_ap_ufes{"success":true,"siteUrl":"ladyswings.com","urls":{"Home":"http://ladyswings.com","Category":"","Archive":"http://ladyswings.com/2017/01/","Post":"http://ladyswings.com/novels-download/vasagargalin-top-list/","Page":"http://ladyswings.com/contest-submission/","Attachment":"http://ladyswings.com/?attachment_id=4893","Nav_menu_item":"http://ladyswings.com/uncategorized/ad-test-2/","Wp_automatic":"http://ladyswings.com/wp_automatic/2394/"}}_ap_ufee
Breaking News
Home / Novels / Ennil Uraiyum Uyir Nee / yennil uraiyum uyir nee -31

yennil uraiyum uyir nee -31

உயிர் : 31

 

“பேபி… பேபி…” ஆரன் தன்னை உலுக்கவும் தான் தன்னுணர்வு பெற்றவள் அவனை பார்த்தாள். தேர்வு எழுதிவிட்டு தேர்ச்சிக்காக காத்திருக்கும் மாணவன் போல் அவன் அவளையே பதற்றத்துடன் பார்த்து கொண்டிருப்பதை கண்டாள்.

 

“பேபி நீ… என்னை வெறுத்து விட்டாயா…? என்னை பார்த்தால் உனக்கு அருவருப்பாயிருக்கா?” அவளின் மௌனத்தை அவன் வேறு மாதிரியாய் எடுத்து கொண்டான்.

 

“ஆரு…” என்று அவனை அணைத்து கொண்டவள், “எந்த சூழ்நிலையும் உங்களை என்னால் வெறுக்க முடியாது. உங்க வாழ்க்கையில் நடந்த விசயத்துக்கு நீங்க எப்படி பொறுப்பாவீங்க? அந்த சூழ்நிலையில் நீங்க அப்படி செஞ்சது சரி தான்… நானா இருந்தாலும் அதை தான் செய்திருப்பேன்… மத்த ரெண்டு பேரை கொலை செய்த உங்களால் உங்க அம்மாவை கொலை செய்ய முடியாமல் போனதுக்கு காரணம்… உங்க அடிமனதில் அவர் மேலிருந்த பாசம் தான். இதிலிருந்தே தெரியலையா… நீங்க எவ்வளவு நல்லவர்ன்னு… யார் என்ன சொன்னால் என்ன…? என்னை பொறுத்தவரை நீங்க நல்லவர் தான்…”

 

“தேங்க்ஸ் பேபி… என்னை புரிந்து கொண்டாயே…” அவள் தன் மேல் வைத்த நம்பிக்கை கண்டு அவன் மனமும், கண்களும் கலங்கியது. கலங்கிய மனதை சமன்படுத்த அவளின் அணைப்பில் கட்டுண்டு இருந்தான்.

 

“பேபி அன்று நான் உன்னிடம் நடந்து கொண்ட முறைக்கு இன்று நான் மன்னிப்பு கேட்கிறேன்… மன்னிப்பு என்ற ஒற்றை வார்த்தையில் நான் செய்த தப்பை நியாயப்படுத்த முடியாது…” அவன் திடுமென சொல்லவும் அவனை நிமிர்ந்து பார்த்தவள்,

 

“அதை நான் எப்பவோ மறந்தாச்சு ஆரு… அதை ஏன் திரும்ப பேசுறீங்க…?”

 

“இருந்தாலும்… நான் செய்தது தப்பு தானே” அவன் குரல் கலங்கி ஒலித்ததை அவள் கண்டு கொண்டாள்.

 

“உங்களுக்கு ஒண்ணு தெரியுமா…? எல்லா ஆண்களின் மனதுக்குள்ளும் அவர்களுக்கே தெரியாமல் வக்கிரமான மனநிலை ஒன்று ஒளிந்திருக்கும். அது சமய சந்தர்ப்பம் வரும் போது தான் வெளிப்படும்… ஆண்கள் எல்லோருமே நல்லவர்கள் என்றால்… விலைமாந்தர்களின் உடலில் காணப்படும் காயங்களுக்கு யார் காரணம்? அதுவும் ஒரு ஆணால் ஏற்பட்டது தானே. வீட்டில் மனைவி இடத்தில் மென்மையை காண்பிக்கும் அதே ஆண் தான் விலைமாந்தரிடம் தன் ஆக்ரோசத்தை, கோபத்தை காண்பிக்கிறான். அதனால நீங்க மட்டும் தான் தப்பு செஞ்சிங்கன்னு பீல் பண்ணாதீங்க?” அவள் சொல்லவும் அவன் முகம் வாடி போனது.

 

“இன்னமும் என்ன?” அவனை பார்த்து அவள் கேட்க…

 

“நான் விலைமாந்தரிடம் போகும் ஆணை போல் மோசமானவனா பேபி? அவர்களிடம் நடந்து கொள்வது மாதிரி நினைத்து கொண்டு தான் உன்னிடம் நான் அப்படி நடந்து கொண்டேனா? அந்தளவுக்கு நான் கெட்டவனா பேபி?” அவன் சொல்லவும் தான்… தான் சொன்னதை தவறாக அவன் புரிந்திருக்கிறான் என்பதை அவள் உணர்ந்தாள்.

 

“அய்யோ நான் அப்படி சொல்லல ஆரு… அந்த மாதிரி ஆண்களே தப்பு செஞ்சிட்டு உயிர் வாழும் போது… நீங்க ஏன் இவ்வளவு பீல் பண்றீங்கன்னு தான் சொன்னேன். நீங்களும் அவங்களும் ஒண்ணா ஆரு…? உங்களுக்கு கோபமோ, தாபமோ எதுவாயிருந்தாலும் நீங்க என்னிடம் தான் காட்டியிருக்கீங்க… அதனால எனக்கு உங்க மேல கோபம் வரல” அவன் முகம் இன்னமும் தெளியாமல் இருப்பதை கண்டு,

 

“ஆரு… உண்மையை சொல்லவா? உங்க அம்மா உங்க மனசுல ஏற்படுத்திய காயம் இன்னமும் ஆறாமல் அப்படியே ரணமாயிருக்கு… அது தான் அன்னைக்கு உங்களை அப்படி நடந்துக்க வச்சது… அப்படி நடந்துகிட்டதுக்கு நீங்க மட்டும் பொறுப்பில்ல ஆரு… நல்ல குடும்ப சூழ்நிலையை உங்களுக்கு கொடுக்காத உங்க அம்மா மட்டுமே அதுக்கு காரணம். இப்பவும் தப்பு உங்க மேலில்லை ஆரு…”

 

“பேபி நீ சொல்றதை வச்சு பார்க்கும் போது எனக்கு பயமாயிருக்கு… அப்போ நான் ஒரு மனநோயாளியா? என் அம்மாவின் நடத்தை என் மனதில் இவ்வளவு பாதிப்பை ஏற்படுத்தியிருக்கா? இன்னமும் அந்த பாதிப்பு என் மனதுக்குள் இருக்குமோ? திரும்பவும் என்னையும் அறியாமல் உன்னை காயப்படுத்தி விடுவேனோ பேபி? நான் நல்ல சைக்கியாட்ரிஸ்ட்டை போய் பார்க்கவா? எனக்கு வாழ்க்கையை நினைச்சா பயமாயிருக்கு? இன்னொரு முறை உன்னை காயப்படுத்தும் சக்தி எனக்கில்லை பேபி…” ஒரு முறை தவறு செய்துவிட்டு பலமுறை வருந்தும் அவன் நிலை கண்டு அவளுக்கே பரிதாபமாக இருந்தது.

 

“அய்யோ ஆரு… நீங்க மனநோயாளி எல்லாம் இல்லை. மனதில் இருந்த ஆத்திரம், கோபம், கவலை எல்லாம் வெளியில் வந்துவிட்டால் நம் மனசு அமைதியாய், தூய்மையாய் மாறிவிடும். அது தான் உங்களுக்கு நடந்ததும். உங்க மனசுல உள்ள கோபத்துக்கு வடிகாலாய் என்னை நினைச்சீங்க… இப்போ உங்க கோபம் எல்லாம் பறந்து போயிருக்கும். இப்போ நான் உங்க கிட்ட ஒண்ணு கேட்கிறேன்… உண்மையா பதில் சொல்லுங்க? ரிஷி மாமா கூட நான் பழகுவதை நீங்க தப்பா எடுத்துக்குவீங்களா… இல்லை…?” அவள் வாயை தன் கை கொண்டு மூடியவன்,

 

“இன்னொரு முறை இது போல் அபத்தமாய் பேசாதே… இனிமேல் நான் உன்னை தப்பா எடுத்துக்கவே மாட்டேன்… உன்னை பத்தி எனக்கு தெரியாதா?” அவன் அவளை கடிய…

 

“இது தான் உங்கள் கேள்விக்கான பதில். இப்போ உங்க மனசு தெளிந்த நீரோடை போல் தெளிவாயிருக்கு… அதனால எதையும் யோசிச்சு குழப்பிக்காதீங்க… எந்த டாக்டர் கிட்டேயும் நீங்க போக வேணாம்” அவள் கூற… கூற… அவன் மனம் தெளிவுற்றது.

 

“ஆரு… நான் ஒண்ணு சொன்னா கோபிச்சுக்க மாட்டீங்களே…”

 

“இல்லை சொல்லு…” அவள் கன்னம் தட்டி சொன்னவன் கையை தன் கன்னத்தோடு வைத்து கொண்டவள்,

 

“ஒரு பெண்ணாய் உங்க அம்மாவோட உணர்வுகளை என்னால புரிஞ்சிக்க முடியுது. அதுக்காக அவங்க செஞ்சது சரியில்ல தான். ஆனாலும் அவங்களும் அன்புக்கு ஏங்கிய பரிதாபமான ஒரு ஜீவன் தான். பாவம் அவங்க… உங்க அப்பா அவங்களுக்காக தனியே நேரம் ஒதுக்கியிருக்கலாம். இல்லைன்னா அவரோட அன்பை அவங்களுக்கு சொல்லி புரிய வச்சிருக்கலாம்”

 

“அதை இப்போ என்னால் உணர முடியுது” என்று சொன்னவனை ஆச்சிரியமாய் பார்த்தாள்.

 

“உன்னுடைய அன்புக்காக நான் ஏங்கும் போது அது எனக்கும் புரிஞ்சது. ஆனாலும் அவங்க என்னை கொஞ்சமாவது நினைச்சு பார்த்திருக்கணும் இல்ல. அவங்க சுகம் தான் பெரிசுன்னு போய்ட்டாங்க… எனக்கு அது தான் வருத்தம். அவங்களை மாதிரி எல்லா பெண்களும் இருந்தா… குடும்பம்ங்கிற அமைப்பு சிதைஞ்சு போகாது? அப்பா மேலேயும் தப்பிருக்கு தான் இல்லைங்கல. அவர் மட்டும் பணத்தின் பின்னாடி ஓடாமல் அம்மாவின் ஆசையை, அன்பை உணர்ந்திருந்தால் இந்த மாதிரி ஒரு நிகழ்வு நிகழ்ந்தே இருக்காது… நானும் எல்லோரையும் போல் சந்தோசமா இருந்திருப்பேன்” என்ன முயன்றும் அவனின் குரலில் சோகம் இழையோடுவதை தடுக்க முடியவில்லை.

 

“எல்லாத்துக்கும் காரணம் மனசு விட்டு பேசாதது தான்… கணவன், மனைவிக்கிடையில் கௌரவம், தயக்கம் பார்க்க கூடாது… எதுவாகயிருந்தாலும் நேருக்கு நேராய் பேசி தீர்த்து கொள்ளணும்…” அவளின் கூற்றை ஆமோதிப்பது போல் அவனும் தலையை ஆட்டினான்.

 

“நீ சொல்வது உண்மை தான் பேபி…” என்றவன், “உனக்கும் என்னிடம் எதுவும் கேட்பதாக இருந்தால்… நேரிடையாய் கேட்டு விட வேணும்… அது சண்டை போடுவதாய் இருந்தாலும்…”

 

“நீங்களே சொல்லிட்டீங்கல்ல… இனிமேல் பாருங்க… இந்த மயூவோட பெர்பார்மன்சை…” அவள் சொல்லி கொண்டிருக்கும் போதே… அவர்களின் மைந்தன் பசியில் அழ ஆரம்பிக்க… அவள் உள்ளே ஓடினாள். தாயாய் மகனின் பசி அறிந்து பரிதவிப்புடன் உள்ளே செல்லும் அவளை மனநிறைவுடன் பார்த்து கொண்டிருந்தான்.

 

மகனுக்கு பசியாற்றி விட்டு வந்தவள் அவனை காணாது திகைத்து சுற்றும் முற்றும் பார்த்தாள். சமையலறையில் சத்தம் கேட்க அங்கே சென்று எட்டி பார்த்தாள்.

 

“இங்கே என்ன பண்றீங்க?” கேட்டவளின் கையில் பழச்சாறை அடங்கிய குவளையை திணித்தவன், “முதல்ல இதை குடி… தெம்பா அப்புறம் பேசலாம்…” சொன்னவனை நன்றியுடன் பார்த்தவள் ஒரே மூச்சில் அதை குடித்து முடித்தாள். அவனோடு பேசி கொண்டிருந்ததில்… குழந்தைக்கு பால் கொடுத்ததில் அவளுக்கு மிகவும் பசியெடுத்தது.

 

“இன்னமும் வேணுமா?” அவளின் பசியை உணர்ந்தவனாய் அவன் கேட்க… அவன் அன்பில் மனம் நெகிழ்ந்தவள்… ‘வேண்டாம்’ என்பது போல் தலையசைத்து மறுக்க… அவளை அழைத்து கொண்டு மீண்டும் ஹாலுக்கு வந்தான்.

 

“பேபி… என்னோட தப்பை மன்னித்து என்னை ஏத்துக்கிட்ட மாதிரி… நீ உங்க அப்பா கூடவும் பேசலாமே…” அவளை தன் அருகில் அமர்த்தி கொண்டு அவன் கேட்க…

 

“அவர் என்னை எது பேசியிருந்தாலும் நான் அதை மைன்ட் பண்ணியிருக்க மாட்டேன்… ஆனா அவர் பேசியது உங்களை… அதுவும் அவர் பேசியது சாதாரண வார்த்தைகளா? எவ்வளவு கடுமையான, கொடிய வார்த்தைகள் அது… அவருக்கு உண்மையில் என் மேல் பாசமிருந்தால் எனக்காக உங்களை ஏத்துக்கிட்டு இருக்கலாம்ல…” தந்தையின் மீதிருந்த கோபத்தில் அவள் முறுக்கி கொண்டாள்.

 

“நீ சொல்றது எல்லாம் சரி தான்… நீ உன் நிலையில் இருந்து பார்க்கிற… இதே இது அவர் நிலையில் இருந்து நீ கொஞ்சம் யோசிச்சு பாரு… நாம பண்ணிக்கிட்ட காரியம் மன்னிக்கும்படியான காரியமா? இதில் உன் மேல் எந்த தப்புமில்லை… தப்பு எல்லாம் என் மேல் தான்… நான் தான் அவசரப்பட்டு உன்னை உன் வீட்டாரிடம் இருந்து பிரித்துவிட்டேன். இப்போ நான் செய்த தவறின் அளவு எனக்கு புரிகிறது. நமக்கு ஒரு பெண் பிறந்து அவள் இப்படி செய்தால்… நீயும், நானும் அதை ஏற்று கொள்வோமா? யோசித்து பாரு பேபி…” அவன் சொல்ல சொல்ல… தந்தையின் மனநிலையை அவளால் புரிந்து கொள்ள முடிந்தது.

 

“சாரி ஆரு… நான் அப்பா கிட்ட அப்படி நடந்திருக்க கூடாது” அவள் மெய்யான மனவருத்ததுடன் சொல்ல… அவளை ஆதரவாய் அணைத்து கொண்டான் அவன்.

 

“இந்த மன்னிப்பை உன் அப்பாவிடம் கேட்கிறாயா பேபி?” தன் அலைப்பேசியை எடுத்து அவளிடம் அவன் நீட்ட… அதை அவள் ஆர்வமாய் வாங்கி உடனே தந்தையை அழைத்து பேசினாள்.

 

வெகுநாட்கள் கழித்து மகளின் குரல் கேட்டு ராகவன் மனம் நெகிழ்ந்து போனது. மகளிடம் நீண்ட நேரம் பேசியவர்… மருமகனிடம் தன் நன்றியை தெரிவித்தார். அவருக்கு தெரியும் அவனால் மட்டுமே தன் மகளின் மனதை மாற்ற முடியுமென்று…!

 

தந்தையிடம் பேசி முடித்து விட்டு மயூரி ஆரனிடம் தன் உதட்டை சுற்றி காட்டி, “கிஸ் மீ…” என்க, அவனோ அவளை அதிர்வுடன் பார்த்தான். திடீரென்று அவள் அப்படி கேட்டதும் அவனுக்கு ஒன்றும் புரியவில்லை.

 

“நீங்க தானே சொன்னீங்க… மனசில் உள்ளதை அப்படியே சொல்லணும்ன்னு… எனக்கு இப்போ சந்தோசமாயிருக்கு…” என்றவள் அவன் முகம் நோக்கி குனிந்து… முதன்முறையாய் தானாய் முன் வந்து அவனின் இதழில் தன் இதழை பதித்தாள்.

 

“இதில் இப்படி ஒண்ணு இருக்குன்னு எனக்கு தெரியாம போச்சே…” என்று கிறக்கத்துடன் சொன்னவன் அவளின் செயலை தனதாக்கி கொண்டான்.

 

*******************************

 

அலுவலகத்தில் இருந்து வீடு திரும்பிய ஆரன் அங்கு ரிஷி வந்திருப்பதை உணர்ந்து அவனை உற்சாகமாய் வரவேற்றான்.

 

“வாங்க ரிஷி… எப்படி இருக்கீங்க?” ஆரனை கண்டதும் அவன் என்ன சொல்வானோ? என்ற யோசனையில் இருந்த ரிஷி அவனின் இந்த வரவேற்பை கொஞ்சமும் எதிர்பார்க்கவில்லை.

 

“நல்லாயிருக்கேன்…” ரிஷி சொன்னதும்…

 

“நானே உங்க கிட்ட பேசணும்ன்னு இருந்தேன்… நீங்களே வந்துட்டீங்க…” அவன் பீடிகையுடன் ஆரம்பிக்க… மயூரியும், ரிஷியும் யோசனையாய் அவன் முகம் பார்த்தனர்.

 

“பேபி நம்ம வருண் இருக்கான்ல…” மயூரியை பார்த்து சொன்னவன்… “அவன் நம்ம மஞ்சுவை காதலிக்கிறான்… அவனுக்காக உன் அப்பாவிடம் ரிஷியை பேச சொல்லணும்” அவளிடம் விளக்கம் கூறியவன்… ரிஷியிடம் திரும்பி,

 

“எங்க காதலால் மனசு ஒடிஞ்சு போயிருக்கிற மயூவோட அப்பா, அம்மாவுக்கு இன்னொரு மகள் கல்யாணமும் காதல் கல்யாணம்ன்னா ரொம்ப வருத்தமா இருக்கும்” அவள் சொல்லும் போதே…

 

“மஞ்சு… வருணை காதலிக்கிறாளா?” ஆச்சிரியமாய் அவள் கேட்க…

 

“அவள் அவனை காதலிக்கவில்லை… அவன் தான் அவளை காதலிக்கிறான்…” அவளுக்கு விளக்கம் சொல்லியவன்… “ரிஷி நீங்க தான் இதை அரேஞ்சுடு மேரேஜாய் முடித்து வைக்க வேணும். வருண் வீட்டில் எந்த எதிர்ப்பும் இருக்காது. மயூ அப்பா கிட்ட நீங்களா மஞ்சு கல்யாணத்துக்கு மாப்பிள்ளை பார்ப்பது போல் வருணை பத்தி சொல்லி… இதை கல்யாணத்தில் முடிக்க வேணும்” அவன் சொல்ல சொல்ல… ரிஷிக்கு எல்லாம் புரிந்தது.

 

“எப்படியோ எங்க மாமா கிட்ட எனக்கு அடி வாங்கி கொடுக்கிறதுன்னு முடிவு பண்ணிட்டீங்க… நடத்துங்க.. நடத்துங்க…” சிரித்தபடி சொன்ன ரிஷி அவன் சொன்னது போல் செய்வதாக உறுதியளித்தான். அதை கேட்ட பின் தான் ஆரனுக்கு சற்று நிம்மதியாய் இருந்தது.

 

ஆரனுக்கு காபி கொண்டு வருவதற்காக மயூரி சமையலறைக்கு செல்ல…

 

“ரிஷி… உங்க காதலை தட்டி பறிச்சதுக்காக என்னை மன்னிச்சிடுங்க…” ஆரன் ரிஷியிடம் மன்னிப்பு வேண்ட…

 

“பிரதர்… எதுக்கு மன்னிப்பு எல்லாம் கேட்டுக்கிட்டு… உங்களுக்கு ஒண்ணு தெரியுமா… ஊரில் எனக்கு பொண்ணு பார்க்கிறாங்க… கூடிய சீக்கிரம் முடிவாகிவிடும்ன்னு நினைக்கிறேன்…” ரிஷி சொல்லவும் தான் ஆரனுக்கு சற்று நிம்மதியாய் இருந்தது.

 

 

ரிஷி சொன்னது போல் வருணை பற்றி ராகவனிடம் சொல்ல… வருணின் புகைப்படத்தை பார்த்தும் அவருக்கு எதுவோ புரிவது போலிருந்தது. உடனே அவர் ஆரனுக்கு அழைத்தார்.

 

“மாப்பிள்ள… வருண் உங்கள் நண்பர் தானே…” அவர் ஆரம்பிக்கும் போதே… அவனுக்கு மனதுக்குள் திக்கென்று இருந்தது.

 

“ஆ… ஆமாம் மாமா…”

 

“அவர் மஞ்சுவை காதலிக்கிறாரா? நீங்க தான் ரிஷி மூலமா அவருக்காக பேசுறீங்களா?” அவர் பேச பேச… ‘ஹப்பா… ஆனாலும் மாமனாருக்கு இவ்வளவு அறிவு இருக்க கூடாது’ என்று மனதுக்குள் அவனுக்கு ஆயாசமாய் இருந்தது.

 

“ஹி… ஹி… சரியா சொல்லிட்டீங்களே…” என்று அசடு வழிந்தவன், “எங்க காதலால் கஷ்டப்பட்ட நீங்க… மீண்டும் கஷ்டப்பட கூடாதேன்னு தான் நான் அப்படி நடந்துக்கிட்டேன்…” தன்னிலை விளக்கம் கூறினான்.

 

“நீங்க சொல்லி நான் மறுப்பேனா மாப்பிள்ளை…” தன் சம்மதத்தை அவனிடம் சொல்லியவர்…  உடனடியாய் வருண், மஞ்சு கல்யாணத்திற்கு நாள் பார்ப்பதாக சொன்னார். அதை கேட்டு ஆரனும், மயூரியும் மகிழ்ச்சி அடைந்தனர். வருணோ ஆகாயத்தில் மிதந்தான். ஆரனுக்கு தன் நன்றியை தெரிவித்து கொண்டான்.

 

எல்லோரும் மகிழ்ச்சி வானில் சிறகடித்து பறந்து கொண்டிருக்கும் போது மஞ்சரி அந்த பெரிய குண்டை எல்லார் தலையிலும் முக்கியமாக வருணின் தலையில் போட்டாள். அவனை பிடிக்கவில்லை என்று பிடிவாதம் பிடித்தவளை மேலும் வற்புறுத்த ராகவன் தம்பதியரால் இயலவில்லை. அதை அப்படியே வருணின் பெற்றோரிடம் சொல்ல… ‘விருப்பமில்லாத பெண்ணை ஏன் திருமணம் செய்ய நினைக்கிறாய்?’ என்று அவர்கள் அவனை போட்டு காய்ச்சி எடுத்து விட்டனர். அந்த கோபத்தில் அவன் நேரே மஞ்சரியை பார்க்க சென்றான்.

 

“எங்கே மாமா உங்க பொண்ணு?” கோபத்தில் முகம் சிவக்க வருண் நின்றிருந்த தோற்றம்… ராகவனுக்கு அன்று ஆரன் நின்றிருந்ததை தோற்றத்தை நியாபகப்படுத்தியது.

 

‘ம்ஹும்… நமக்கு வாய்க்கும் மருமகன் எல்லாமே கோபக்காரர்கள் தான் போலும்…’ மனதுக்குள் புலம்பியவர்…

 

“எதுக்குப்பா?” ஒன்றும் அறியாதவராய் அவர் கேட்க…

 

“அவ கிட்ட நான் பேசணும்… ப்ளீஸ் மாமா அனுமதி கொடுங்க…” அவனின் கெஞ்சலில் அவருக்கு பாவமாயிருக்க… சரியென்று சொல்ல… அதுக்காக காத்திருந்தார் போல் வேகமாய் அவளின் அறைக்கு சென்றான்.

 

கட்டிலில் அமர்ந்து புத்தகம் படித்து கொண்டிருந்த மஞ்சரி யாரோ வரும் உணர்வு உணர்ந்து நிமிர்ந்து பார்த்தாள். அங்கே வருணை எதிர்பார்க்காததால் திகைத்து போனவளாய் அவள் எழ… அவள் மடியில் இருந்த புத்தகம் நழுவி கீழே விழுந்தது.

 

“என்னடி உன் மனசுல நினைச்சிட்டு இருக்க… என்னை உனக்கு பிடிக்கலியா?” அவனின் ஏகவசனத்தில் அவள் இன்னமும் அதிர்ந்து போனாள்.

 

“பதில் சொல்லுடி…?” அவன் அவளை உலுக்க… அதில் அதிர்ச்சியில் இருந்து மீண்டவள் அவனை அலட்சியமாய் பார்த்தாள்.

 

“யார் நீங்க…? நீங்க எதுக்கு என்னை பார்க்க வந்திருக்கீங்க? என் ரூமுக்கு வந்ததும் இல்லாமல் என்னையே அதிகாரமாய் பேசும் உரிமையை யார் உங்களுக்கு கொடுத்தது?” அவளின் பேச்சில் அவன் கண்கள் பளிச்சிட்டது.

 

“உன் கிட்ட இப்படியெல்லாம் பேச கூடாது” என்றவன் அறைக் கதவை தாளிட்டுவிட்டு அவளை நோக்கி மெதுவாய் நடந்து வந்தான். அவளோ பயத்துடன்,

 

“வேணாம்… கிட்ட வராதீங்க…” பின்னாலே போனவள் சுவர் இடிக்க அப்படியே நின்றாள். அப்போதும் அவன் நிற்காமல் அவள் அருகில் வருவதை கண்டவள் பயத்தில் கண்களை இறுக மூடி கொண்டாள்.

 

“டாலி… சாரி டாலி…” மன்னிப்பு கேட்ட அவனின் குரலில் கண்ணை திறந்து பார்த்தவள் அவன் இருந்த கோலம் கண்டு பக்கென்று சிரித்துவிட்டாள். வருண் அவள் முன் மண்டியிட்டு மன்னிப்பு கேட்டு கொண்டிருந்தான்.

 

“அன்னைக்கு உன்னை தெரியாத மாதிரி நான் நடந்துக்கிட்டது என்னோட தப்பு தான். அப்படி நடந்துக்கிட்டா நீ என்னை பத்தி நினைப்ப… என்னை நெருங்கி வருவன்னு தான் அப்படி பேசினேன். இப்படி என்னை நீ வெறுத்து ஒதுக்கி விடுவேன்னு நான் கொஞ்சமும் நினைச்சு பார்க்கல… ப்ளீஸ் டாலி நான் பண்ணிய தப்பை மன்னிச்சு ஏத்துக்க கூடாதா? ஐ லவ் யூ டாலி…” அவன் சொல்ல சொல்ல தான் அவளுக்குமே அவளின் மனம் புரிந்தது.

 

தான் ஏன் அவன் மேல் காரணமில்லாமல் கோபப்பட்டோம் என்பதை அவளும் உணர்ந்தாள். அவன் மீதான் நேசம் அவள் மனதில் துளிர்விட்ட நேரத்தில் அவன் பேசிய பேச்சு அதை அப்படியே கருக்கி விட்டதை அவள் உணர்ந்தாள். அவனை பிடிக்கவில்லை என்று சொன்னது கூட அவன் தன் நேசத்தை புரிந்து கொள்ளவில்லை என்ற கோபத்தினால் தான் என்பதையும் புரிந்து கொண்டாள்.

 

“வருண்…” அவன் முன் மண்டியிட்டு அமர்ந்தவள், “நீ என்னை உண்மையா காதலிக்கிறியா? விளையாட்டுக்கு இல்லையே? இன்னொரு முறை ஏமாற்றத்தை என்னால் தாங்கிக்க முடியாது…” அவளின் மனதை அறிந்து கொண்டதும் அவன் முகம் மலர்ந்தது.

 

“எனக்கு தெரியும்… நீ என் காதலை மறுக்க மாட்டேன்னு… உன் கண்ணுல தெரிஞ்ச காதலை நான் உணர்ந்தேனே…” என்றவன், “என் காதலை நிரூபிக்க நான் என்ன செய்யணும் டாலி…?” காதலாய் சொல்ல…

 

“முதல்ல கதவை திறந்திட்டு போய் அப்பா கிட்ட நம்ம கல்யாணத்தை பத்தி பேசுங்க… கல்யாணத்துக்கு அப்புறம் உங்க காதலை நிரூபிங்க…” அவனின் காதலை உணர்ந்தவளாய் அவள் சொல்ல…

 

“அதை கல்யாணம் பண்ணிக்கிட்டு தான் நிரூபிக்கணும்ன்னு இல்ல… இப்போ கூட நிரூபிக்கலாம் டாலி” என்றவன் அவள் முகம் நோக்கி குனிய…

 

“ச்சீ… நீ ரொம்ப மோசம்… போடா…” அவனை தள்ளிவிட்டு எழுந்தவள் கதவை நோக்கி ஓடி அதை திறந்து கொண்டு வெளியில் செல்ல… “டாலி…” கத்தி கொண்டே அவனும் அவளை பின் தொடர… இருவர் முகத்தில் தெரிந்த மகிழ்ச்சியை கண்டு ராகவனும், சுமதியும் நிம்மதியடைந்தனர்.

 

ஆறு மாதங்கள் கழித்து… ஒரு சுபயோக தினத்தில் வருண் மஞ்சரியின் கழுத்தில் மங்கலநாணை பூட்ட… எல்லோரின் மனதும் நிறைந்திருந்தது. “வருண்… மஞ்சு என் தங்கை மாதிரி… அவள் கண்ணில் இருந்து ஒரு சொட்டு கண்ணீர் வந்தாலும் நான் உன்னை சும்மா விட மாட்டேன்…” சிரித்தபடி சொன்ன ஆரனை ஆச்சிரியமாய் பார்த்தாள் மஞ்சரி. அவளை ஒரு மனுசியாய் பாவித்து கூட பார்க்காதவன் இன்று அவளுக்காய் அவள் கணவனிடம் பேசுகிறான் என்றால்… அதற்கு காரணம் தன் அக்காவின் காதல் தான் என்று அவளுக்கு விளங்கியது. அவள் பிரம்மிப்பாய் மயூரியை பார்க்க…

 

“என்ன மஞ்சு? என்ன வேணும்?” அவளின் பார்வை உணர்ந்து மயூரி அவளிடம் கேட்க…

 

“மயூ… உன் காதல் எப்படியிருந்த மாமாவை… இப்படி மாத்திவிட்டது… யூ ஆர் ரியலி கிரேட் மயூ” மயூரியை புகழ்ந்து அவள் சொல்ல…

 

“போடி எதையாவது சொல்லிட்டு… அவர் எப்போதும் போல் தான் இருக்கிறார்… பார்க்கிற உன் கண்ணில் தான் குறை… அவரை நிறையோடு பார்… நிறைவாக தான் தெரிவார்” மயூரி தங்கையிடம் கணவனுக்காய் பரிந்து பேச… அதை கேட்டு கொண்டிருந்த ஆரன் அவள் தோளில் கை போட்டு அணைத்து கொண்டான். அவள் தோளில் பதிந்த அவனின் கை அழுத்தத்தில் அவனின் காதலை உணர்ந்தாள் மயூரி.

 

“நீங்க மட்டும் தான் அண்ணியை கட்டி பிடிப்பீங்களா தோஸ்த்…? நானும் என் டாலியை கட்டி பிடிப்பேன்… என்ன டாலி?” மஞ்சரியிடம் சொல்லி கொண்டே வருண் அவளை அணைக்க வர… அந்நேரம் பார்த்து சுமதியின் கையிலிருந்த சின்ன கண்ணன் தன் சித்தியிடம் தாவ… மஞ்சரி அவனை ஆசையாய் தூக்கி கொள்ள…

 

“வட போச்சே…” என்று புலம்பிய வருண்… கண்ணின் கன்னத்தை பிடித்து செல்லமாய் கிள்ளியவன்,

 

“எனக்கு வில்லன் யாருமில்லைடா… நீதான்…” தன்னவள் அணைப்பில் சுகமாய் அவள் தோளில் சாய்ந்திருந்த அவனை பொறாமையாய் பார்த்தான் வருண். அதை கண்டு ஆரனும், மயூரியும் வாய் விட்டு சிரிக்க… தங்கள் மக்களின் மகிழ்ச்சியை மனநிறைவோடு பெருமையுடன் பார்த்து கொண்டிருந்தனர் ராகவன், சுமதி.

 

யாருமில்லாத அநாதையாய் தனிமை தீயில் தவமிருந்த அவனை… நல்வரமாய் வந்து அரவணைத்த மயூரியின் அன்பு அவனை பண்பட்ட மனிதனாய் மாற்றிவிட்டது. வறண்டிருந்த அவன் வாழ்க்கை வண்ணமயமாய் மாறியதற்கு காரணம் அவளன்றி வேறு யார்…!  என்றுமே அவனில் உறையும் உயிர் அவள் மட்டும் தான்…!!!

 

About lavender

Check Also

download-1

yennil uraiyum uyir nee -27

உயிர் : 27   “ஆரா… எக்சாம் எல்லாம் எப்படி பண்ணியிருக்க?” பத்தாம் வகுப்பு பொது தேர்வு எழுதியிருக்கும் ஆரனிடம் …

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *