_ap_ufes{"success":true,"siteUrl":"ladyswings.com","urls":{"Home":"http://ladyswings.com","Category":"","Archive":"http://ladyswings.com/2017/03/","Post":"http://ladyswings.com/novels-download/tamil-novel-and-book-writer-index/","Page":"http://ladyswings.com/contest-submission/","Attachment":"http://ladyswings.com/?attachment_id=5393","Nav_menu_item":"http://ladyswings.com/uncategorized/ad-test-2/","Wp_automatic":"http://ladyswings.com/wp_automatic/2394/"}}_ap_ufee
Breaking News
Home / Novels / Ithu Kathalendraal / Ithu Kaathalendraal -50

Ithu Kaathalendraal -50

PART  –  50.

சுஷின் ஷிஜியின் பேச்சில் தன்னிலைக்கு வந்துவிட்டான். மினி சொன்னது உண்மை என்று புரிந்தது. கதவை தாழ் போட்டிருந்தால் இந்த நிலை வந்தே இருக்காதே. வார்த்தையில் வேறு அவளை நோகடித்து விட்டேன். இப்பொழுது எந்த முகத்தை வைத்து அவளிடம் பேசுவது. தன் எண்ணப் போக்கில் உழன்றான்.

அவனது சிந்தனை ஓட்டத்தை கலைத்தது ஷிஜியின் பேச்சு , “அண்ணா யாரோ ஒமேக ட்ரான்ஸ்போட்டாம் அதில் அனுப்பிய க்ரானைட் எல்லாம் டைம் க்கு டெலிவரி ஆகலை என்று பெங்களூர் ல இருந்து கால்.

இது முதல் முறை இல்லையாம், எப்பவும் அவங்க லேட்டா தான் டெலிவரி செய்யிறாங்களாம் உனக்கு இதைப் பற்றி தெரியுமா என்ன என்று பிரகாஷ் கேட்க்கச் சொன்னார்.

இதை தள்ளிப் போட முடியாதாம் அதனால் உடனடியா நடவடிக்கை எடுக்கச் சொல்ல உன்னை கூப்பிட்டார் வாறியா இல்லையா.

இல்லை ஏதாவது சொன்னால் நான் சொல்லி விடுகிறேன்”.

“இல்லை இது நான் நேரடியா பேசினால்தான் சரி வரும். இன்னைக்கே அந்த ட்ரான்ஸ்போட் ஆபீஸ் க்கு போன் பண்ணுறேன். நீ வா பிரகாஷ் கிட்ட வேறு ஏதாவது தகவல் தெரியுமான்னு கேட்க்கலாம் வா”.

அவளையும் அழைத்துக் கொண்டு வெளியில் சென்றான். அதற்கு காரணமும் இருந்தது. பாத்ரூம் சென்ற மினி இன்னும் வெளியில் வரவில்லை. இவனை பார்க்க தயங்கி உள்ளேயே இருக்கிறாளோ என்ற காரணமே அது.

அவனாலும் இப்பொழுது மினியை எதிர்கொள்ள முடியாது எனவே சென்றுவிட்டான். அவர்கள் பேச்சு சத்தம் நின்றதும் தான் ஷவரின் அடியில் இருந்து விலகினாள் மினி. உடலும் மனமும் சோர்ந்து போனதுபோல் இருந்தது அவளுக்கு.

டவல் லை கட்டிக் கொண்டு தலையை கூட துவட்டாமல் கட்டிலில் விழுந்தாள். எதையும் யோசிக்கக் கூட முடியவில்லை. சுஷின் புரிந்துகொள்ளாமல் பேசியது மனதை வருத்தியது.

எவ்வளவு நேரம் யோசனையில் இருந்தாளோ தெரியாது. யாரோ படியில் வரும் சத்தம் கேட்கவும் கதவை தாழ் போட்டுவிட்டு ஆடைகளை அணியத் துவங்கினாள்.

சுஷின் வந்து கதவை தள்ளிப் பார்த்தான் தாழ் போட்டிருக்கவும் எதுவும் சொல்லாமல் திரும்பிச் சென்று ஷிஜியை அனுப்பினான்.

ஏன் என்று கேட்ட ஷிஜியிடம் எதுவும் சொல்லாமல் விலகிச் சென்றான். அண்ணனின் செய்கைக்கு ஏதாவது காரணம் இருக்கும் என்று தோன்ற மினியை அழைக்க சென்றாள்.

மினியையும் அழைத்து வரவும் அனைவரும் அமர்ந்து சிறிதுநேரம் பேசிக் கொண்டிருந்தனர். சாப்பாடு தயாராகவும் அனைவரும் அமர்ந்து சாப்பிட்டுவிட்டு சிறிதுநேரம் ஓய்வெடுக்கச் சென்றனர்.

சுஷின் அறைக்குச் செல்லவும் மினி தன் தாயுடன் சிறிதுநேரம் பேசிவிட்டு அவருக்கு சந்தேகம் வரும் முன்னர் அறைக்குச் சென்றாள்.

சுஷின் ஏற்கனவே தூங்கி விட்டிருந்தான். எதுவும் செய்யாமல் மறுபுறம் படுத்து கண்களை மூடிக் கொண்டாள்.

ஆனால் அவள் அந்தபக்கம் திரும்பிப் படுத்ததும் சுஷின் கண்களைத் திறந்து பார்த்தான். அவள் விலகி படுத்திருப்பதை பார்த்து சத்தமில்லாமல் ஒரு பெருமூச்சை வெளியேற்றிவிட்டு கண்களை மூடிக் கொண்டான்.

இருவரையும் உறக்கம் தழுவ நிறைய நேரமானது.

 

மாலை ஐந்து மணி ஆனதுமே அனைவரும் தோட்டத்தில் கூடினர். சிரிப்பும் கும்மாளமுமாக நேரம் போவதே தெரியாமல் பேசிக் கொண்டிருந்தனர்.

சுலோ காபி கொண்டுவரவும் அனைவரும் அருந்தியவாறு பேச்சை தொடர்ந்தனர்.சுலோ அருகில் அமரவும் சுஷின் தாயின் மடியில் தலை வைத்து படுத்துக் கொண்டான்.

இதை பார்த்ததும் அனைவரும் சிரித்தனர். சுந்தரம் சுஷினிடம் , “ஏண்டா உனக்குத்தான் வேற ஒரு மடி காத்துகிட்டு இருக்கே , என் பொண்டாட்டி மடியில் நீ எதுக்குடா படுக்குற”.

ஷிஜி அதற்கு , “அப்பா நீங்க அம்மா மடியில் படுத்து நான் பார்த்ததே இல்லையே பிறகு ஏன் இந்த பொறாமை”.

“இப்போ உன் அம்மா ம் ன்னு ஒரு வார்த்தை சொல்லட்டும் உடனே படுத்துக் கொள்கிறேன்”.

“பிள்ளை இல்லாத வீட்டில் கிழவன் துள்ளி விளையாண்ட கதைதான். பசங்க முன்னாடி பேசுற பேச்சைப் பாரு, இப்போ பேசாமல் இருக்கப் போறிங்களா இல்லையா”.

“அம்மா அப்பாவை ஏன் திட்டுறிங்க ஏதோ ஒரு ஆதங்கத்தில் சொல்லிட்டார். விடுங்க அப்பா நான் எழுந்து எனக்கு சொந்தமான மடியில் படுத்துக்கறேன் . நீங்க முடிஞ்சா அம்மா மடியில் படுங்க”, சொல்லிவிட்டு மறுபுறம் அமர்ந்திருந்த மினியின் மடியில் படுத்துக் கொண்டான்.

மினியால் அமர்ந்து இருக்கவும் முடியவில்லை, எழுந்து செல்லவும் முடியவில்லை. காலையில் பேசிய பேச்சென்ன இப்பொழுது செய்யும் செயல் என்ன. படுத்து இருந்தவன் சும்மா இல்லாமல் தலையை ஆட்டியவாறு பேசிக் கொண்டே படுத்திருந்தான்.

அவனது தலை மாடியிலிருந்து ஏறி அவளது வயிற்றின் மீது உராய்ந்தது.அதுவேறு அவஸ்த்தையாய் இருந்தது. ஆனாலும் எதுவும் சொல்லாமலே அமர்ந்து இருந்தாள்.

“ஷிஜிக்கு நாளைக்கு காலேஜ் லீவ் தானே பிரகாஷ், இன்னைக்கு இங்கேயே தங்கிவிட்டு நாளைக்கு நீ ஆபீஸ் போயிட்டு வந்து ஷிஜியை கூட்டிட்டு போறியா”, ஒரு எதிர் பார்ப்புடன் கேட்டார் சுலோ.

பிரகாஷ் ஷிஜியைப் பார்க்க அவள் எனக்கு என்ன என்பதுபோல் அமர்ந்து இருந்தாள்.அவளது இந்த செய்கையிலேயே தங்க ஆர்வமாக இருக்கிறாள் என்பது புரிய சரி என்று சொன்னான்.

ஷிஜியின் முகம் பிரகாசமானது. பிரகாஷைப் பார்த்து கண்ணடித்து ஒரு பறக்கும் முத்தத்தை பார்சல் செய்தாள். நீ உள்ளே வா உன்னை கவனித்து கொள்கிறேன் என்று கண்களாலேயே சொன்னான் பிரகாஷ்.

நான் ரெடி என்று ஷிஜி உதட்டசைவில் சொல்ல கிறங்கித்தான் போனான் பிரகாஷ்.பேச்சு அவர்களின் பிசினஸ் பற்றி திரும்பியது. சுஷின் அதைப் பற்றி சொல்லிக் கொண்டே கையை தலைக்கு அடியில் வைத்து படுக்கப் போனான்.

அவனது கையை தடுத்தாள் மினி. “இப்போ ஒழுங்கா தள்ளி படுக்கலை நான் எழுந்து போய்டுவேன்”, அவனுக்கு மட்டும் கேட்குமாறு முணுமுணுத்தாள்.

அவனது பார்வையில் சுவாரசியம் கூட இன்னும் அவளது வயிறை ஒட்டி படுத்துக் கொண்டான்.அனைவர் முன்பும் எதுவும் செய்யயியலாமல் பேசாமல் இருந்தாள்.

ஒருவழியாக பேச்சு முடிந்து அனைவரும் தூங்கச் சென்றனர். மினியும் சுஷினும் நேற்றைய இரவின் இனிமையை எதிர் பார்த்தாலும் , இன்றை காலையில் நடந்த நிகழ்ச்சிக்கு பின்னர் ஒருவரை ஒருவர் நெருங்க தயக்கம் காட்டினர்.

மினிக்கு அவனது பேச்சில் மனம் காயப்பட்டிருந்தது. சுஷினுக்கோ என்னவென்றே புரியாத தயக்கம் அவனை ஆட்டிப் படைத்தது. காலையில் அவளிடம் அப்படி பேசிவிட்டு இப்பொழுது உறவாட தயக்கமாக இருந்தது.

எனவே இருவருமே தங்களது சிந்தனைவசமே இருந்ததால் பேசாமல் படுத்துக் கொண்டனர்.இந்த அமைதி காலைவரைதான் என்பதை அறியாமலேயே.

_________________________________________________________________________________________

காலை எழுந்தவுடன் சுஷின் வழக்கம்போல் ஆபீஸ் செல்ல கிளம்பும் முன்னர் தன் அப்பாவுடன் காலை ஓட்டத்திற்குச் சென்று விட்டான்.

மினி எழுந்து கீழே சென்றாள். அங்கே ஒரே குழப்பமாக இருப்பதுபோல் தோன்றியது. என்னவென்று தெரிந்துகொள்ள வேகமாக சென்றால் அங்கே மீனாட்சி, சுலோ, ஷிஜி அனைவரும் மிகுந்த சந்தோசமாக ஒருவரோடு ஒருவர் பேசிக் கொண்டிருந்தனர்.

ஷிஜி மீனாட்சியின் தோளில் சாய்ந்து வெட்கப் பட்டு நின்றவள் போல நின்றுகொண்டிருந்தாள்.சுலோ மீனாட்சியின் வாயில் சர்க்கரை போட்டுக் கொண்டிருந்தார்.

“அம்மா என்ன காலையிலேயே சர்க்கரை சாப்பிடுறீங்க அப்படி என்ன குட் நியூஸ் எனக்கும் சொன்னா நானும் சந்தோஷப் படுவேன் இல்ல”.

“நீ அத்தை ஆகப் போற ,இந்தா நீயும் சர்க்கரை வாயில் போட்டுக்கோ”,சொல்லியபடி சுலோ மினியின் வாயில் இனிப்பை போட்டார்.

மினிக்கு ஷிஜி அம்மா ஆகப் போகிறாள் என்பதைக் கேட்டதுமே ஒரே சந்தோசம்.அவளை இறுக்க கட்டிக்கொண்டு தன் வாழ்த்துக்களைச் சொன்னாள்.

பிரகாஷ் இந்த செய்தியை நம்ப முடியாதவனாய் சிலையென நின்று கொண்டிருந்தான்.அவனுக்கு தெரியும் ஷிஜி படிக்க வேண்டும் என்று சொன்னது.இப்பொழுது குழந்தை வேண்டாம் என்று சொல்லிவிடுவாளோ என்று பயத்துடனேயே நின்று கொண்டிருந்தான்.

“அண்ணா கங்க்ராட்ஸ் அப்பா ஆயிட்டிங்க. எனக்கு ட்ரீட் வேணும் எப்போ தரப் போறீங்க”மினியின் பேச்சில் கலைந்தான்.

“ட்ரீட் என்ன ட்ரீட் என்ன வேணும்னு கேளுடா உடனே செஞ்சுடுவோம்.ஆனா பதிலுக்கு நீ என்ன செய்வ”.

“அண்ணா நீங்கதான் அப்பா ஆகப் போறீங்க , அதனால் நீங்க ட்ரீட் தாறது நியாயம் . சரி என்ன ஆனாலும் நீங்க கேட்டுட்டிங்க பதிலுக்கு நானும் ஏதாவது ஒரு ஹோட்டல்ல ட்ரீட் தாறேன் ஓகேயா”.

ஷிஜி இருந்த சந்தோஷத்தில் என்ன கேட்க்கிறோம் என்று தெரியாமலேயே, “மினி அப்போ நீயும் அம்மா ஆனத்துக்கு அப்புறம்தான் ட்ரீட் தருவியா, அப்போ இன்னும் நாங்க எவ்வளவு நாள் காத்து இருக்கணும்”, கேட்டதற்குப் பின்புதான் என்ன உளறினோம் என்பதே புரிந்தது அவளுக்கு.

“இது நல்லா இருக்கே உனக்கு ட்ரீட் தரதுக்கு வேண்டி நான் அம்மா ஆகா முடியுமா. அநியாயம் போ ஷிஜி “, நிலைமையை அழகாக சம்மாளித்தாள்.

ஆனாலும் ஷிஜி கேட்டது மனதை அரித்தது.முகம் மாறாமலேயே சிரித்தே சம்மாளித்தாள். இவர்களின் பேச்சை ஆராயும் முன்னர் ஷிஜி வேகமாக வாந்தி எடுக்க துவங்கினாள்.

அனைவரின் கவனமும் ஷிஜியிடம் திரும்பியது எனவே மினியின் மேல் யாரின் கவனமும் பதியவில்லை.

மினி அங்கிருந்து தங்கள் அறைக்கு வந்தாள் . அவள் அனுமதி இல்லாமலே கண்கள் கலங்கியது. “இன்னும் எவ்வளவுநாள் காத்திருக்கணும்”ஷிஜி கேட்டதே காதில் ஒலித்தது.

குழந்தை செல்வம் அனைவருக்கும் மகிழ்ச்சியை கொடுக்கும். ஆனால் எனக்கு எதுவும் நடக்காமலேயே அதை எதிர்பார்ப்பது………..தன் மனதையே சமாதானம் செய்யும் வழி அறியாமல் கண்ணீர் வடித்தாள் மினி.

கீழே ஷிஜியிடம் மீனாட்சி , ” ஷிஜி என் பிள்ளை ரோம்ப நேரமா உனக்காக வெயிட் பண்ணிட்டு இருக்கான் முதல்ல போய் பேசிட்டு வா”.

ஷிஜி பிரகாஷைப் பார்க்க, அவன் தங்கள் அறைக்கு சென்று விட்டிருந்தான். ஷிஜி அறைக்குள் செல்ல அங்கே அவனைக் காணவில்லை. திரும்பும் வேளையில் பின்னால் இருந்து ஷிஜியை அணைத்துக் கொண்டான்.

எதுவும் பேசாமலே நின்றான். அவன் சந்தோஷத்தில் துள்ளிக் குதிப்பான் என்று ஷிஜி எதிர்பார்த்தாள்.ஆனால் அவனது மௌனத்தின் காரணம் புரியவில்லை.

“பிரகாஷ் உங்களுக்கு சந்தோசம் இல்லையா. ஏன் அமைதியா இருக்கீங்க. ஏதாவது பேசுங்க”.

“ஷிஜி……… உனக்கு……….. ஷிஜி ………. எனக்கு நாம………….”, வார்த்தைகள் தந்தியடித்தது அவனுக்கு. அவனை விட்டு விலகி நின்றாள்.

“பிரகாஷ் என்ன சொல்ல வாறிங்க புரியிற மாதிரி பேசுங்க”.

“ஷிஜி உனக்கு இது சம்மதமா. எனக்கு நம்ம குழந்தை வேணுண்டா. உன் படிப்புக்கு வேண்டி நம்ம குழந்தையை வேண்டாம் என்று சொல்ல மாட்டியே” , ஒருவழியாக கேட்டு முடித்தான்.

எங்கே வேண்டாம் என்று சொல்லிவிடுவாளோ என்று பயந்து அவளை இறுக்க தழுவிக் கொண்டான்.அவன் கைகள் நடுங்குவது ஷிஜிக்கு புரிந்தது.

அவனது தவிப்பு ஷிஜிக்கு சிரிப்பையும், கோபத்தையும் ஒருங்கே அளித்தது. “பிரகாஷ் என்னை பாருங்க இது என்னோட பிரகாஷ்க்கு என்னோட முதல் பரிசு. இங்க இருக்கிறது என் பிரகாஷோட உயிர்.

இதை எப்படி நான்…………. . உங்களுக்கு எப்படி இப்படி ஒரு சந்தேகம் வரலாம். என்னை நீங்க இவ்வளவுதான் புரிஞ்சுகிட்டிங்களா”.

 

“நான் அவ்வளவு பெரிய கல்நெஞ்சக் காரியா என்ன. எனக்கு படிப்பு எவ்வளவு முக்கியமோ அதைவிட என் பிரகாஷோட ஆசை முக்கியம்.

நீங்க உங்க மனசு துறந்து சொல்லவில்லை என்றால் எனக்கு தெரியாதா. இப்போ சொல்லுங்க உங்களுக்கு சந்தோசமா”.

“எனக்கு சந்தோசமா என்றா கேக்க , சந்தோசம் என்பது ரொம்ப சின்ன வார்த்தைடா. நான் வானத்தில் பறந்துட்டு இருக்கேன். என் ரத்தம் , என் உயிர் உன் வயிற்றில், நமக்குன்னு வாற முதல் சொந்தம்.

உன்னை மாதிரி எனக்கு ஒரு குட்டி ஷிஜி வேணும். எனக்கு அம்மாவா, தோழியா , காதலியா நீ இருக்கிறமாதிரி , எனக்கு மகளா இருக்க குட்டி ஷிஜி. அவளை தரையில் விடாமல் என் மார்பில் வைத்து வளர்ப்பேண்டா”.

கனவில் மிதந்தான் பிரகாஷ். கண்களில் கனவு மின்ன ஷிஜியின் வயிற்றில் மென்மையாக இதழ் பதித்தான்.

நிமிர்ந்து பார்த்து கேட்டான்.”பாப்பாக்கு வலிக்குமாடா”. “பிரகாஷ் உங்கள……….. இன்னும் பிறக்கவே இல்லை அதுக்குள்ளே பொண்ணுன்னு சொல்லுறிங்க . அதுவும் பட்டும் படாமல் முத்தம் கொடுத்துட்டு பாப்பாக்கு வலிக்குமான்னு கேக்கிங்களே.

அப்போ இனிமேல் நான் ரெண்டாம் பட்ச்சமா”.

“என்ன சொல்லிட்ட ஷிஜி நீ தான் என் உயிர்டா நீ இல்லாமல் எனக்கு எப்படி பாப்பா” , தவிப்பாய் பதிலளித்தான் பிரகாஷ்.

“என் பிரகாஷைப் பற்றி எனக்கு தெரியாதா” அவனது நெற்றியில் இதழ் பதித்தாள். பிரகாஷின் பார்வையில் கிறக்கம் கூடியது.

“எனக்கு ட்ரீட் எதுவும் இல்லையா”.

“ட்ரீட் தானே மினிக்கு ஹோட்டல்ல குடுக்கும்போது உங்களுக்கு நான் பில் பே பண்ணுறேன் சரியா”.

“நீ தரவில்லையென்றால் போ நானே எடுத்துக் கொள்கிறேன்” , சொல்லியபடி அவளை நோக்கி குனிந்தான்.

“பிரகாஷ் இந்த நேரத்தில் என்ன விளையாட்டு இது. தள்ளுங்க……….. நான் போகணும்” , குரல் வெளியில் வரவே இல்லை ஷிஜிக்கு.

“தாராளமா போ ஆனால் என்னை கவனித்துவிட்டு போ சரியா”.

“பிரகாஷ் சொன்னா………… ம்……. டேய்………. ” . பிரகாஷின் இதழ்கள் மேலே எதுவும் பேசவிடவில்லை அவளை.

தன் தேவை முடிந்ததும் கேட்டான், “ஷிஜி பாப்பாக்கு எதுவும் இதனால்…………”, அவனது வாயை மூடினாள்.

“இது கொஞ்சநேரத்துக்கு முன்னாடி தெரியலையா . காரியம் முடிஞ்சதும் பொண்ணுமேல அக்கறை பொங்கி வழியுது”, தன் ஆடைகளை சரி செய்தபடி கேட்டாள்.

“முதல்ல அம்மாவை கவனிக்கணும் அப்புறம் தானே பொண்ணு”, ஷிஜி அவனை அடிக்கத்துவங்கினாள்.

“காரியம் ஆகணும்னா என்ன வேண்ணா சொல்லுவீங்களா நீங்க”. அசடு வழிந்தான் பிரகாஷ். அவனது முகத்தைப் பார்த்து தன்னுடன் அணைத்துக் கொண்டு சேர்ந்து சிரித்தாள் ஷிஜி.

About lavender

Check Also

images

Ithu Kaathalendraal -47

PRAT  –  47.   ஷிஜிக்கு யோசிக்க யோசிக்க தலையை வலிப்பதுபோல் இருந்தது. என்ன முடிவு எடுக்க இன்னும் காலேஜ் …

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *