_ap_ufes{"success":true,"siteUrl":"ladyswings.com","urls":{"Home":"http://ladyswings.com","Category":"","Archive":"http://ladyswings.com/2017/01/","Post":"http://ladyswings.com/novels-download/vasagargalin-top-list/","Page":"http://ladyswings.com/contest-submission/","Attachment":"http://ladyswings.com/?attachment_id=4893","Nav_menu_item":"http://ladyswings.com/uncategorized/ad-test-2/","Wp_automatic":"http://ladyswings.com/wp_automatic/2394/"}}_ap_ufee
Breaking News
Home / Novels / Ennil Uraiyum Uyir Nee / yennil uraiyum uyir nee -27

yennil uraiyum uyir nee -27

உயிர் : 27

 

“ஆரா… எக்சாம் எல்லாம் எப்படி பண்ணியிருக்க?” பத்தாம் வகுப்பு பொது தேர்வு எழுதியிருக்கும் ஆரனிடம் கேட்டு கொண்டே கண்ணன் காரை ஓட்டி கொண்டிருந்தார்.

 

“நல்லா பண்ணியிருக்கேன்ப்பா… நிச்சயம் ஸ்கூல் பர்ஸ்ட் வருவேன்…” உற்சாகமாய் பதில் சொன்ன மகனை வாஞ்சையுடன் பார்த்தார் கண்ணன்.

 

மனைவி என்ற உறவு சரியாக அமையவில்லை… மகனாவது நல்ல பையனாக அமைந்தானே என்ற சந்தோசம் மட்டுமே அவருக்கு வாழ்க்கையில் மிச்சமாயிருந்தது. ஆரன் தந்தையின் வழிகாட்டுதலில் ஒழுக்கமான… அதேசமயம் அறிவான பையனாக வளர்ந்தான். அவனுக்கு அந்த சிறுவயதிலேயே தொழிலையும் பழக்கப்படுத்தி விட்டிருந்தார். இப்போதும் அவரும், அவனும் சேர்ந்து தொழிற்சாலைக்கு சென்று விட்டு திரும்பி வந்து கொண்டிருந்தனர்.

 

“ஆரா… அம்மா மேல் உனக்கு ஒரு கோபமும் இல்லையே…?” கொஞ்சம் தயக்கத்துடன் தான் அவர் கேட்டது. தாயின் புறக்கணிப்பு அவன் மனதில் ஏதும் காயங்களை ஏற்படுத்தி இருக்கிறதா என்பதை அறிய தான் அவர் அவ்வாறு கேட்டது.

 

“இல்லைப்பா… அவங்க நேச்சரே அப்படிங்கிற போது அவங்களை குறை சொல்ல முடியாது. ஒவ்வொருத்தர் ஒவ்வொரு மாதிரிப்பா. அவங்களை அப்படியே ஏத்துக்க பழகிட்டேன். என்ன இருந்தாலும் அவங்க என்னை பெத்த தாய் இல்லையாப்பா?” மகனின் பக்குவ பேச்சில் அவர் மனம் நெகிழ்ந்து போயிருந்தது.

 

தான் வளர்த்த வளர்ப்பு தவறாக போகவில்லை என்று மகனை நினைத்து மனதுக்குள் பெருமையாய் இருந்தது அவருக்கு. அவர் ஒரு போதும் ஆரனிடம் வனஜாவை பற்றி தவறாக சொன்னதில்லை. அவளின் குணம் இது தான்… ஆனாலும் அவள் நல்லவளே என்று தான் அவன் மனதில் பதிய வைத்திருந்தார். ஒருவேளை மகனுக்கு சொல்வது போல் தன் மனதிலும் அந்த எண்ணத்தை அழுத்தமாய் பதிய வைத்து கொண்டாரோ என்னமோ? ஆனால் ஒன்று அவளை எந்த நேரத்திலும் அவர் சந்தேக கண் கொண்டு பார்க்கவில்லை. அது தான் வனஜாவுக்கும் மிகவும் வசதியாக போய்விட்டது.

 

“அப்பா… லாரி…” திடுமென ஒலித்த மகனின் கூக்குரலில் சுயவுணர்வு அடைந்தவருக்கு எதிரே வந்த லாரியை கண்டதும் என்ன செய்வது என்று தெரியவில்லை. இவர்களின் காருக்கு நேராக அசுர வேகத்தில் வந்து கொண்டிருந்த லாரியை கண்டவர் நொடி நேரம் கூட தாமதிக்காமல் மகனின் பக்க கதவை திறந்து அவனை வெளியில் தள்ளிவிட… அதே நேரம் லாரி பெரும் சத்தத்துடன் காரின் மேல் மோதியது. கண நேரத்தில் கண் மூடி திறப்பதற்குள் எல்லாம் முடிந்து விட்டது.

 

“அப்பா…” ஆரன் கூவிய கூவல் அந்த அத்துவான காட்டில் தேய்ந்து மறைந்தது. அவனுக்குமே கீழே விழுந்ததில் ஆங்காங்கே அடிப்பட்டிருந்தது. ஆனாலும் அவன் அதை பொருட்படுத்தாமல் அவசரமாய் காரின் அருகே ஓடி செல்ல… அங்கே அவனின் தந்தை உயிருக்கு போராடி கொண்டிருப்பது தெரிந்தது. காரின் கதவை திறந்து அவரை வெளியில் கொண்டு வர அவன் முயற்சிக்க… மோதலில் நெளிந்து உடைந்த அந்த கதவோ திறப்பேனா என்று சண்டித்தனம் செய்தது.

 

“அப்பா… அப்பா…” அவன் கூவி கொண்டே திறக்க முடியாமல் சதி செய்த கதவை செய்வதறியாது ஆத்திரத்துடன் ஓங்கி அறைந்தான். அவனின் சத்தத்திலும், கதவை ஓங்கி அடித்த சத்தத்திலும் கண்ணன் மெதுவே கண் விழித்து அவனை பார்த்தார்.

 

“ஆரா…” மிகுந்த சிரமத்துடன் அவனின் பேரை உச்சரித்தவர்… கதவில் உடைந்த கண்ணாடிக்கு இடையில் தன் கையை நீட்ட… அதை இறுக பற்றி கொண்டவன் கண்களில் கண்ணீர் நிற்காமல் வழிந்தது.

 

“அப்பா…” அவன் தேம்ப…

 

“நல்லாயிருப்பா…” அவன் தலையில் கை வைத்து ஆசிர்வதிப்பது போல் செய்தவர், “நீ படிச்சு பெரிய ஆளாகணும்… அப்புறம் அம்மாவை நல்லா பார்த்துகோப்பா… பாவம் அவள்…” என்றவரின் விழிகள் மெல்ல சொருக…

 

“அப்பா… உங்களுக்கு ஒண்ணும் ஆகாது… நாம ஹாஸ்பிட்டல் போய்டலாம்…” அவரின் கையை பற்றி கொண்டு பதறியவன் அங்கு வேறு ஏதும் வாகனம் வருகிறதா என்று சாலையின் இருபக்கமும் பதட்டத்துடன் பார்த்தான். எந்தவொரு வாகனமும் வருவதற்கான அறிகுறி அங்கே தென்படவில்லை.

 

திரும்பி காருக்குள் மாட்டியிருந்த தந்தையை பார்த்தவன் அதிர்ந்தான். அவரின் தலை ஒரு பக்கமாய் தொங்கி போயிருந்தது. “அப்பா…” அதிர்ந்தவனாய் அவரின் கையை விட அது தொய்ந்து போய் கீழே விழுந்தது. அதிர்ச்சியில் என்ன செய்வது என்று தெரியாமல் அவன் உறைந்து போய் அப்படியே நிற்க… சுமார் ஒரு மணி நேரம் கழித்து மோட்டார் சைக்கிளில் வந்த ஒருவர் பரிதாப்பட்டு நிறுத்தி விவரம் கேட்டு அவனையும், கண்ணனையும் மருத்துவமனைக்குள் சேர்ப்பதற்குள் முழுதாய் இரண்டு மணி நேரமாகி இருந்தது.

 

“அய்யோ… என்னை இப்படி நட்டாத்தில் விட்டுட்டு போயிட்டீங்களே… நான் என்ன செய்வேன்?” பெருங்குரலெடுத்து அழுத வனஜாவை எல்லோரும் பரிதாபாமாய் பார்த்தனர். ஆரனுக்கும் அழுகை அழுகையாய் வந்தது. இருந்தாலும் முயன்று தன்னை கட்டுப்படுத்தி கொண்டு நின்றிருந்தான். கதறி அழும் தன் தாயை பார்த்தவன் தந்தையின் சொல் காதில் ஒலிக்க அவள் அருகில் சென்றான்.

 

“அழாதீங்கம்மா…” என்றபடி அவளை தேற்ற…

 

கணவன் இறந்தது அவளுக்கு சற்று அதிர்ச்சி தான். ராமன் இவ்வளவு வேகத்தில் காரியத்தை முடிப்பான் என்று அவள் சிறிதும் நினைக்கவில்லை. அவளையும் அறியாமல் மனதில் பயப்பந்து ஒன்று உருண்டது. அடுத்து என்னவாகுமோ என்ற பதற்றம் வேறு அவளுக்குள் தொற்றி கொள்ள… மகன் பேசியதும் அவள் ஆதரவாய் அவன் தோளில் சாய்ந்து கொண்டாள்.

 

ராமன் தான் எல்லா காரியங்களையும் முன் நின்று நடத்தினான். அங்கு வந்த ஒருவருக்கு கூட அவன் மேலும், வனஜா மேலும் சிறு சந்தேகம் கூட வரவில்லை என்பது தான் ஆச்சிரியம். கண்ணனின் இறுதி கிரியைகள் முடிந்து மூன்றாம் நாள் ராமன் வனஜாவை சந்திக்க வந்தான்.

 

“ஏன் ராம்… இப்படி பண்ணினீங்க? எனக்கு ரொம்ப பயமாயிருக்கு…” அன்று அவனின் சொல்லுக்கு சம்மதமாய் தலையை ஆட்டும் போது வராத பயம்… அவளுக்கு இப்போது வந்தது அதிசயம் தான். பின்விளைவுகளை பற்றி யோசிக்காமல் பாதகமான செயலை செய்துவிட்டு இப்போது ஆற அமர யோசித்து என்ன பயன்? போன உயிர் திரும்பி வந்துவிடவா போகிறது?

 

“ரொம்ப கவலைப்படுற போல…” அழுதழுது முகமெல்லாம் வீங்கி போயிருந்த அவளை ஆழ்ந்து பார்த்தவனின் குரல் கேலியாய் ஒலித்தது.

 

“என்ன இருந்தாலும் ஒரு காலத்தில் அவருடன் குடும்பம் நடத்தியிருக்கேனே… அதை மறக்க முடியுமா? இல்லை மறுக்க தான் முடியுமா? தெரிந்தவர் ஒருவர் இறந்துவிட்டால் அழ மாட்டாங்களா? இதில் இவர் கணவர் இல்லையா?” அவளையும் அறியாமல் கண்ணனை தன் கணவன் என்று குறிப்பிட… ராமனின் முகம் அந்த சொல்லில் கறுத்தது.

 

“ஓஹோ… அவன் உன் கணவன் என்றால்… அப்போ நான் யாரம்மா?” விதண்டாவாதமாய் கேட்டவனை சற்று எரிச்சலுடன் பார்த்தாள் அவள்.

 

“இந்த மாதிரி நேரத்தில் இந்த பேச்சு அவசியம் தானா ராம்? உங்களுக்கும் எனக்கும் உள்ள உறவு எப்படிப்பட்டது என்று நம்ம ரெண்டு பேருக்கும் தெரிந்திருக்கும் போது… என்ன இது அர்த்தமில்லாத கேள்வி?”

 

“நீ பேசுவது தான் அர்த்தமில்லாததாய் இருக்கிறது… சரி அதை விடு… நாம ரெண்டு பேரும் சேர்ந்து வாழ்வது எப்போது? அதை பத்தி கொஞ்சமாவது யோசித்தாயா?”

 

“அவர் இறந்து மூன்று நாள் கூட ஆகவில்லை… அதற்குள் இப்படி கேட்டால்… எப்படி? அதிலும் ஆரன் இதற்கு சம்மதிப்பான் என்று எனக்கு தோணல”

 

‘அவனையும் சேர்த்து தான் போட்டு தள்ளணும்ன்னு நினைச்சேன்… பையன் தப்பிச்சுட்டான்… அடுத்து ஒரு சான்ஸ் வராமலா போய்விடும்?’ மனதில் கொடூரமாய் நினைத்தவன் அதை பற்றி வனஜாவிடம் மூச்சு விடவில்லை.

 

“இங்கே பாரு ஆரன் சம்மதிக்கணும்… ஆட்டுக்குட்டி சம்மதிக்கணும்ன்னு எதாவது சாக்கு போக்கு சொல்லிட்டு இருந்த… எனக்கு கெட்ட கோபம் வந்துவிடும். எவ்வளவு சீக்கிரம் முடியுமோ… அவ்வளவு சீக்கிரம் என் கூட வந்து வாழும் வழியை பாரு” ஆங்காரத்தில் கத்தி விட்டு திரும்பி செல்ல எத்தனித்தவன்… பின் நின்று அவள் புறம் திரும்பியவன் அவள் கழுத்தில் இருந்த தாலியை தூக்கி காண்பித்து,

 

“இது நான் கட்டியது… அவனுக்காக இதை கழட்டினேன்னு தெரிஞ்சது அப்புறம் நான் மனுசனா இருக்க மாட்டேன்” கோபத்தில் உறுமியவன் அவளை திரும்பியும் பார்க்காமல் நடந்தான். தன்னை புரிந்து கொள்ளாமல் செல்லும் ராமன் மீது முதன்முறையாக அவளுக்கு கோபம் வந்தது.

 

ராமனுக்கு பயந்தே கணவன் இறந்த பின் மனைவிக்கு செய்யும் சடங்கிற்கு வனஜா மறுத்தாள். அவளின் கதறல் கேட்ட ஆரனும்,

 

“என் அம்மா இப்படியே இருந்திட்டு போகட்டும்… அவங்க பிறக்கும் போதே பூவும் பொட்டும் அவங்க கூடவே இருந்தது. இடையில் வந்த அப்பாவுக்காக அவங்க அதை இழக்க வேணாம். அப்பா இருந்தாலும் இதை தான் சொல்லியிருப்பாங்க…” அவனின் பக்குவமான பேச்சில் வனஜா மகனை ஆச்சிரியமாய் பார்த்தாள். முதன்முறையாய் மகன் மீது பாசம் வந்தது அவளுக்கு.

 

“வனஜா… அப்போ கழுத்தில் கிடக்கும் தாலியையாவது கழட்டி விடம்மா…” அங்கிருந்த பெரியவள் ஒருத்தி கூற… மற்றவர்களும் அதை ஆமோதிக்க… ஆரன் சட்டென்று,

 

“அப்பா இழப்பையே அவங்களால தாங்க முடியல. இதில் அவர் கட்டிய தாலியை கழட்ட வேணும்ன்னா எப்படி…? வேணாமே ப்ளீஸ். அது அவங்க விருப்பப்படும் போது கழட்டிக்கிட்டும்… இப்போ எதுவும் வேணாம்” அவன் உறுதியாய் கூற…

 

“சின்னதுங்க நாட்டாமை செய்ற அளவுக்கு இப்போ காலம் இருக்கு. நமக்கு என்ன அம்மாவாச்சு… மகனாச்சு…” வந்திருந்த கூட்டம் களைய துவங்கியது.

 

“ஆரா…” என்று மகனை கட்டி கொண்டு ஓவென்று அழுதாள் வனஜா. எதற்கு அழுகிறோம் என்று தெரியாமல் அவள் அழ…

 

“அம்மா அழாதீங்க… நான் இருக்கிறேன் உங்களுக்கு…” அவன் சமாதானப்படுத்த…

 

‘இவன் என் மகன்’ என்ற பெருமிதம் அவள் மனதில் எழுந்தது. தாய் எதற்காக தாலியை கழட்ட மாட்டேன் என்று சொன்னாள் என்பது மட்டும் அவனுக்கு தெரிந்தால்… அவளின் கதி என்னவாகுமோ?

 

எல்லா சொந்தபந்தங்களும் போன பின் வக்கீல் கண்ணனின் சொத்துக்களை பற்றிய உயிலோடு அங்கு வந்தார். கண்ணன் எல்லா சொத்துக்களையும் ஆரனின் பெயரில் தான் எழுதியிருந்தார். அந்த வகையில் அவர் நல்லதையே செய்திருந்தார். ஆனால் சொத்துக்களை நிர்வகிக்கும் உரிமையை வனஜாவிற்கு கொடுத்திருந்தார். அதுவும் ஆரன் மேஜராகும் வரை தான் செல்லும். அதை கேட்டு வனஜா ஒன்றும் பெரிதாக கவலைப்பட வில்லை. கண்ணனை கணவனாக நினைக்காத போது அவனின் சொத்துக்கள் அவளுக்கு எதற்கு?

 

“மேடம்… அவர் இறந்த பின் இந்த கடிதத்தை உங்களிடம் கொடுக்க சொன்னார்…” வக்கீல் ஒரு கடிதத்தை கொடுத்து விட்டு செல்ல… அவள் யோசனையுடன் அதை பிரித்தாள்.

 

“அன்புள்ள வனிக்கு,

உன் அன்பு கணவன் எழுதி கொள்வது. நீ நினைக்கலாம் அன்பே இல்லாதவன் அன்பை பற்றி பேசுகிறானே என்று. நீ நினைப்பதிலும் தவறில்லை. நான் நடந்து கொண்டதும் அப்படித்தானே… உன்னை கவனிக்காமல், உன் சிறு தேவைகளை பூர்த்தி செய்யாமல் நான் ஓடி கொண்டிருந்தது உனக்கு வெறுப்பாக இருந்திருக்கும். ஆனாலும் என்னை பொறுத்து கொண்டு என்னுடன் வாழ்ந்த உனக்கு நான் நன்றிக்கடன் பட்டிருக்கேன். நான் மூச்சு விட நேரமில்லாமல் ஓடியது யாருக்காக…? உனக்காகவும், நம் குழந்தை ஆரனுக்காகவும் தான். இதை நீ உணர்ந்து கொண்டு நடந்தது எனக்கு மிகுந்த மகிழ்ச்சியை அளிக்கிறது. உன்னை நான் சந்தேகப்பட்டதற்கு என்னை மன்னித்துவிடம்மா… அன்றிலிருந்து உன்னிடம் மன்னிப்பு கேட்க வேண்டும் என்று என் மனம் துடியாய் துடிக்கிறது. ஆனால் நீ அதற்கு சிறிதும் இடம் கொடுக்கவில்லை. இப்போது நான் உணர்ந்துவிட்டேன். என் தவறுகளை நான் திருத்தி கொள்ள நினைக்கையில் நீ பாராமுகம் காட்டுகிறாய். நான் செய்த பாவத்திற்கு எனக்கு இந்த தண்டனை வேண்டியது தான். எத்தனையோ முறை உன்னிடம் பேச வந்தும் என்னால் இதை பேச முடியாமல் போனது எனது துரதிர்ஷ்டமே. வனி… முடிந்தால் என்னை மன்னித்து விடு… அப்போது தான் என் ஆத்மா சாந்தி அடையும்… அடுத்த ஜென்மத்திலாவது உன் மேல் காதலை பொழியும் காதல் கணவனாய் நான் வாழ வேண்டும். இது தான் ஆசையும் கூட…

இப்படிக்கு,

இறந்தாலும் உன் மேல் உயிரையே வைத்திருக்கும் உன் அன்பு கணவன்,

கண்ணன்…”

 

கண்ணின் கடிதத்தை படித்து விட்டு வனஜாவின் கண்களில் கண்ணீர் வழிந்தது. காலம் கடந்து அவரது காதலை உணர்ந்து கொண்டவளுக்கு அழுகை தான் வந்தது. ஏனோ தெரியவில்லை வாய் விட்டு கதறி அழ வேண்டும் போல் அவளுக்கு தோன்ற… கதறியழ ஆரம்பித்தாள். உள்ளே அறையிலிருந்த ஆரன் அவளின் அழுகை சத்தம் கேட்டு வெளியில் வந்தவன் அவளிடம் ஓடினான்.

 

“அம்மா அழாதீங்க…” வக்கீல் கொடுத்த அப்பாவின் கடிதம் அம்மாவுக்கு தன் தந்தையின் நியாபகத்தை தூண்டி விட்டது என்று அவன் நினைத்து கொண்டு அவன் அவளை தேற்ற… தாய் தந்தைக்கு செய்த துரோகம் பற்றி அவனுக்கு தெரிய வருமேயானால்…?

 

*********************************

 

“ராம்… என் மனசாட்சி என்னை கொல்லுது ராம்… அவ்வளவு நல்ல மனுசனை கொன்னுட்டோமேன்னு தினம் தினம் நான் செத்து செத்து பொழைக்கிறேன். நான் போலீஸ்க்கு போய் அப்ரூவரா மாறலாம்ன்னு நினைக்கிறேன்… எனக்கு ரொம்ப பயமாயிருக்கு. கொஞ்ச நாளில் என் மனசாட்சியே என்னை குத்தி கொன்னுரும் போலிருக்கு” தொலைப்பேசியின் வாயிலாக ராமனிடம் வனஜா தன் மனதின் பயத்தை சொல்லி புலம்ப… அவனுக்கு எரிச்சலாக வந்தது.

 

“சும்மா சும்மா பயப்படாதே… நானிருக்கேன்ல… இன்னைக்கு ராத்திரி என் கூட கிளம்பி வந்திரு. நாம வடக்கே எங்கேயாவது போய் பொழைச்சுக்கலாம்” அதற்கு அவன் வழி சொல்ல… ஒரு கணம் அவள் மௌனமாய் இருந்தாள்.

 

“என்ன பேச்சை காணோம்?”

 

“வேணாம் ராம்… நம் உறவை இத்தோடு முடித்து கொள்வோம். இனிமேல் இது தொடர வேணாம். இறந்த பின்னும் அவரை நாம அசிங்கப்படுத்த வேணாம். இறந்தும் என்னை காதலிக்கறேன்னு சொல்லிய அவரின் காதலை நாம களங்கப்படுத்த வேணாம்” அவள் நிதானமாய் சொல்ல…

 

“என்ன புதுசு புதுசாய் பேசற?” அவன் கோபம் கொள்ள… அதை அவள் சட்டை செய்யாமல்,

 

“நான் சொன்னது சொன்னது தான் ராம். என்னை பார்க்க நீங்க முயற்சிக்க வேணாம். இனி எனக்கு என் மகன் மட்டும் போதும்” அவள் உறுதியாய் கூறிவிட்டு வைக்க… அங்கே ராமனின் மனதில் வன்மம் கூடி கொண்டே போனது. அதன் அளவு என்ன என்பதை வனஜா உணர்ந்த போது?

 

ராமனிடம் பேசிவிட்டு வந்த வனஜா எங்கேயோ வெறித்து பார்த்து கொண்டு அமர்ந்திருந்தாள். கணவனின் மனநிலையை அறிந்து கொள்ளாமல்… பொருட்படுத்தாமல் தான்றோன்றித்தனமாக நடந்து கொண்ட தன் கேவலமான நடத்தையை எண்ணியவளுக்கு தன் மேலேயே அருவருப்பாய் வந்தது. கேவலம் உடல்சுகத்துக்கு ஆசைப்பட்டு ராமனுடன் கூடிய கூடல் எல்லாம் இப்போது அவளுக்கு அருவருப்பை தந்தது. தான் செய்த தவறின் வீரியம் அவளுக்கு புரிய குற்றவுணர்ச்சியில் மனம் தவிக்க ஆரம்பித்தது. கணவனின் கடிதம் மட்டும் அவளுள் மாற்றத்தை ஏற்படுத்தவில்லை… மகனின் அன்பும், பாசமும் சேர்ந்து தான் அவள் மனதில் பெருத்த மாற்றத்தை ஏற்படுத்தியது.

 

“டேய் மணி… இன்னைக்கு நீ என் கூட வரணும்டா… இன்னைக்கு ஒரு முக்கியமான வேலையிருக்கு” தன் நண்பன் மணியிடம் கூறிய ராமன் தன் திட்டத்தை அவனுக்கு விளக்க ஆரம்பித்தான். இந்த மணி வேறுயாருமில்லை… லாரி மோதி கண்ணன் இறந்தாரே… அந்த லாரியை ஓட்டியவன் தான் இந்த மணி.

 

“என்ன ராம்… இந்த நேரத்தில் வந்திருக்கீங்க? ஆரன் உள்ளே தூங்கி கொண்டு இருக்கிறான். நான் தான் என் முடிவை உங்க கிட்ட சொல்லிட்டேனே…?” பதட்டத்துடன் கேட்ட வனஜா அவன் உள்ளே வருவதற்கு ஏதுவாய் கதவை திறக்க… ராமனோடு மணியும் உள்ளே வர… அவள் பயத்துடன் இருவரையும் பார்த்தாள். தூங்காமல் முழித்து கொண்டிருந்த ஆரனும் வீட்டின் அழைப்பு மணி ஓசையில் வெளியில் வந்தவன் அன்னையின் பேச்சில் அப்படியே நின்றான். அவன் உள்மனது ஏதோ சரியில்லை என்பது உணர்த்த தான் இருப்பதை காட்டி கொள்ளாதவனாய் மறைந்து நின்று கொண்டான்.

 

“யார் இவர்?” மணியை சுட்டி காட்டி அவள் கேட்க…

 

“இவன் தான் உன் கணவனை… போட்டு தள்ளியவன்” ‘கணவன்’ என்ற சொல்லுக்கு நன்றாக அழுத்தம் கொடுத்து நக்கலாய் சொன்னான் அவன்.

 

ராமனின் பேச்சில் ஆரனின் உள்ளம் கொதித்தது. இப்போதே போய், ‘என் அப்பாவையா கொன்றாய் நாயே…’ என்று  அவனை அடித்து கொன்றுவிடலாமா என்று மனம் துடித்தது.

 

“அவர் எதற்கு இங்கு?” அவள் முகத்தில் யோசனை வந்தது.

 

“இப்போதே நீ என்னுடன் வர வேணும். அப்படி நீ வர மறுத்தால் உன் மகனை போட்டு தள்ளிவிட்டு உன்னை கூட்டிட்டு போக தான் நான் வந்திருக்கேன். அப்புறம் இவன் எதுக்கு இங்கேன்னு கேட்டல்ல… இவன் தான் உன் மகனை கொல்ல போகிறான்” சொல்லிவிட்டு ராமன் வாய்விட்டு சிரிக்க… அவள் அச்சத்தில் உறைந்து தான் போனாள். இதை கேட்ட ஆரனோ பயத்தில் உடல் நடுங்கி போனான். என்ன தான் இருந்தாலும் அவன் சிறுவன் அன்றோ?

 

“இப்போ உன் வசதி எப்படி? என்னுடன் வருகிறாயா? இல்லையா?”

 

ராமன் எதற்கு தன் தாயை அழைக்கிறான் என்று புரியாமல் ஆரன் அன்னையின் பதிலுக்காக காத்திருந்தான்.

 

“நமக்கும் இருக்கும் உறவை மறந்திரு ராம்… என்னை மறந்திரு… நான் உன் கூட வரல… என்னை விட்டுரு” அவள் கையெடுத்து கும்பிட்டு கெஞ்ச… அவனோ அதற்கு கொஞ்சமும் இளகாமல்,

 

“அது எப்படி நம்ம உறவை மறக்க சொல்ற… ஒரு வருசமா ரெண்டு வருசமா? பத்து வருசம் பழக்கம் நம்மளோடது…” அதை கேட்டு ஆரன் அதிர்ந்தான். தன் தாயா அப்படிப்பட்டவள்… இல்லை இல்லை இருக்காது என்று அவன் மனம் இரு மனதாய் துடித்தது.

 

“உன்னை மறந்திருன்னு சொல்றியே… மறக்க கூடிய உறவா நம்ம உறவு? உன் கழுத்தில் தாலி கட்டியிருக்கும் உன் புருசன் நான். என்னை விட எவனோ பெத்த மகனுக்காக நீ ரொம்ப தான் உருகுறியே”

 

அவனின் பேச்சில் ஆரன் மனமொடிந்து போனான். தாய்க்கும், ராமனுக்கும் உள்ள உறவை அவன் புரிந்து கொண்டான். இப்படிப்பட்ட கேவலமான வாழ்க்கை வாழ்ந்து கொண்டிருக்கும் அன்னையை நினைத்து அவன் மனதுக்குள் அருவருத்து போனான். இப்படியும் ஒரு பெண் இருப்பாளா என்று மனதுக்குள் மாய்ந்து போனான்.

 

“வாடி…” என்று அவள் கையை பிடித்து ராமன் இழுக்க…

 

“என்னை கொன்றாலும் நான் இங்கிருந்து வர மாட்டேன்…” அவள் பிடிவாதமாய் கூற…

 

“அப்போ உன் முடிவு தான் என்ன?” நிதானமாய் கேட்டான் ராமன்.

 

“நான் ஏற்கெனவே சொன்னது மாதிரி போலீசுக்கு போய் அப்ரூவரா மாற போறேன். இந்த மன உறுத்தலோட என்னால் வாழ முடியாது” அவள் தீர்மானமாய் சொல்ல…

 

“அப்போ என்னையும் சேர்த்து காட்டி கொடுக்க போற… அப்படித்தானே?”

 

“உங்களை மட்டுமல்ல… இதில் நானும் சம்பந்தப்பட்டிருக்கேன்… என்னையும் சேர்த்து தான் காட்டி கொடுக்க போகிறேன்”

 

“மணி… இவளிடம் பேசி பிரயோஜனமில்லை… நீ வந்த காரியத்தை கவனி…” ராமன் மணிக்கு கட்டளையிட…

 

“ஐயோ ஆரனை ஒன்றும் செய்திடாதீங்க…” அவள் பதற…

 

“அவனை எதுக்கு நாங்க கொல்ல போறோம்…? நாங்க கொல்ல போறது உன்னை தான். என்னை காட்டி கொடுக்க நினைத்த பிறகு உன்னை உயிருடன் விட்டு வைக்க நான் என்ன முட்டாளா? அவனை நாங்க கொன்னு… அதை போலீசில் நீ சொல்லி… இது எல்லாம் தேவையா? அதான் மொத்தமா உன்னை போட்டுட்டா பிரச்சினை தீர்ந்து விடும்” சொல்லிவிட்டு அவன் அவளருகில் வந்தான். காதலிலும், காமத்திலும் அவசரப்பட்டவன் இன்று அவள் உயிரை எடுப்பதில் அவசரப்பட்டான்.

 

மணியும் சேர்ந்து அவளருகே வர… அவள் பயத்தில் கத்த… ராமன் அவசரமாய் கத்திய அவள் வாயை இறுக பொத்தினான். ஆரனுக்கு நடக்கும் விசயங்களை ஜீரணிக்கவே நிறைய நேரம் தேவைப்பட்டது. ஆனால் அன்னையின் அலறல் அவன் காதில் விழ… அதற்கு மேல் ஆரன் சிறிதும் தாமதிக்கவில்லை. மறைவில் இருந்து வெளியில் வந்தவன் இருவரின் மீதும் பாய்ந்தான்.

 

“மணி இவனை நீ பார்த்துக்கோ… இவளை நான் பார்த்துக்கிறேன்…” கர்ஜித்த ராமன் வனஜாவின் கழுத்தை நெறிக்க போக… மணி ஆரனை துவம்சம் பண்ண போனான்.

 

சிறுவன் ஆரனால் மணியை எதிர்த்து போராட முடியவில்லை. மணி அவன் வயிற்றில் விட்ட ஒரு குத்தில் அவன் தூர போய் விழுந்தான். விழுந்தவன் கண்ணில் உலோகத்தில் இருந்த பாவைவிளக்கு கண்ணில் பட… தன்னருகில் வந்த மணியின் கையில் அகப்படாமல் கீழே குனிந்தவன் நிமிரும் போது அவன் கையில் அந்த சிலை இருந்தது. மணி எதிர்பாராத தருணத்தில் அவன் தலையில் ஆரன் ஓங்கி அடிக்க… அவன் பெருங்குரல் கொடுத்து கொண்டு அலறியபடி கீழே விழுந்தான்.

 

மணியின் அலறல் சத்தம் கேட்டு ராமன் அவனை திரும்பி பார்க்க… ரத்த வெள்ளத்தில் கிடந்த அவனை நோக்கி… “மணி…” என்று கத்தி கொண்டே அவன் ஓடி வர… வனஜாவும் ஆரன் செய்த காரியத்தை கண்டு அதிர்ந்தவளாய்… “ஆரா…” என்று அலறினாள்.

 

ராமன் மணியின் அருகில் மண்டியிட்டு அவனுக்கு உயிர் இருக்கிறதா என்று ஆராய… அதற்கு மேல் ஒரு கணம் கூட தாமதிக்காமல் ஆரன் அந்த உலோக சிலையை குனிந்திருந்த ராமனின் தலையில் ஒரே போடாய் போட… அவன் உடல் துடிக்க துடிக்க தன் உயிர் துடிப்பை நிறுத்தியது. ஒரு நல்லவனுக்கு செய்த துரோகமோ இல்லை மாற்றான் மனைவியை நோக்கிய பாவமோ அவன் துடிதுடித்து இறந்தான்.

 

“ஆரா… என்னடா இப்படி பண்ணிட்ட…” வனஜா அழுதபடி அவனை அணைக்க வர… அவள் கையில் அகப்படாமல் தள்ளி நின்றவன் முகத்தில் அருவருப்பை தேக்கியபடி அவளை பார்த்தான். அவனின் பார்வையிலேயே அவனுக்கு விசயம் தெரிந்து விட்டது என்பதை அறிந்தவள் துடித்து போனாள். அவனின் அருவருப்பான பார்வையில்… அந்த கணம் தான் ஏன் இன்னமும் உயிரோடு இருக்கிறோம்? என்று அவள் மனதுக்குள் வேதனைப்பட்டு போனாள்.

 

“ஆரா…” அவள் ஏதோ சொல்ல வாயெடுக்க… கையமர்த்தி அவளை தடுத்தவன், “உங்களையும் இதே போல் கொலை செய்ய எனக்கு ஒரு நொடி போதாது. ஆனால் அதை செய்ய விடாமல் தடுப்பது என் உடம்பில் ஓடும் என் அப்பாவின் ரத்தம். அந்த நல்ல மனிதருக்காக உங்களை உயிருடன் விடறேன். அதை விட என்னை பத்து மாதம் சுமந்து பெத்த பாவத்திற்கு உங்களை சும்மா விட்டுட்டு போறேன்… பெண் என்று சொல்லுக்கே அருகதையில்லாதவங்க நீங்க…” என்றவன் வாயில் இருந்த ஒட்டுமொத்த எச்சிலையும் கூட்டி, “தூ…” என்று அவள் முகத்தில் காறி உமிழ்ந்தவன் அவளை திரும்பியும் பாராமல் வேகமாய் அங்கிருந்து வெளியேறி காவல்நிலையத்துக்கு சென்று சரணடைந்தான்.

 

“என் தந்தையை கொன்றவர்கள் என் அன்னையை கொல்ல வரும் போது… நான் அவர்களை கொன்றுவிட்டேன்” அவர்கள் கேட்ட கேள்விக்கு அவன் இந்த பதிலை தான் கூறினான்.

 

“ஆரா தம்பி… அவங்க உங்க அம்மாவை மானபங்கப்படுத்த வந்தாங்க… அவங்களை காப்பாத்த தான் இந்த மாதிரி செய்தேன்னு நீங்க சொன்னா… நீ வெளியில் வருவதற்கு வாய்ப்பு இருக்குப்பா…” அவனின் வக்கீல் எவ்வளவோ சொல்லி பார்த்தார்… ஆனால் அவன் அதை மறுத்துவிட்டான். அன்னையை காரணம் காட்டி வெளியில் வர அவனுக்கு விருப்பமில்லை. அந்தளவுக்கு அவரை வெறுத்தான் அவன். வனஜாவும் தன் பங்கிற்கு அவனை கெஞ்சி தான் பார்த்தார். அவன் அவரிடம் முகம் கொடுத்து பேச மறுத்துவிட்டான். மகனின் புண்ணியத்தால் வனஜாவின் தவறுகள் அம்பலத்தில் ஏறாமல் அவள் தப்பித்தாள்.

 

வழக்கு நீதிமன்றத்துக்கு வர… அங்கும் அவன் இதையே சொல்ல… அவனுக்கு தண்டனை உறுதி செய்யப்பட்டது. அவனின் வயதை கருத்தில் கொண்டு இரட்டை ஆயுள் தண்டனை ஒற்றை ஆயுள் தண்டனையாய் குறைக்கப்பட,  மற்றும் அபராத தொகையும் செலுத்த வேண்டும் என்று தீர்ப்பு உறுதி செய்யப்பட அதை முகத்தில் எந்தவித உணர்வும் இல்லாமல் கேட்டு கொண்டிருந்தான் அவன்.

 

சிறையிலிருந்த காலத்தில் ஒரு தடவை கூட அவன் தன் தாயை பார்க்க விரும்பவில்லை. சிறையிலிருந்த காலக்கட்டம் அவன் வாழ்வில் மிகுந்த சிரமமான காலக்கட்டம். வேன்றுமென்றே வம்பிழுக்கும் அடாவடி சிறுவர்களிடம் அவனது மௌனமே பதிலாக கொடுக்கப்பட்டது. அதற்காக அவனை அவர்கள் ரத்தம் வர அடித்த போதும் அவன் அதையும் பொறுத்து கொண்டான். அப்படி அவன் மனதின் வலியோடு வாழ்வை எதிர் கொண்ட போது தான் நல்லசிவத்தின் அறிமுகம் அவனுக்கு கிடைத்தது. அதன் பின் வாழ்வில் வெளிச்சம் வர ஆரம்பித்தது.

 

என்றும் போல் சிறையிலிருந்த சிறார்களுக்கு யோகா, தியானம் பயில்விக்க அங்கே வந்த நல்லசிவம் முதன்முறையாய் ஆரனை கண்டார். கையிலிருந்த காகிதத்தாளை வெறித்து பார்த்து கொண்டிருந்த அவனை புதினமாய் பார்த்தவருக்கு அவனின் அமைதி வித்தியாசமாக பட்டது.

 

“உன் பேர் என்னப்பா…?” அவர் கேட்டதற்கு பதில் சொல்லாமல் அவரை நிமிர்ந்து பார்த்தவன் அதே வேகத்தில் தலையை குனிந்து கொண்டான்.

 

“என்ன பேப்பர் அது?” அவன் கையிலிருந்ததை வாங்கி பார்த்தவர்… அவனின் புகைப்படத்துடன் பத்தாம் வகுப்பு தேர்வில் மாவட்ட அளவில் அவன் முதல் மாணவனாய் வந்திருந்த செய்தியை அது தாங்கியிருந்தது. அவர் ஆச்சிரியத்துடன் அவனை பார்க்க… அவனோ இன்னமும் தலையை குனிந்து கொண்டு தான் இருந்தான்.

 

“வாழ்த்துக்கள் ஆரா…” அவர் அவனுக்கு வாழ்த்து தெரிவிக்க… அதில் அவன் முகம் லேசாய் மலர்ந்தது.

 

“யோகா கிளாஸ்க்கு வராமல் இங்கே என்ன பண்ணிக்கிட்டிருக்க ஆரா… வா போகலாம்” என்று அவர் அவனை அழைக்க… அவன் எதற்காக இங்கு வந்தான் என்று கேட்காமல் அவர் பேசியது அவனுக்கு இதத்தை அளிக்க எழுந்து அவருடன் இணைந்து நடந்தான்.

 

அதன் பின் வந்த நாட்கள் அவனுக்கும், அவருக்கும் இடையில் நட்பு பலப்பட… தன் மனதில் இருந்த துக்கத்தை எல்லாம் அவரிடம் அவன் கொட்டினான். அவனின் கதையை கேட்ட அவருக்கு மிகுந்த வருத்தமாக இருந்தது. ஆனாலும் அவர் அவனின் தாயை பற்றி தூற்றி பேசவில்லை. அதை விட ஆரனின் முன்னேற்றத்தில் தன் கவனத்தை செலுத்தினார். அவனின் படிப்பு ஆர்வம் அவருக்கு தெரிந்ததால் அதில் அவன் முன்னேற அவர் ஊக்குவித்தார்.

 

சிறையில் இருந்தபடியே கல்லூரி படிப்பு படித்த அவனுக்கு ஏனோ கணினி மேல் தீராத காதல் வந்தது. அவனின் ஆர்வம் அறிந்து நல்லசிவம் கணினி பற்றிய அடிப்படை தகவல் அடங்கிய புத்தகத்தை வாங்கி அவனுக்கு கொடுக்க… எளிய நடையில் எழுதியிருந்த அந்த புத்தகம் அவனுக்கு பிடித்து போக… அந்த குறிப்பிட்ட எழுத்தாளர் எழுதிய புத்தகத்தை அவரை வாங்கி வர செய்து அவன் படிக்க ஆரம்பித்தான். அவரும் அவனின் விருப்பத்தை அப்படியே நிறைவேற்ற… அப்போது தான் கவனித்தான் புத்தகத்தின் விலையை. தனக்காக வாங்கி கொடுக்கும் அவரை மேலும் சிரமப்படுத்தாமல் இருக்க… அந்த புத்தகத்தை எழுதியவருக்கு தன் நிலையை விவரித்து அவன் ஒரு கடிதம் போட… அவரும் அவனுக்கு உடனே பதில் போட்டார்.

 

அவர் தான் தற்போது அவன் வேலை பார்த்து கொண்டிருக்கும் கம்பெனியின் முதலாளி. அவனின் நிலையை அறிந்து புத்தகத்தை தந்து அவனுக்கு உதவியளித்ததோடு மட்டும் இல்லாமல்… அவனுக்கு கணினியில் சிறப்பு பயிற்சி கொடுக்கவும் முயற்சி எடுத்தார். அதன் விளைவு ஆரன் கணினி பயிற்சியில் நன்கு தேர்ச்சி பெற்றான். இதற்கிடையில் காந்தி ஜெயந்தியை ஒட்டி நாடு முழுவதும் மூவாயிரம் கைதிகளை விடுவிக்க இந்திய அரசாங்கம் முடிவு செய்த போது… நன்னடத்தை காரணமாக ஆரனும் அவர்களில் ஒருவனாக விடுவிக்க பட்டான். கிட்டத்தட்ட பதினைந்து வருடங்கள் கழித்து அவன் வெளி உலகத்தை பார்த்தான்.

 

நல்லசிவம் தன்னுடன் வந்து தங்கியவனை அவன் ஊருக்கு செல்ல சொல்லி வற்புறுத்த அவன் இதில் மட்டும் அவர் பேச்சை கேட்பதாய் இல்லை என்பது போல் அங்கே போகவில்லை. அவனுக்கு பயிற்சி கொடுத்த அந்த கம்பெனியே அவனுக்கு வேலையும் போட்டு கொடுக்க… அதன் பின் அவன் அந்த ஊரை மறந்தான்… உறவை மறந்தான். ஆனால் அது கொடுத்த ஆறாத ரணத்தை மட்டும் அவன் மறக்கவில்லை.

 

ஒரு பெண்ணின் மனக்கட்டுப்பாடில்லாத வாழ்க்கையால்… சுயநலத்தால்… ஒரு குடும்ப தலைமுறையே வேரோடு வெட்டி சாய்க்கப்பட்டு விட்டது. இனி அது ஆலமரம் போல் விழுதையே வேராக கொண்டு நிமிர்ந்து நிற்குமா?

About lavender

Check Also

images-3

yennil uraiyum uyir nee -28

உயிர் : 28   “மயூ என்ன செய்தும்மா…?” அதிகாலையில் எழுந்தமர்ந்து  ஜன்னல் வழியே வெறித்து பார்த்து கொண்டிருந்த மயூரியின் …

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *