிப்போடு கேட்டான்.

    “ம்ஹூம்…”

    “அப்படியானால் இப்படியே தூங்கப்போகிறாயா…?” குரலில் நகை துலங்கக் கேட்டான்.

    ஏன் அப்படிக் கேட்கிறான் என்று யோசித்தபடி கண்ணைத் திறந்தவளுக்கு தான் இருக்கும் நிலை புரிந்தது. அவன் முதுகோடு பசை போட்டு ஒட்டாத குறையாக ஒட்டிக்கொண்டு போதாக்குறைக்கு கைகள் இரண்டாலும் அவன் இடையை இறுக்கமாக வளைத்துப் பிடித்தபடி இருந்தாள்.

    நெஞ்சப் படபடப்பு அதிகரிக்க, வெட்கத்தில் முகம் சிவக்க, அவனை நிமிர்ந்து பார்க்கமுடியாமல் ஒருவித கூச்சம் அவளை ஆட்கொள்ள சட்டென்று தள்ளி அமர்ந்தாள்.

    வண்டியின் பக்கக் கண்ணாடியில் அவளைப் பார்த்துக்கொண்டு இருந்தவனின் கண்களில் இப்போது ரசனை வந்திருந்தது.

    அவளின் படபடத்த இமைகள், வெட்கத்தில் சிவந்துவிட்ட கன்னங்கள், மேலுதட்டின் மேலே பூத்திருந்த வியர்வைப் பூக்கள், கீழுதட்டைப் பற்றியிருந்த முத்துப்பற்கள் என்று அவளின் முகத்தை ஆர்வத்தோடு ரசித்தான்.

    அவன் உள்ளத்தில் புதுவித உணர்வுகள். நாணம் கொண்டு நாணும் பெண்ணை முதன்முதலாய்ப் பார்க்கிறான்.

    சிறுவயது முதலே ஆண் பெண் பேதமின்றி பழகியவனுக்கு பெண்களின் இயல்பு தெரியாததல்ல. ஆனால் இந்த நாணம், அவளின் தடுமாற்றம், அவன் கண்களைச் சந்திக்க முடியாமல் அவள் படும்பாடு அனைத்தும் புதிது. அதுமட்டுமல்ல, அவைகள் அவன் மனதுக்கு பிடித்தும் இருந்தது. ஆர்வத்தோடு அவளையே பார்த்தான்.

    அவன் தன்னைப் பார்க்கிறான் என்பதை உணர்ந்துகொண்டவளுக்கு பெரும் அவஸ்தையாக இருந்தது. அவனை நிமிர்ந்து பார்க்கமுடியாமல் முகத்தைக் குனிந்துகொண்டாள்.

    அது இன்னும் அவனைக் கவர அவளையே கண்கள் மின்னப் பாத்திருந்தான்.

    அந்தப் பார்வையை எதிர்கொள்ள முடியாமல், “ப.. பள்ளி விடப்போகிறது…” என்றாள் மெல்லிய குரலில்.

    காரணமின்றி அவன் முகத்தில் சந்தோஷப்புன்னகை.

    “ம்.. போகலாம்…” என்றவன் இப்போது, “என்னைப் பிடித்துக்கொள்..” என்றான் சிரிப்போடு.

    அந்தச் சிரிப்பு அவளை இன்னும் தடுமாற வைத்தது!

    தயக்கத்தோடு அவள் அவனின் தோளைப் பற்ற, அவளின் கைகளைத் தன் கைகளினால் பற்றி அவற்றைத் தன் இடையருகே கொண்டுவந்து, முன்னோக்கி இழுத்தான். வண்டியில் அவனிடமிருந்து தள்ளியிருந்த அவளோ வழுக்கிக்கொண்டு முன்னே வந்து அவனோடு ஒட்டிக்கொண்டாள்.

    தன் நிலையை உணர்ந்தவளின் உடல் மீண்டும் நடுங்க கைகளோ சில்லிட்டுப் போனது. குளிர்ந்துவிட்ட தன் கைகள் கதகதப்பான அவன் கைகளுக்குள் அடங்கிக்கிடப்பது அந்த நிலையிலும் இதமாய் இருந்தது அவளுக்கு!

    இப்போது அவளின் கைகளைத் தானே தன் இடையைச் சுற்றிப் போட்டுக்கொண்டான் அவன்.

    அப்படி அவனோடு ஒட்டிக்கொண்டு இருக்கமுடியாமல் கைகளை அகற்றப்போனவளின் கைகளைப் பிடித்து, “இப்படியே இரு. இல்லையானால் முன்னை விடவும் வேகமாகப் போவேன்…” என்றான் மிரட்டலாக.

    திகைத்து விழித்தவளை வண்டியின் கண்ணாடி வழியே பார்த்து, விழிகளில் குறும்பு மின்ன ஒற்றைப் புருவத்தை உயர்த்தினான்.

    அவன் விழிகளில் இருந்த ஈர்ப்பு அவளை நிலைகுலையச் செய்ய சட்டென்று பார்வையைத் திருப்பிக்கொண்டாள். புதுவித உணர்வொன்று அவளைத் தாக்கியது.

    இவனென்ன இப்படிச் செய்கிறான் என்று தோன்றியபோதும் நகரவும் பயமாக இருந்தது.

    அவன் வண்டியை எடுக்க அவளையும் மீறி பயத்தில் அவளின் கைகள் அவனை இறுக்கிக்கொண்டது. அதை உணர்ந்தவன் வாய்விட்டுச் சிரித்தான்.

    அவளுக்குத்தான் வெட்கமாகப் போய்விட்டது. ஆனாலும் அவளாலும் ஒன்றும் செய்ய முடியாதே. காரணம் வேகமாக வண்டியை விரட்டிக்கொண்டு இருந்தான் அவன்.

    ‘எப்போதடா பள்ளி வரும்...’ என்று இருந்தது.

    ஆனாலும் அவன் உடலின் கதகதப்பை உணர்ந்தபடி பயணித்தவளின் நெஞ்சுக்குள் ஒருவித பரவசம்.

    தயக்கம் இருந்தபோதும் மெல்ல விழிகளை உயர்த்திக் கண்ணாடியை அவள் பார்க்க, அதுவரை அவளையே பார்த்திருந்தவனின் விழிகள் அவளைப் பார்த்துச் சிரித்தது.

    கண்கள் நாண சட்டென்று முகத்தைக் குனிந்துகொண்டாள். அவளின் செய்கை அவனைக் கவர சந்தோசமாகச் சிரித்தான்.

    கண்களே பாஷையாய் மாறி பார்வைப் பரிமாற்றம் அடிக்கடி நடந்தது அவர்களுக்குள். அவன் விழிகள் அவளைப் பார்த்துச் சிரிக்க, அவளோ நாணித் தலைகுனிய என்று அழகாய்க் கடந்தது அந்த மௌனமான நேரம்.

    பள்ளிக்கூடத்தில் வாகனம் நிறுத்துமிடத்தில் அவன் வண்டியை நிறுத்தியபோது, ஏறும்போது இருந்த தயக்கம் போய் அதற்கிடையில் பள்ளிக்கூடம் வந்துவிட்டதா என்றுதான் தோன்றியது அவளுக்கு.

    மெல்ல இறங்கித் தயங்கி நின்றாள். மனமோ அவன் எதையாவது கதைக்கமாட்டானா என்று ஏங்கியது.

    அவனோ, அவளைப் பார்வையால் பருகியபடி நின்றான்.

    அவன் பார்வையில் மீண்டும் உள்ளம் படபடக்கத் தொடங்க, “வ.. வருகிறேன்…” என்றாள் அவன் முகம் பாராது.

    முகத்தில் பூத்த புன்னகையோடு அவளை ரசித்தபடி தலையை அசைத்தான் அவன்.

    அதற்கு மேலும் அவன் முன் நிற்க முடியாமல் மனமின்றி நகரப்போனவளின் இடையில் கைகொடுத்து தன்னருகே இழுத்தான் அவன். நடக்கப்போவதை அவள் உணரும் முன்னே அவளின் மெல்லிதழ்களில் தன் இதழ்களை மென்மையாகப் பொருத்தி மீட்டான்.

    நடந்ததை உணர்ந்து மனமதிர, விழிகள் அதிர்ச்சியில் விரிய அவனையே பார்த்தவளைப் பார்த்துக் கண்களைச் சிமிட்டிவிட்டு வண்டியில் காற்றாய்ப் பறந்துவிட்டான் அவன்.
     
    Vivekanandan uma likes this.
     
  9. nitha

    nitha Bronze Wings Moderator New wings LW WRITER

    Messages:
    4,222
    Likes Received:
    4,012
    Trophy Points:
    113
    ஹாய் பிரெண்ட்ஸ்....

    முதல்ல சாரி! பதிவு லேட்டா போடறேன்....

    பிள்ளைகளோடு கதை எழுதுவது ரொம்பவே சிரமமா இருக்கு... அதனால இப்படித்தான் இருக்கும். கொஞ்சம் பொறுத்துக்கோங்க...

    இந்த அத்தியாயம் உங்களுக்கு பிடிக்கும் என்று நினைக்கிறேன். பிடித்ததா என்பதை நீங்க சொல்லணும். அதோட லேட்டா போட்டாலும் 20 பக்கம் போட்டிருக்கேன். அதனால நீங்களும் 20 வரில கமெண்ட் போடணும்.

    டீல் ஓகே வா....

    Nithani Prabu - Thudikkum Idhayathudippaai Kadhal - Comments
     
     
  10. nitha

    nitha Bronze Wings Moderator New wings LW WRITER

    Messages:
    4,222
    Likes Received:
    4,012
    Trophy Points:
    113
    ஹாய் பிரெண்ட்ஸ்....

    முதல்ல சாரி! பதிவு லேட்டா போடறேன்....

    பிள்ளைகளோடு கதை எழுதுவது ரொம்பவே சிரமமா இருக்கு... அதனால இப்படித்தான் இருக்கும். கொஞ்சம் பொறுத்துக்கோங்க...

    இந்த அத்தியாயம் உங்களுக்கு பிடிக்கும் என்று நினைக்கிறேன். பிடித்ததா என்பதை நீங்க சொல்லணும். அதோட லேட்டா போட்டாலும் 20 பக்கம் போட்டிருக்கேன். அதனால நீங்களும் 20 வரில கமெண்ட் போடணும்.

    டீல் ஓகே வா....

    Nithani Prabu - Thudikkum Idhayathudippaai Kadhal - Comments
     
    Aarona and Vsathu1988 like this.
     
Loading...

Share This Page

loading...